covid-19

Lockdownmoe

Lockdownmoe

Lockdownmoe

Ik word een beetje moe van de eentonige dagen. Met mijn chronische aandoeningen ben ik wel gewend aan rust en allenigheid, maar toch is dit anders. Lockdownmoe ben ik. Maar de energie die ik nog heb, besteed ik toch maar positief.

Verantwoordelijkheid

Verantwoordelijkheid

Gisteren schreef ik een pleidooi om vooral voorzichtig te blijven doen. En uiteraard voel ik dat nog steeds zo.
Maar telkens opnieuw vraag ik me deze maanden af, wat de beste keuzes hierin zijn. Opinies van alle zijden lezende slaat mijn twijfel verder toe. De zorg voor iedereen van wie ik houd, alsmede zelfbehoud, maken mij ontzettend angstig en onrustig. En tegelijk, als nuchtere noorderling, relativeer ik ook wel weer.
Want….de hele samenleving op slot gooien voor een virus is wel de meest ingrijpende maatregel ooit, buiten oorlogstijd. En ik begrijp de weerstand daartegen goed.

normaal

Normaal bestaat nog steeds niet meer

Normaal bestaat nog steeds niet meer
Sinds woensdag een verdere versoepeling van de lockdown-maatregelen is aangekondigd heb ik het gevoel alsof we ons bevinden in een speelkwartier van de kleuterschool.
Jongens, het is nog niet weg!!!

Dat virus is er gewoon nog, net zoals in maart.

Natuurlijk, begrijp ik de zorgen van velen om hun bedrijf en hun baan. Ik gun niemand de ellende waar hij noodgedwongen in is gestort. Maar….de telefoon bij kappers staat roodgloeiend, kinderen staan massaal op het voetbalveld, mensen lopen tegen me aan in een winkel, waar ik noodgedwongen iets moet halen wat mijn Lief niet halen kan. En ik lees in de krant dat een groot deel van Nederland ineens vakanties aan het plannen is….

Dat vind ik in deze omstandigheden dus niet normaal…

verstandig

Wat is verstandig?

Nu de grote Covid-19 piek ternauwernood achter ons ligt, merk ik frictie op tussen mensen in de maatschappij. En frictie in mijzelf. Want wat verlang ik naar een normaal leven! Gewoon weer alles op de rit, en mijn mooie plannen, die echt al vorm hadden gekregen, verder ontwikkelen en uitvoeren…

Toch tob ik nu. Want ik behoor óók tot de kwetsbaren waarover de regering spreekt. En ik heb een kind in de basisschoolleeftijd. Ik zie overal haken en ogen en heb er slapeloze nachten van.

Wat is verstandig?

realiteit

Een nieuwe Realiteit

Langzaam verglijdt onze maatschappelijke realiteit in een nieuwe vorm van zijn. Weinig mensen zien, weinigen spreken, veel getyp; het sociale leven gereduceerd tot een wat hokkerige interactie via een schermpje. Angst heeft grote groepen mensen in zijn greep en de wereld zit grotendeels op slot.
Ik hoop dat deze periode voor ons als maatschappij een ontwaken betekent. Zodat we elkaar weer aan kunnen kijken en niet verzanden in eisen, regels en wetten. Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. En we zien nu dat het dan ook echt kán.
Met oprechte aandacht voor elkaar, een flinke dosis goede moed en een voorraad doorzettingsvermogen.

vervaagt

De wereld vervaagt

De wereld Vervaagt
De wereld zoals ze was
lijkt voltooid verleden tijd
Herinneringen vervagen
naarmate de tijd verglijdt

Lees meer op de blog …

#blijfthuis

Nieuws: De Gans exposeert!

Expositie

Marije De Gans

BLOG

vaderdag

Gans beknopt: quotes

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Zoek een artikel of onderwerp

Privacy bij De Gans

Gevoelens van een ander

Translate this site

%d bloggers liken dit: