Vijf óver 12: een klimaatakkoord met onze aarde

Dit is een brief.

Over onze aarde, over ons klimaat.
Een brief voor alle bewoners van ons land. Bestuurders, burgers, boeren, natuurliefhebbers, voor iedereen. Dit is een brief voor onze kinderen. Vooral voor hen. Laten we hem verspreiden en zo veel mogelijk bewustzijn en eensgezindheid creëren. Want dat is hard nodig.

Lieve bestuurders, verantwoordelijken en medebewoners in den lande,

Gisteren hebben duizenden kinderen een dringende oproep gedaan om beter zorgen voor ons klimaat. Ik weet dat onze overheid van mening is dat er al heel veel gebeurt en dat er niet meer gevraagd kan worden. Maar blijkbaar zijn de meningen in het land zelf daarover verdeeld. En ik begrijp dat.

Ongeacht de discussie of je nu wel of niet mag spijbelen om je zorgen helder kenbaar te maken (persoonlijk: ik vind, in deze specifieke context, absoluut van wél!), is duidelijk dat de huidige maatregelen des kabinets de zorgen onder vele mensen in het land doen toenemen.

Economisch?

Als ik lees dat men bang is dat een CO2 taks bedrijven uit dit land zal weren en dat de energiesector miljarden moet ophoesten dan heb ik het vermoeden dat we het probleem willen ‘oplossen’ met geld en de dientengevolge beschikbare lapmiddelen…

Geld lost voor mensen onderling misschien wat op in onze economiegerichte maatschappij. Maar geld lost voor onze aarde niets op. En lapmiddelen ook niet.

De macht van de mens

Laat ik helder zijn: de aarde, het universum waar zij in beweegt, herstelt zich wel weer. Wij als mensen zijn maar klein. Op één of andere manier zoekt de natuur op aarde, en daarbuiten, wel weer een nieuwe balans. Maar zijn we er met zijn allen van bewust dat wij onszelf hierin elimineren? De mens heeft geen toekomst op deze aarde. Wij maken haar op dit moment volledig ongeschikt voor menselijke bewoning. En voor die van veel andere levensvormen.

Bomen worden gekapt, er wordt gediscussieerd over alternatieve vormen van energie-opwekking, terwijl we blijven kibbelen over de wijze waarop. Terwijl niemand een beslissing neemt en allerhande centrales de lucht volpompen met rotzooi en ons mooie Groningen siddert van ellende. Maar niemand hakt de knoop door en zoekt een balans tussen alle mogelijkheden. Want de één is tegen molens, een ander is tegen zonnepanelen op velden en weer een ander wil een bos kappen voor cultuurlandschap. We komen geen stap verder zo.

We kunnen als mensen niet alles onder controle houden. We hebben die macht niet. We zijn te klein in dit universum. Als wij denken dat we dat alles wel even naar menselijke hand kunnen zetten dan overschatten wij onszelf op belachelijke wijze. Ik heb echter wel het gevoel dat we leven in een dergelijke illusie.
Maar, wanneer wij doorgaan met nemen van de aarde en alles proberen om te zetten in een geldelijke waarde dan is er over slechts enkele eeuwen niks meer over van het huidige leven, zoals wij mensen dat al, honderdduizenden, nee, feitelijk zelfs miljoenen jaren kennen.

Maatregelen en een offer

Maatregelen houden niet alleen in dat je uitstoot moet verminderen en kijken naar de financiële gevolgen daarvan. Het houdt ook zorg in. Zorgen voor voldoende bomen en pure natuur om de lucht te zuiveren. Zorgen voor voldoende ruimte waar die natuur haar gang kan gaan. Niet alles omzetten in ontworpen cultuurlandschappen waarvoor bomen moeten wijken en dieren die er honderden jaren geleden liepen terug moeten keren. De natuur beweegt en wij mensen moeten daarin mee.

Zo’n wereld vraagt op dit moment een offer van ons mensen. Een offer in comfort en een offer in economische groei. Dit houdt tegelijk ook een prachtige uitdaging in op wetenschappelijk gebied. Laten we deze uitdaging, en alle aanpassingen die daarbij horen, gezamenlijk aangaan. Wij bevolking, de door ons gekozen bestuurders, alle grote en kleine bedrijven die voor ons produceren, wij allen zijn gezamelijk verantwoordelijk en moeten samenwerken hierin.

Als wij nu geen U-turn maken, dan wordt op niet al te lange termijn deze keuze voor ons gemaakt. Voor ons, maar vooral voor onze kinderen. En welke het ook zal zijn, daar kunnen wij als mensen dan uiteindelijk niets meer aan doen. Het is geen 5 voor 12 meer. Het is al over twaalven!

Ik ben het dus niet met de politici eens: we doen níet genoeg aan het klimaat. We moeten méér doen!!! Véél meer!

Marije De Gans

aarde

Bronvermelding foto’s: earth both by Pixabay, sunset byDeGans

Mooi Leven, by De Gans gakt dagelijks op Instagram, vliegt soms over Facebook, en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans lanceert heel soms een berichtje op Twitter.


Wie is De Gans?

10 thoughts on “Vijf óver 12: een klimaatakkoord met onze aarde

  1. het is een brief die alle harten open kan maken en harten verbinden voor de schoonheid van de aarde en de mensen erop…. een brief van hoop – liefde en levenskracht…

      1. Iets van ik leef in 2019 en hoop dat jullie dit lezen. Onze meester is super grappig, hij is mens ;)… Ik denk dat jullie van robots leren enz enz

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.