Wácht op mij!

Wácht op mij…

Vandaag even een wat rustiger dag tussendoor. De afgelopen week was een kluwen van regelen, mailen, adressen opzoeken en slecht nieuws incasseren. Afgewisseld met kleine momenten van relatieve opluchting. En vooral met bewondering voor mijn moeder. Dit alles gedompeld in zachte momenten van liefdevol samenzijn met mijn familie.

Tijd om even stil te staan. Hard nodig is het, want ik houd het niet meer bij. De plotselinge ziekte van mijn moeder confronteert mij met een toevloed van emoties, verborgen verlangens en vooral, met mijn behoefte om zo nu en dan nog even kind te mogen zijn. Het leven raast ineens weer verder, maar wacht niet.

Stapje voor stapje dringt de waarheid tot mij door:

Ik ben straks niemands kind meer.

De Gans

wácht
Niemands kind meer …

Mooi Leven, by De Gans vliegt ook op Facebook, gakt op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

34 thoughts on “Wácht op mij!

  1. Heel herkenbaar lieve Marije. Het was het eerste wat door mij heen schoot toen mijn moeder de diagnose maagkanker kreeg en vrij snel daarna overleed. Zonder (levende) broers of zussen, zonder (levende) ouders, zonder eigen (levende) kinderen heb ik in die periode ook wel hevig geworsteld met de vraag: en hoe moet het nu met mij dan? Soms beangstigend, maar ik voel ze allemaal vaak bij me. Je neemt ze mee, in je hart. Ik wens je veel tranen… laat het stromen… (en dit klinkt raar, maar je snapt het wel he?) Heel veel liefs XX

  2. Zoals Vivapo zegt, je blijft altijd hun kind. Maar dat weet je wel 😉
    Met zijn allen zijn we kinderen van Moeder Natuur, misschien een idee om nu of in de toekomst een boom(pje) te planten ter ere en deze te kunnen verzorgen? Zelf heb ik een plek in de tuin voor mijn dierbare gecreeerd, tijdens moeilijke momenten erg fijn daar even te kunnen vertoeven.
    In gedachten bij je/jullie. XxX

    1. Ja, zo’n plekje heb ik ook. Het is een verzameling beeldjes en kunstwerkjes ter ere van alles en iedereen van wie ik houd. De natuur biedt altijd troost, hoop en antwoorden. Dank je wel en liefs xxx

  3. Lieve Marije,
    Eindelijk had ik tijd en de moed om blogjes bij te lezen. En dan lees ik dit.
    Ik ben ook niemands kind meer en dit al voor meer dan negen jaar.
    Ik weet perfect hoe het voor jou moet voelen momenteel. Ik wens je dan ook alle sterkte en kracht toe!
    Hele lieve, troostende knuffel xxx

  4. Ik kan alleen maar zeggen na 5 jaar, dat rouwkost overgaat in een vorm van aanvaarden. . Maar slijten doet het nooit, of althans niet echt.

    1. Nee, dat heb ik ook gemerkt. In het begin is het rauw. Daarna is het een chronisch gemis en verdriet dat bij je leven gaat horen. Ik filosofeer er nog over verder… Liefs,

  5. De enige zekerheid die we hebben gekregen in het leven, is dat het op een dag ophoudt. Maar dat maakt het niet minder pijnlijk om afscheid te moeten nemen van elkaar.

    Ik wens je nogmaals heel veel sterkte. Probeer te genieten van de momenten die je nu nog hebt met je moeder, hoe zwaar ze misschien ook mogen zijn.

    Veel liefs <3

  6. Ach Marije toch, wat hard… Ik vind niet echt woorden… kan enkel met je meevoelen. En dat doe ik, oprecht. Dikke knuffel en veel sterkte lieve Marije ❤️

      1. Dit terug lezen zal zeker heftig zijn Marije en ik moest vannacht aan je denken toen ik wakker lag .Denken hoe heftig die wetenschap is en wij kunnen gewoon niets voor je doen dan laten weten dat we aan je denken
        Liefs Elisabeth

        1. Ik wil even uitleggen dat ik weinig meer heb laten horen omdat ik maar niet kon reageren op blogs .Niet bij jou niet bij Melody en nog een paar bloggers en ik wilde je niet steeds lastig vallen met mails hierover .Maar ik ben er weer en ben blij dat het weer lukt

        2. Ach lieverd daar hoef je toch niet aan te denken. Wel heel lief om te horen. En ik weet dat soms mensen niet kunnen reageren. Ik heb al het eea anders gezet, maar ik denk dat het echt een WordPress euveltje is. Geeft echt niets als je niets kunt posten, het komt vanzelf wel weer. Veel liefs x

  7. Marije, je blijft voor altijd haar kind, denk ik dan, over de grenzen van dit aardse leven heen. Op dit moment wellicht een magere troost maar toch een troost hoop ik. Een genegen groet, viviane

  8. Die laatste zin komt even hard bij me binnen, straks ben ik niemands kind meer. Ook ik ben niemands kind meer en zelf heb ik ook geen kinderen, wat voor zin heb je dan nog. Daar heb ik destijds bést wel even mee geworsteld. En nu ik dit stukje leest, komt het weer even terug. Ik wens je veel sterkte, moed en heel veel liefde toe!

  9. Marije in je hartje blijf je het kind. In gevoel komen er emoties vrij. Dat mag dat moet en er voor elkaar zijn.
    Heel ontroerend wat ik te lezen krijg, maar ook hoe sterk je eigenlijk bent om het snelle leven te moeten aangaan.

    Sterkte aan iedereen die aan u verbonden is.

    Aum Shanthi

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.