Van verwachtingen wordt niemand liever

Verwachtingen…

We hebben ze allemaal. Zeker als kind. Jong en onbevangen kijk je uit naar je verjaardag of logeerpartij. Ik zie het bij ons kuiken. De zuivere verwachting die hij koestert van het leven, zonder dat hij daarbij uit het oog verliest dat het eigenlijk om de kleine momenten van vandaag de dag gaat. In het nu, maar vol kinderlijke verwachting voor de rest van zijn leven, dat in zijn ogen nog als een onmetelijke ruimte van kansen voor hem ligt.

Maar de verwachtingen van mensen van elkaar onderling geven vaak de meeste problemen. Ieder mens gaat weer anders met tegenslagen om. De verwachtingen van elkaar en naar elkaar lopen soms ver uiteen en dat zorgt voor veel teleurstelling en conflicten.

Leven.

Al levende leer je je verwachtingen behoorlijk aan te passen. Ik leerde nauwelijks verwachtingen meer te koesteren. Maar soms ben ik nog best naïef als het om verwachtingen ten aanzien van de medemens gaat. Pas las ik van een dierbare blog-vriendin dat ze onderuit ging met haar fiets op één der gladde Nederlandse wegen. Vlak bij een school waar moeders af en aan reden om hun kroost te droppen. Hun moederlijke en medemenselijke gevoelens waren blijkbaar door hun nageslacht zodanig uitgeput dat niemand werkelijk de moeite nam om na de ongelukkige valpartij even te helpen of te vragen hoe het ging.

In de medemens ben ik nog wel eens teleurgesteld…en zo ook mijn blogvriendin, die nu met van buiten cuts and bruises vooral van binnen haar geestelijke wonden likt.

 

 

Verwachtingen
Ieder leeft op zijn eigen manier, ontwikkelt in een eigen tempo. Heeft het nut om te blijven voldoen aan andermans verwachtingen, opgelegde eisen en ons te voegen naar maatschappelijke beperkingen?

Leven van moment in moment.

Zo leven, dat gaat nauwelijks meer. Onze maatschappij leeft meer van cent tot cent, van planning tot verplichting en draaft daarin zichzelf voortdurend voorbij. Burn-outs en prikkelgerelateerde klachten nemen hand over hand toe. Als gemeenschap constateren we dat het niet veel langer zo kan, maar feitelijk veranderen we niets. Integendeel, vanuit sommige hoeken nemen de geluiden dat we nóg niet hard genoeg werken of verdienen op bijna schuldinducerende wijze steeds rigider vormen aan. Het lijkt nooit goed genoeg, we lijken in alles de top te moeten bereiken en dienen overal het maximale uit te halen. Of dat nu gaat over werk, over relaties, of de in de ogen van liberalen zo gepromote individuele zelfstandigheid: goed is nooit meer goed genoeg. Genoeg is nooit meer genoeg. Maar zo werkt het leven niet. Het leven is niet maakbaar en evenmin de mens.

Goed genoeg.

Ik kreeg gisteren door een van mijn contacten op social media een filmpje toegestuurd. Het ging over verwachtingen en liefde. En het ging precies over dat wat ik voel. Wij koesteren verwachtingen. Wij kijken op een bepaalde manier naar het leven en naar elkaar. Daarin hebben wij vanuit ons eigen wezen een beeld gevormd van hoe we iets of iemand zien. Dat beeld wordt als een soort suggestie vanuit ons eigen hoofd op een situatie, of op een ander geprojecteerd. Maar, zelfs al ken je elkaar nog zo goed, aan die geprojecteerde illusie van een ander kun je nooit 100% voldoen. Je bent niet dat beeld, je bent je eigen zelf. En je verwachtingen van een situatie zeggen niets over hoe iets daadwerkelijk zal lopen.

Ook in de liefde kun je niets van elkaar verwachten, niet oordelen, niets eisen. Je bent elk afzonderlijk een mens en je houdt van elkaar. Die liefde, daar gaat het om. Maar daarin elkaar vasthouden, vastgrijpen, vastpinnen….houdt alleen maar verwijdering in. Ik heb het zelf letterlijk zo ervaren. Pas toen ik losliet kon mijn geliefde van destijds groeien, en dat gold net zo hard voor mij. Elkaar vasthouden in verwachtingen en eisen, in verwachte liefde, houdt niets anders in dan elkaar onherroepelijk moeten laten gaan.

 

verwachtingen
Samenleven in harmonie betekent niet dat je hetzelfde leven leeft.

Vrijheid.

Destijds verliet ik mijn mij verlatende beminde…. Ik liet hem gaan en zag hem nooit meer terug. Het ging niet in harmonie, maar het hield wel onze beider vrijheid in. Maar daarvoor moest ik elke vorm van ‘samen’ opgeven, bruusk het mes zetten in datgene wat wij aanzagen voor liefde. Ik kon niet anders, hoe hard het ook moest zijn. Voor hem én voor mijzelf. Wij moesten onafhankelijk van elkaar verder en konden elkaar daarom beter nooit meer terugzien. Ik kan niet met hem leven, maar houd nog steeds van hem.

Mijn liefste Lief met wie ik nu al jaren samen ben, met wie ik een prachtig kind heb en wier familie mij heeft opgenomen als een van hen, kan gaan waar hij wil als hem dat goed doet. Hij is hij en ik ben ik en samen zijn wij ‘wij’. Elkaar de vrijheid geven zelfstandig te gaan en te groeien geeft juist verbondenheid aan samen zijn.

Mijn Lief is deels mijn mantelzorger in ons gezin, ik kan niet altijd alles en hij vangt vaak wat op als ik niet kan. Maar ik zal hem nooit en te nimmer dwingen om mij bij te staan, hem nooit dwingen om van mij te houden, om mij te ondersteunen en er voor mij te zijn. Nooit. Het is zijn keuze in het leven en niet de mijne. Liefde is geen gevangenis. Liefde is ook niet elkaar beknotten en van elkaar eisen. Echte liefde laat je samen groeien. Elk voor zichzelf en samen ook als paar. Samen en toch als individu in vrijheid. Samen leven is niet hetzelfde leven leven.

Verwachtingen en liefde.

In liefde mag je geven, mag je de ander gelukkig maken, ongeacht jezelf. Je mag de ander zien en horen, ongeacht jezelf. Liefde staat los van elke verwachting in het leven en zelfs los van samen zijn.

Verwachtingen zijn niet verkeerd. Maar het leven loopt altijd anders dan je denkt. Teleurstellingen en flexibiliteit horen daarbij. En de basis van mijn handelen in mijn leven, is de liefde.

Ik deel hieronder het filmpje met jullie. Ik hoop dat het jullie iets geeft ♥

De Gans

 

Alle foto’s in deze log zijn ©byDeGans.


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

 

 

 

20 thoughts on “Van verwachtingen wordt niemand liever

  1. Ja natuurlijk heb iik ze ook al ben ik wel heel actief in het zo realistisch mogelijk ermee omgaan en heb ik mezelf gaandeweg de jaren aangeleerd zo blanco mogelijk alles tegemoet te treden… scheelt een hoop kopzorg vooraf en (te heftige) teleurstelling achteraf…

    Voor de rest is in mij veel gebaseerd op respect en hoop…

    xxx♥♥♥

  2. straf ik heb het daarstraks nog gehad met een vriendin over een evenwichtige relatie waarin beide partijen elkaar aanvullen en ondersteunen.
    als dat goed zit dan heb je een evenwichtige liefdevolle relatie…
    ook als het even helemaal niet mee zit.

    ik heb ook geleerd om niet te veel meer te verwachten, al is dit ook mijn valkuil geworden, want niets verwachten binnen een relatie is ook niet het evenwicht bewaren.

    eigenlijk gaat het erom dat iedereen binnen een relatie zijn verantwoordelijkheid neemt met sterk wederzijds respect, binnen de grenzen die je partner aangeeft.
    ook al kan dat sterk evalueren in de tijd (bij mij zelfs binnen een halve dag).

    maar het voornaamste is uiteindelijk de belangrijkste les van alle relaties
    – heb jij jezelf lief dan heb je ook de mogelijkheid om een ander lief te hebben –

    het leven heb jezelf in handen, jezelf gelukkig maken kan alleen jij.
    samen dat delen is liefde, onvoorwaardelijke liefde!

    de meest liefvolle liefde die ik mag beleven in onze relatie is het delen van onze interesse, onze passies en onze nieuwtjes en ontwikkelingen, successen en … en…

    prachtig stukje Marije, prachtig stukje !

  3. Liefde is pas echte liefde als deze onvoorwaardelijk is; alle andere ‘soorten’ liefdes zijn schijn-liefdes. Je zegt: “…liefde mag je geven…”. Ik zou willen zeggen: liefde MOET je geven en dan komt deze liefde vanzelf bij je terug en vind je het geluk in jezelf. Je bent immers zelf verantwoordelijk voor je geluk en jij alleen kan jezelf gelukkig maken. Niemand anders. Je partner kan je daar wel behulpzaam bij zijn door zelf onvoorwaardelijk liefdegevend te zijn. Bijkomend voordeel van onvoorwaardelijke liefde is bovendien dat er helemaal geen sprake is van verwachtingen… ♥

  4. Een heel wijze les. Ik tracht mijn verwachtingen nooit te hoog te stellen. Een leven zonder verwachtingen is moeilijk, maar een leven met hoge of teveel verwachtingen is nog veel lastiger. Dank voor dit fijne filosofische blogbericht lieve Marije, ik leer hier altijd bij. Xxx

    1. Ik kijk uit naar en hoop dat iets doorgaat, maar echte verwachtingen koester ik niet meer. Dat geeft voor mij soms ook wel een gemis. Edward zei hetzelfde als jij, niet te hoge verwachtingen koesteren. Dat moet ik nog leren in mijn kinderlijke zwart-witte beleving van sommige dingen 😉
      Ik leer van jullie reacties altijd bij. Ik ben daar zo blij mee. Dank je wel en lieve groet xx

  5. In de medemens teleurgesteld worden, overkomt ons allemaal wel eens denk ik Marije. Het is naar mijn mening beter om de verwachtingen, niet hoog te hebben.

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.