Tijd…

Tijd…

Iedereen vertelde ons altijd dat de tijd met een kind vliegt… Het zou sneller gaan dan ik me in kon denken. Voor ik het wist dan was ie groot. En zo gewaarschuwd toog ik de wankele paden van het ouderschap in.

Gek genoeg ervaar ik dat, zo ‘in het moment’ helemaal niet zo.

Onze spruit wordt deze week 8. En hoewel de heftige gebeurtenissen rond zijn geboorte aan één kant nog maar pas geleden lijken, lijkt het tegelijkertijd wel alsof hij al een heel mensenleven naast ons leeft. Tussen ons door huppelt, onze serieuze gesprekken nietsvermoedend onderbrekend met details over racen en andere echte jongenszaken.

Ik lees regelmatig de filosofie dat je, wanneer je veel nieuwe dingen doet, de tijd trager lijkt te gaan. Ik denk ook dat dat de reden is dat wij zo ongelofelijk lange jaren hebben.

Als gezin hebben we de laatste jaren nou niet bepaald stilgezeten. En, heel eerlijk, zijn wij ook zeker niet de types om dat te veranderen. 

De tijd vliegt. Zegt men.

Dat klopt. Ik heb te weinig uren in een dag en te weinig dagen in het jaar. Te meer omdat ik een deel van mijn dag nog altijd besteed aan rusten, slapen en bijkomen van wat ik eerder die dag gedaan heb. Ik heb minder besteedbare uren in mijn dag dan een gemiddeld mens. En dat vind ik best wel eens jammer.

Zo moest ik gisteren na het optuigen van de kerstboom echt even gaan liggen. De rest van de dag gebukt onder het gewicht van alle opgehangen snuisterijen en een spruit die met een kerstmuts op zijn hoofd deed alsof hij Nils Nisse was. Of Thomas Tomte, dat kan natuurlijk ook.

Terugkijken…

Terugkijkend is het weer heel anders. Het lijkt gisteren dat ik met een vriendinnetje in de zandbak zat, achter het huis van mijn ouders in een klein dorpje in Drenthe. Vijf jaar was ik. Hooguit. Het lijkt ook gisteren dat we verhuisden naar een groot, oud, tochtig huis in de veenkoloniën van Groningen. Aan de voorkant van het huis keken we over wijde akkers richting Drenthe, aan de achterkant strekten de akkers met lintbebouwing ertussen zich uit tot aan de Duitse grens.

Toen…

Het duurde tijden voordat ik gewend was aan dat huis, met zijn krakende muren, meerdere kelders en piepende deuren waarachter ik duistere spoken vermoedde. Die er alleen uit slopen als het precies twaalf uur was en ik angstig onder het dekbed in mijn krakende kamertje lag, omgeven door knuffelbeesten die, indien nodig, uit bed konden springen om mij te redden uit de klauwen van het spokenmonster.

Nog altijd word ik wakker in dat huis. Waar ik opgroeide en van waaruit ik op kamers ging. In de tuin ligt nog altijd Fleurtje, de kat, te rusten op haar eeuwige rustplaats… Het lijkt wel alsof ik er nooit ben weggegaan, terwijl er twintig jaren in Brabant tussen zitten. Als ik in slaap val, is het meestal daar. En elke morgen moet ik weer even landen in mijn eigen tijd.

Jaren die ik bepaald niet makkelijk vond, maar die me wel ongelofelijk veel over mijzelf konden vertellen. Elk jaar had een les in zich. En elk jaar was weer anders. Vloog op zijn eigen manier voorbij, terwijl ik het niet bij kon houden en soms mijn geest even stilstond in de tijd.

Mijn ouders wonen al lang niet meer daar. Mijn vader is er zelfs niet meer. Hij kijkt op dit moment waarschijnlijk als goedmoedig spook, of eerder een lieve, beschermende engel, glimlachend over mijn schouder naar mijn interpretatie van zijn vroegere klushuis op dit scherm. Ik hoor zijn zachte lach en voel zijn nabijheid…

En nu…

En nu zijn we weer hier. In dat mooie Groningen. In dat prachtige, rustige noorden van Nederland. En langzaam, als een ui, pel ik hier de afgelopen jaren van mij af. Zie ik wat ik moest leren, moest meemaken om te komen waar ik nu ben. Elk ding wat ik heb aangepakt, had een les in zich. En elke gebeurtenis bevatte een leermoment. En ik voel dat ik die leermomenten over ‘moet’ dragen. Door moet geven. Aan anderen. Aan jullie.

Tijd…

De tijd vliegt en tegelijkertijd staat hij stil… En ik beweeg als een reiziger mee, en soms tegen. Hij is het enige wat we in het leven hebben. Veel of weinig. En hij is voor zo veel interpretaties vatbaar, dat ik me maar gewoon een beetje mee laat voeren. Soms snel. Soms rustig. En soms? Dan sta ik even stil…

De Gans

Tijd

Mooi Leven, by De Gans gakt ook op Instagram, vliegt over Facebook, en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans lanceert heel soms een berichtje op Twitter.


Wie is De Gans?

21 thoughts on “Tijd…

  1. Op een moment geniet je anders van het leven en dat maakt dat tijd voorbij vliegt.
    Tijdloos zo zou je het kunnen noemen. In die momenten geniet je op je eigen manier en dat maakt dat je zo een gevoel krijgt ik heb tijd te kort dagen zijn er te weinig in een jaar en een jaar vliegt zo voorbij.

    Fijne zondag

    Aum Shanthi

  2. Ook ik merk dat even stil staan verhelderend werkt.
    Het geeft mij ook weer de benodigde energie om weer verder te gaan.

    Vredelievende groet,

  3. Prachtig geschreven Marije! Naast veel nieuwe dingen doen helpt mij heel bewust stilstaan ook om de tijd te vertragen. Leven in het moment zelf, niet als onderdeel van een tijd die voorbij vliegt. Gewoon alleen even ‘zijn’. En jouw wijze lessen lezen 😉

  4. Mooi om een stil te staan bij wat was, wat is en wat komt. Het is een lastig te ‘bevatten’ iets, tijd. Het heeft mij geleerd nooit meer te zeggen (of te denken) dat ik ergens geen tijd voor heb. Als er iets is, wat je altijd ‘hebt’, is het wel tijd. Nu. XX

    1. Het is ook keuzes maken. Wat belangrijk voor je is daar kun je ‘je tijd’ in steken en dan in andere zaken weer niet. Dat is eigenlijk niet ‘geen tijd hebben’, maar er ‘geen tijd aan spenderen’… Dank je wel xx

  5. Mooi Marije, de tijd ja dat is veranderlijk. Het is mooi om er af en toe bij stil te staan het kan je zo mee slepen soms. Je hebt het allemaal prachtig beschreven en een ieder die dit! verhaal leest haalt er zijn eigen boodschap uit. Voor mij is het in ieder geval de tijd om stil te zijn en rust te nemen voor jezelf., dat gun ik jou maar ook mijzelf. Fijne dag lieve Natije en dankjewel

  6. Een prachtig stukje over tijd waarvoor ik graag tijd maakte om het te lezen. Helaas is de tijd op zich niet echt maakbaar.
    Blijft de vraag waarom de tijd sneller lijkt te gaan naarmate je ouder wordt… Jammer is dat. Net als het leuker wordt en je het leven wat meer begrijpt en ervan geniet, ontglipt je de tijd… Lieve groet X

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.