Samen met jezelf ben je nooit alleen

Nooit alleen

Soms lees ik dat steeds meer mensen eenzaam zijn. Of dat iemand, na heel lang dood zijn, is gevonden. Door niemand gemist of opgegeven…

Maar…wat is nou die echte eenzaamheid? Wanneer ben je dat, eenzaam?

Mijn eigen eenzaamheid

Ik heb mij ooit intens alleen en eenzaam gevoeld toen ik samen was met een man die op een andere golflengte zat dan ik, met mijn drukke baan die mij weinig vrije tijd overliet en met een bruisend sociaal leven waarin ik alles voor een ander deed maar niets voor mijzelf. Allemachtig, wat voelde ik me in die jaren eenzaam.

Nu, met een lijf dat niet meer zo goed wil, met een hoofd dat niet meer zo snel kan volgen, waardoor ik niet meer werken kan en nauwelijks meer met anderen gezellige dingen kan doen, merk ik niets meer van eenzaamheid. Al zou je, op basis van chronisch ziek zijn juist heel anders verwachten. Niet meer werken, niet meer met alles meedoen; dan tel je immers ook niet meer zo mee? Een recept voor sociale eenzaamheid. Tenminste, dat zijn de geluiden die ik in onze maatschappij vaak hoor.

Volle dagen

Maar ik voel me allerminst geparkeerd of afgeserveerd. Mijn dagen zitten echt vol. Vol met de nodige rustmomenten, maar ook met puur contact met de mensen om mij heen, met hen die ik liefheb.

De afgelopen paar jaar ben ik in sommige opzichten best hard en radicaal geweest. Samen met het verhuizen heb ik de bezem door mijn sociale leven gehaald. Mijn energie verspillen aan de verkeerde mensen doe ik niet langer. Ik kan die energie maar één keer uitgeven en dan doe ik het liever goed. Ik heb de waarde van liefde leren kennen en dáár koos ik voor.

Mijn keuzes brachten balans en gaven tegelijk ruimte aan een aantal heel mooie persoonlijkheden in mijn leven. Puur leren vertrouwen op mijn buikgevoel, wat er nog nog nooit naast gezeten heeft, leverde mij en mijn gezin rust en vooral veel liefde op.

Anderen in je leven

Natuurlijk ben ik als menselijk kuddedier toch ook graag zo nu en dan tussen de mensen. Altíjd helemaal allenig is ook zo wat.
Maar het wordt wat anders als je de support van mensen nódig hebt. Wanneer je afhankelijk wordt van de erkenning en energie van andere mensen. Als dát je op de been houdt en je leven zin geeft is dat, naar mijn persoonlijke mening, een weg richting echte eenzaamheid.

Jij en jezelf

Je hoeft het in je leven maar met één persoon onomstotelijk te kunnen vinden. En dat ben jij zelf.

De eenzaamheid die ik ooit voelde was het meest intens toen ik tussen heel veel andere mensen zat en hunkerde naar hun bevestiging van mij als mens en persoonlijkheid. En daarvan kreeg ik nooit genoeg. Hoe veel ik ook bewonderd of geprezen werd, ik bleef me onwaardig voelen en intens alleen.

Die eenzaamheid verdween pas, toen ik mij naar mijzelf toe wendde en mij liet zijn zoals ik ben. De voornaamste acceptatie die je namelijk nodig hebt, dat is die van jezelf.

Minder alleen

Als je het met jezelf goed kunt vinden, kun je van daaruit een stabiele basis hebben voor een gezonde vriendschap met een medemens. Voor mensen die jou begrijpen zoals je bent en die je nemen zoals je bent. En realiseer je daarin, dat jij de enige bent, die in jouw leven bij je is van de wieg tot aan het graf.

Daarin heb je maar één ding nodig en dat is niet de bevestiging van een ander. Het is de bevestiging van jezelf. Dat maakt je al een stuk minder alleen.

De Gans

Alleen


Mooi Leven, by De Gans gakt ook op Instagram, vliegt over Facebook, en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans lanceert heel soms een berichtje op Twitter.


Wie is De Gans?

25 thoughts on “Samen met jezelf ben je nooit alleen

  1. Zeker iets om over na te denken.
    Zelf denk ik wel dat je als mens toch anderen om je heen nodig hebt om dingen mee te delen.
    Als je echt helemaal op jezelf aangewezen bent. Altijd alleen bent, geen vrienden om mee af te spreken, dan kan je nog zo tevreden zijn met jezelf, maar word je toch wel eenzaam denk ik.

    1. Ja dat is ook absoluut zo. Maar het eenzaam zijn tussen mensen is een andere vorm van eenzaamheid. Als ik er aan zou denken dat mijn hele gezin weg zou vallen en ik als enige iedereen zou overleven, dan zou ik me knap eenzaam voelen!

  2. Wat heb je dat weer mooi verwoord, Marije! Ik herken veel, ook in de verhalen van de mensen die reageren. Wel alleen maar niet eenzaam. En heel leerzaam. Ik ben wel weer bezig mijn wereldje weer wat groter te maken en open te staan voor nieuwe mensen. Ook weer spannend. Lieve groet!

  3. Amen. Ben het (zoals altijd? ;)) volledig met je eens. En ik heb mezelf eens de titel Koningin van de Eenzaamheid gegeven. Maar, zo hoorde ik eens, eenzaamheid is nodig om een persoonlijkheid te worden. En daar schuilt ook wel een soort waarheid in: als je niet leert met of op jezelf te zijn, kun je ook niet groeien. Eigenlijk jouw verhaal over iets zoeken bij anderen wat je eigenlijk jezelf zou moeten kunnen geven.

  4. Ik heb me zelden eenzaam gevoeld als ik alleen ben, maar ik heb het wel vaak gevoeld tussen mensen… Wat heb je dit treffend en herkenbaar geschreven. Heel mooi Marije!
    Geniet van het weekend X

  5. Wat heb je dat weer mooi beschreven Marije. Wat een strijd heb jij gehad, ik herken heel veel maar niet alles hoor. Mijn strijd was mijn Rode haar, veel uitgescholden, niet leuk maar mijn moeder zei altijd dat mensen jaloers op mijn haar waren. Astrologe heeft mij verteld dat ik dat haar heb gekregen om sterk te staan in het leven, omdat het anders is wordt je uitgescholden maar dat maakt je dan weer sterk. Ik heb ook mensen gehad die ik heb afgestoten, ze vonden zichzelf te belangrijk en dat word je zat. Ik ben ook belangrijk , ik mag er ook zijn. Ik probeer zoals je beschrijft bij mijzelf te blijven, soms best moeilijk want ook dan krijg je commentaar. Jij bent een uniek mens met veel kwaliteiten, hou dat vast, je hebt het nodig om te zijn wie je bent. Jij bent iemand die veel geeft maar gelukkig ook aan zichzelf denkt. Dank voor de wijze les. Dag lieve Marije liefs Hennie

    1. Ik had je de link nog toegestuurd, maar je hebt het al gelezen 😉 Dank je wel lieverd. Ik vind je haar trouwens prachtig, niks mis mee! Wat is dat toch met mensen, uitschelden om het uiterlijk. Ik heb dat nooit begrepen. Ben vroeger uitgemaakt voor ‘brilaap’ of ‘fietsenrek’. Ik draag een bril en mijn tanden staan ietsje uit elkaar. De tandarts is er dol op, want het is geweldig schoon te houden 😉 Enfin, het maakt me nu niet meer uit wat een ander vindt. Maar heel lang heb ik me wel heel onzeker gevoeld door dat gescheld.
      Commentaar is zelden interessant. Zeker als het niet is overdacht, of van iemand komt die je niets zegt.
      Dank je wel voor je mooie reacties elke keer weer. Veel liefs en goed weekend x

      1. Dankjewel Marije, ik ben nu wel trots iop mijn haar hoor en voordeel nu is, ik word niet grijs. Nu vraagt iedereen of het echt mijn kleur is, en dat is het. Vroeger vond ik het lelijk nu is het mijn trots Had ik fout geschreven in een reactie op jouw blog. Fijne gezellige zaterdag. Doe jij iets met dat schrijven, je hebt talent om een gedichten bundel te maken. Prachtig zijn ze en voor iedereen herkenbaar. Ik ben de eerste die het koopt. Gewoon een tip liefs Hennie

  6. Marije, het is soms eng om de parallellen in jouw stukjes te lezen. Ik heb me zo eenzaam gevoeld in mijn huwelijken, mijn werk en vroeger op school, omdat ik overal buiten viel. Na weer een mislukt huwelijk ben ik verhuisd, terug naar de stad waar ik ben opgegroeid. Na een jaar gewerkt te hebben, werd ik ziek, mijn lichaam gaf het op, het bleek een chronische ziekte, ik kan niet meer werken, woon alleen, heb nauwelijks een sociaal leven, geen kinderen, maar voel me absoluut niet eenzaam. Soms wel erg alleen, meestal vind ik dat heerlijk, soms als ik heel veel pijn heb is het moeilijk. Maar ik weet dat die dagen voorbij gaan en dan kan ik wel weer naar buiten. Je ziet vast wel waarom ik vaak zoveel herken in je stukjes. Dat is fijn, dat is de bevestiging dat ik niet alleen, de énige, ben. Er leven veel mensen zo en ik hoop dat zij, net als ik, zich herkennen en troost vinden in je schrijverij. Dank weer en weer een mooie dag!

    1. Dank je wel Joke. Toch is het jammer om de herkenning te horen, omdat het niet het gemakkelijkste is om mee om te gaan. Ik herken heel erg wat je schrijft. Je bent zeker niet de enige, merk ik aan de vele reacties die ik ook op bijvoorbeeld Instagram zie. Veel liefs voor jou en mooie dag x

  7. Ik herken heel wat in wat je schrijft. Nu ik besloten heb niet meer te gaan werken, ben ik vaak alleen thuis, maar eenzaam was/ben ik niet. Er zit genoeg in mezelf om de dag zinvol door te brengen en er is altijd dat uitkijken naar geliefden die elke dag weer thuiskomen (of minstens op bezoek). Geniet van je dag.

  8. Wanneer voelt iemand zich eenzaam dat deze zoveel doet voor een ander en op een moment niets meer te doen heeft. Ze vergeten zichzelf. En dat haal ik uit je tekst. Je hebt van je verleden geleerd en nu ongeacht je lichamelijke zorgen voel je een voldoening in jouw dagelijks leven. Al is het met rust al is het met stilte al is het met een lach en een traan je weet en voelt dingen anders aan.
    Het blad op de boom is daar een mooi voorbeeld van. Stil maar niet eenzaam. Want kijk wat er allemaal rond je heen is. Waar je nu voor leeft en van geniet om een andere manier.

    Aum Shanthi

    1. Zo is dat inderdaad Bruno. En acceptatie van wie je bent. Jezelf leren waarderen. Dat is voor heel veel mensen gek genoeg echt een worsteling. Dank voor weer zo’n mooie reactie <3

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.