Ver-jaar-dag

ver jaar dag

Ver jaar dag

Het lijkt zo’n ver verleden

Een jaar geleden op deze dag stonden we te zingen bij mijn moeder op de stoep. Zij, dol op feestjes en partijen, stond verbijsterd in haar tuintje, omringd door planten die de lente voelden.

Ze wist niet dat we komen zouden. Ze had het niet verwacht.

Corona belette een werkelijk feest. Ze was als een bloem die het voorjaar ineens niet vieren mocht terwijl ze al in bloei stond.

Het was haar laatste. Verjaardag.

De blik in haar ogen, het familiekoortje dat op het stoepje stond, met onze stemmen dragend in de koude wind, wat een mooi moment was dat.

De dikke jas. Want ze had het zó koud. Haar vermagerde gezicht om die felle blauwe ogen, die álles zagen en nooit zwegen. Op de schaarse momenten dat haar stem een keer niet klonk spraken haar ogen nog.

Die knalblauwe blik met daarin de mix van ongeloof en intense blijdschap die die middag sprankelend over onze stemmen sprong: ik zal het nooit vergeten.

Een jaar geleden alweer.

Een jaar waarin we als maatschappij ontwikkelingen meemaakten die we niet voor mogelijk achtten. Verwijdering tussen mensen en meningen. Verwijderingen in visies en volgzaamheid. Verlies van respect naar alle hoeken van de wereld, maar vooral naar elkaar.

Doordat mijn moeder zo veel sprak, maar ook door de onverbiddelijke beperkingen van mijn eigen lichaam, leerde ik de laatste jaren observeren. Het niet uitgesprokene spreekt dikwijls het meest. En van een afstand ziet men een totaaloverzicht dat voor betrokkenen dikwijls verborgen blijft. Wijsheid en weten gaan niet samen. Sterker nog: dat wat wij mensen waarheid vinden, bevindt zich doorgaans als levensles in onszelf. Dus laten we stoppen met denken het te weten. Het enige wat we zouden moeten weten is dat we niet weten. Zo simpel is het eigenlijk.

Laten we stoppen met angst en ontevredenheid. Laten we de groei die deze periode ons mensen aanbiedt, in dankbaarheid omarmen. We kunnen blijven wachten tot dingen weer ‘mogen’. Of ‘kunnen’. We kunnen ook stoppen met wachten en verdergaan met leven. Wat niet kan, kan niet. Wat wél kan? Doen! Alle modellen en berekeningen ten spijt, het leven is geen computermodel in beperken van ziekte. Leven is soms aanpassen. Aan omstandigheden. Aan elkaar. Of aan onszelf. Leven is ook ómgaan met ziekte. Moeilijkheden. Verdriet. Keuzes maken. Afscheid en onzekerheid. En groei vandaaruit verder.

Het afgelopen jaar heeft mij zo onnoemelijk veel gegeven. Liefde, in de eerste plaats. En vele kansen en ontwikkeling. Maar ook bewondering voor die doodzieke vrouw daar in haar tuintje. Die, toen bleek dat het echt niet meer anders kon, waardig zélf haar wijze van heengaan koos en zachtjes ons verliet. Zo onnoemelijk breekbaar. Teer. En tegelijk zo verbijsterend krachtig. Ik houd van haar.

Dag.

Wat was er veel te groeien afgelopen jaar. En zo veel bleef er te voelen en te zien. Ik houd zo veel van iedereen in mijn leven. Ik houd zo veel van wat ik doe.

Maar vandaag gaat mijn hart naar jou, mamalief. Omdat jij mij mijn leven hebt gegeven.

Zo dankbaar en zo rijk ben ik.

Lieve Mama.

Dág.

Marije – De Gans

ver jaar dag

Foto hierboven: de plantjes van mijn moeder in haar tuintje.

Meer van De Gans? Kijk dan ook eens op mijn social mediaprofielen:
 & 
Meer fotografie en Woorden bij Beeld van mij vind je in mijn Portfolio.

Wie is die Gans?

19 Replies to “Ver-jaar-dag”

  1. Ontroerend mooie ode aan jouw mama en aan het Leven.

  2. Moontje schreef:

    Heel rakend, dankjewel.

  3. son370 schreef:

    Ja….ik weet hoe dat voelt….blijf herinneringen ophalen, zo blijft het dicht bij je. Mooi geschreven. Groet, Sonja

  4. Ontzettend mooi geschreven en wat dierbaar dat jullie vorig jaar toch nog voor een geluksmoment hebben weten te zorgen op je moeder haar verjaardag.

  5. picpholio schreef:

    Mooi geschreven Marije.

  6. Matroos Beek schreef:

    Ontroerend. Je koestert de mooie herinneringen. Desondanks, toch veel sterkte Marije. ❤️

  7. Karel schreef:

    O Mareije wat een schitterende woorden voor en over je mem
    sterkte vandaag , geniet de mooie herinneringen
    het is omdat onze mem al vele jaren niet meer onder ons is , anders had ik deze woorden bewaard

    ja we hadden op z’n zachts gezegd een vreemd jaar
    niet mogen niet kunnen
    maar er is nog zoveel meer wat wel mag en kan

    rustige zondag groet
    Vlieg met Karel mee naar… weekend gedichtMy Profile

    • Marije De Gans schreef:

      Dank je wel Karel. We maken er een mooie dag van. Het verlies van een ouder blijft altijd een verlies he. Telkens opnieuw komt er weer iets wat je zo graag even had willen delen. We gaan er weer een mooie dag van maken. Lieve groet,

  8. shivatje schreef:

    Gefeliciteerd
    En ja er is nog zoveel moois dat ons leven aangenaam maakt. En waar we energie van krijgen

    Aum Shanthi

  9. Kerst schreef:

    Prachtig lieve Marije ja wat gaat de tijd snel niet Meer bij te houden we genieten van de beperkingen in dit leven wat we nog Kunnen niks te klagen op het platteland maak me zorgen over al die mensen waar de zorg voor word uitgesteld een Hele lieve groet Kerst en Sannie

    • Marije De Gans schreef:

      Daar maak ik mij ook veel zorgen om. Vroeg of laat zullen we tot een bepaalde vorm van accepteren moeten komen vrees ik. En investeren in de zorg! Dat is al zo lang scheef. Hier op t platteland vermaken wij ons wel. Maar de meerderheid woont niet zoals wij en daar maken wij ons ook best zorgen om. We maken er in elk geval weer een dierbare zondag van. Lieve groet voor jullie x

Laat een antwoord achter aan picpholio Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Marije De Gans

Lees nu:

kind

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Zoek een artikel of onderwerp

Alle schrijverijen van De Gans

Privacy bij De Gans

Gevoelens van een ander

Translate this site

%d bloggers liken dit: