Word geen deurmat van andermans emoties

Deurmat

Word geen deurmat van andermans emoties

Ik was dat wel. Jarenlang kwamen allerlei mensen bij mij met hun problemen. Nu is dat natuurlijk helemaal niet erg. Ik vind het fijn om iets voor een ander te kunnen of te mogen betekenen. Maar op een gegeven moment kwamen velen niet uit vriendschap, maar slechts om hun ellende bij mij te deponeren. Na hun verhaal gingen ze zelf verfrist weer weg, terwijl ik uitgeput worstelde met emoties die de mijne niet waren. Ik absorbeerde andermans ellende als een deurmat waaraan de ander zijn vieze hoofd kon schoonvegen.

Nee zeggen

Ik voelde me destijds niet opgewassen tegen het ‘nee zeggen’. Dat ‘nee zeggen’ was voor mij een fenomeen waarbij ik met dat ‘nee’ slechts eenmaal mijn grenzen aangaf, waarop de ander deze prompt negeerde en er doodleuk nog een schepje bovenop deed. Waarna ik angstig toegaf, bang voor conflicten en ruzies.

Achteraf begrijp ik hoe het zat. Het ontsproot uit een grote angst mij afgewezen te voelen, sterker nog, mij zelfs aangevallen te voelen door de ander. Ik was doodsbang voor onveiligheid en voor het verlaten worden. Terwijl ik eigenlijk, diep in mijn hart, die ander helemaal niet in mijn leven wilde.

Worsteling

Zo worstelde ik jarenlang in een vreemde dans met mensen die ik helemaal niet mocht, maar waarmee ik wel een relatie in stand hield. Geen leuk contact, als ik het nu van een afstand tot het verleden kan aanschouwen. Ik had er zelf immers niets aan, dat worden leeggezogen door mensen die ik zelf niet eens aardig vond! Maar de angst voor afwijzing, van wie dan ook, bleek bij mij sterker dan een gezonde dosis eigenwaarde.

Dat ik in mijn leven een paar keer begeleid werd door therapeuten die mij doodleuk vertelden dat het met een boog om onaardige figuren heen lopen een soort vermijdingsgedrag was, dat hard aangepakt diende te worden, maakte voor mij de zaken niet veel beter. Gezonde keuzes maken, vanuit een gezonde eigenwaarde en zelfrespect heb ik voor een deel echt op een harde manier moeten leren. Door compleet door mijn eigen deurmat heen te vallen en vanaf een diepe put weer omhoog te klimmen.

Deurmat

Ik hoef geen emoties van anderen

Tegenwoordig laat ik het zo ver niet meer komen. Ik vind het prima als iemand zijn of haar hart bij mij komt luchten. Als ik er op dat moment de energie voor heb. En als ik diegene ook prettig vind om mee om te gaan of er veel om geef. Echte vrienden zitten in mijn hart, maar zij vervuilen dit ook niet. Gelukkig.

Ik heb geleerd om zelf afstand te nemen als iets mij niet bevalt. Dat onderbouw ik ook niet. Als ik iemand niet prettig vind, dan ga ik er niet mee om. Punt. En daarnaast heb ik mijzelf inmiddels heel aardig weten te bekwamen om mijn deurmat buiten gebruik te stellen. Niemand veegt meer zijn vieze voeten met vuile gedachten aan mij af. Ik hoef niets met de emoties van anderen. Ik hoef ze niet aan te horen, ik hoef ze niet te voelen en ik hoef mijzelf er al helemaal niet mee te belasten. Ze zijn niet van mij.

En dát, was een werkelijke bevrijding.

De Gans

Deurmat

Vrijheid op de deurmat

Niets meer missen? Volg De Gans ook op:

Wie is De Gans?

18 Replies to “Word geen deurmat van andermans emoties”

  1. minoesjka2 schreef:

    Ja, ja, ook ik was vroeger zo’n deurmat.
    En ja, gelukkig heb ik het ook afgeleerd, door mezelf te ontdekken en te leren waarderen.

    Tegenwoordig luister ik nog wel naar problemen van anderen hoor, het is mijn beroep (vrijwillig en binnenkort betaald), maar die problemen raken niet meer mijn emoties, Nee, andere kunnen helpen geeft me nu juist energie.

    • Marije De Gans schreef:

      Je grens bewaken tussen luisteren naar de ander en het bij diegene laten of je laten meesleuren door wat zijn verhaal met je doet… Ik vind dat echt een kunst… Mooi werk doe je

  2. shivatje schreef:

    Alle emoties en pijn van anderen moet je nooit op jezelf nemen. Als iemand met je komt praten of je voelt aan dat het energie pikkers zijn zoals ze genoemd worden. Sluit je af of durf nee te zeggen.
    En zoals je schrijft ook dat is een leerproces.
    Soms is de eerste indruk de belangrijkste.

    Aum Shanthi

  3. Moontje schreef:

    Heeeel erg herkenbaar. Heb het zelf ook moeten leren. Nu kunnen de Leegzuigers allemaal de hoogste boom in. Het kan niet met iedereen klikken en dat hoeft ook niet. Vroeger dacht ik van wél, ook uit angst voor afwijzing.
    Voor mij is er veel veranderd na mijn scheiding, ik kan niet meer zwijgen. Dat heb ik veel teveel gedaan, zwijgen en goed praten.

  4. Matroos Beek schreef:

    Groot gelijk Marije! X

  5. AnneMarie schreef:

    Zo is het wel een tijd gegaan dat je mensen niet mocht mijden maar mee om moest blijven gaan.
    Ik hoop dat ze daar van terug zijn gekomen want niet iedereen ligt je.
    Bij mij gaat de deur dicht tenminste voor mensen die me leegzuigen.

  6. Kerst schreef:

    Een prachtig verhaal Marije en nu heel goed om jezelf denken wij hoeven de rugzak niet van een ander te dragen lekker genieten van je gezin en de dingen om je heen veel liefs en groetjes Kerst

  7. Hennie schreef:

    TOP, goed gezegd

  8. Jasmien schreef:

    Ik ben het hier volledig mee eens Marije. Sommige mensen zijn gewoon blij dat ze hun bagger bij mensen als ons kwijt kunnen.
    Ook niet meer met mij, sommigen vinden dat helemaal niet kunnen, maar het zal mij een zorg wezen.
    Ik ben het belangrijkste voor mezelf!

  9. Mark schreef:

    Wat een herkenbaar verhaal! Persoonlijk trek ik namelijk ook vaak mensen aan die ik vanuit mijn natuur wil helpen. Of misschien beter, ze weten dat ze bij mij altijd terecht kunnen, zelfs nog diep in de nacht!
    Tot ik er achter kwam dat de energie van deze mensen mijn energie “vervuilen”. Zoals je in je verhaal aangeeft dat je deze mensen helemaal niet bij je wilt hebben. Ze nemen je energie, en geven niets terug.

    Ik vind het erg mooi om te lezen dat jij nu voor jezelf kiest! Kiezen voor jezelf is immers het mooiste kado dat jij jezelf kan geven, toch?

    • Marije De Gans schreef:

      Precies wat je zegt, je energie vervuilen. Er zijn er heel wat van, die onder verschillende omstandigheden ‘ineens’ in je leven opduiken. Ik heb er inmiddels een radartje voor en als dat bibbert dan gaat de deur dicht. Heeft even tijd gekost 😉 Ben het helemaal met je eens, je moet eerst voor jezelf kiezen, anders kun je er niet voor een ander zijn. Ook nog 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Levensinspiratie

Zoek een artikel of onderwerp

Marije De Gans

Voel je Welkom

Vanaf dit plekje op het web bied ik mijn eigen, Gans persoonlijke kijk op de wereld. Goochelend met woord en beeld en soms met potlood.

Kritisch, soms recht voor zijn raap en zeker altijd eerlijk schrijf ik over wat ik meemaak, lees, hoor en zie. Maar het liefst deel ik de mooie, kleine dingen die het leven elke dag een beetje mooier maken.

Vul onder aan deze pagina je mailadres in en vlieg met me mee!

Marije De Gans

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Oude Gaksels

%d bloggers liken dit: