Ruzie met je leven: herken je emoties

Over het herkennen en beleven van emoties

In mijn artikel van gisteren, Are you able to see the the reflection of the clouds in your own Mind, had ik het over kritische zelfreflectie.

Een logisch vervolg is het onderschrijven van gevoelens. Want dat voelen, dat is nog best wel een ding, zo weet ik uit eigen ervaring. Wat jouw gevoelens je vertellen kan soms iets heel anders zijn dan de emoties die uiteindelijk tot uitdrukking komen.

Wat emoties je vertellen…

Zo kan boosheid verdriet maskeren. En soms zelfs uitbundige vreugde een uiting zijn van rouw. Angst wordt vaak gemaskeerd door een harde, bittere schil of door het zich volledig terugtrekken en ontwijken. Het is vaak bij iedereen weer anders. Gevoelens zijn ware puzzeltjes, die jou uitdagen om ze eens verder te onderzoeken.

In onze wereld is dat geen eenvoudige taak. Met alle prikkels en eisen van buitenaf, vind ik dat we onze binnenkant nogal eens verwaarlozen. Niet voor niks schieten allerlei goedbedoelde New Age ‘light’ websites om ‘even tussendoor’ te mindfulnessen of me-time in te plannen als paddenstoelen de grond uit. Maar leveren al die bewustwordingsstromingen ons uiteindelijk wel echt iets op?

Het leven is soms kut

En dat schrijf ik bewust zo heel eenvoudig en direct. Die narigheid moet je wel verwerken en, zoals sommigen het toch wel heel clichématig uitdrukken ‘een plekje geven’.

Nare dingen horen er bij. En het verwerken hoort daar ook bij. Periodes van verdriet, van misschien wel een wat langer durende depressiviteit, of woede tegen iets of iemand, horen bij het proces van verwerken en helpen je om bepaalde gebeurtenissen op een gezonde manier achter je te laten.

En toch motiveren wij elkaar om door te zetten en niet te veel toe te geven aan die nare gevoelens. Opsommingen wat je allemaal wel hebt, als je het even niet ziet zitten, of steun geven door iemand te wijzen op alles wat er zo geweldig is in zijn leven, terwijl diegene net zijn partner heeft verloren mag dan misschien maatschappelijk aanvaard zijn, of het wel de juiste manier is om iemand in verdriet bij te staan daar heb ik zo mijn twijfels over.

Nare gevoelens onderdrukken of tot in den treure relativeren, zowel bij jezelf als bij een ander, is naar mijn idee nergens goed voor. Net zoals vrolijkheid, mag narigheid beleefd worden. Juist als dat niet kan, dan blijft het zitten en gaat het sudderen. En dan wordt het op den duur pas echt vervelend en deprimerend. Dan krijg je ruzie met je leven omdat je telkens dwars gezeten wordt door allerlei misère uit het verleden.

Opruimen dus

Onverwerkt verdriet, onverwerkte trauma’s, die moet je opruimen. Anders liggen ze in de weg op je pad, struikel je er over en verhinderen ze je groei en levensvreugde.

Ik bedoel niet dat we massaal alle kommer en kwel des levens moeten opblazen tot buitenproportionele ballonnen van verdriet, maar ik zou wel willen zien dat we alles in het leven wat evenwichtiger gaan verwerken. Zodat onze levenservaring ons juist verder brengt op dat pad van het leven.
Daarom spoor ik iedereen hierbij aan om meer ruimte te geven aan onze eigen gevoelens en die van een ander. Probeer goed te herkennen wat je voelt, zoek hulp als je er alleen niet meer uit komt. En, heel belangrijk: gun het de tijd. Het gaat niet zo maar voorbij, maar vertrouw er op dat het ooit achter je ligt.

En, last but not least: als je iemand met verdriet echt bij wilt staan, geef dan ruimte voor wat hij voelt. Emoties kunnen niet goed of fout zijn. Uitgesproken woorden kunnen dat wel.

Er ‘zijn’ is zo veel meer dan iets zeggen.

De Gans

Er is nieuws over deze website: klik op deze link om te lezen.
leven

Hobbeltjes emoties en hekjes op je pad…

♦Wanneer je structureel last hebt van depressieve gevoelens en ernstige problemen in het leven, is het raadzaam om professionele hulp te zoeken♦
Niets meer missen?
Volg De Gans ook op

&

17 Replies to “Ruzie met je leven: herken je emoties”

  1. Mies Huibers schreef:

    We hebben waarschijnlijk allemaal onze zwakke plekken, onze trauma’s, onze moeilijke momenten en ons verdriet. Ik vind het bijzonder hoe je steeds op een mooie en tot nadenken stemmende manier dingen voor het voetlicht weet te brengen. Ik vind het een voorrecht om je te mogen lezen.

  2. Heel erg mooi geschreven. Soms vind ik het wel heel erg lastig om met die gevoelens om te gaan. Ik ben al snel geneigd dingen weg te lachen, maar daar heb ik natuurlijk alleen mezelf mee. Probeer hier wel heel bewust mee om te gaan en inderdaad een ander ook ruimte te geven zijn gevoel te delen.

    • Marije De Gans schreef:

      Soms kan dat heel lastig zijn… Maar voor een ander is het altijd anders dan voor jezelf. Weglachen kan soms best eens helpen, maar ooit moet je het toch onder ogen zien…

  3. Judy schreef:

    Ik zit in een periode waarin er iets is opengebroken bij mij, dat lang achter dikke lagen gewapend beton heeft gezeten. Het is goed dat dat gebeurde, misschien kan ik er ooit op mijn blog over schrijven, nu nog niet. Maar behalve dat het bevrijdend en spannend is, komen er ook oude angsten boven. Niet voor niets had ik die lagen beton in de loop der jaren opgebouwd. Maar iemand gaf mij laatst het advies: laat maar komen, voel het maar, het is van vroeger, niet van nu. En dat helpt. Maar het is wel een heftige periode, kan ik je zeggen.
    Het spreekt me erg aan, wat je schrijft.

  4. Hennie schreef:

    Dankjewel Marije, dit had ik net nodig. Ik ben ook in gevecht met mijn gevoelens en heb nu hulp van een haptonoom, heel fijn. Ik heb wel gemerkt dat het tijd nodig heeft, ze wilden mij al weer pillen geven maar daar ben ik mee gestopt. Vier heb ik er gehad ik werd er heel akelig van, dat is gevoelens onderdrukken. Ik moet er door heen, lekker wandelen in het bos. Sporten en de rust nemen . Dankjewel lieve Marije, dikke knuffel van mij Hennie

    • Marije De Gans schreef:

      Ik leef zo met je mee lieverd. Pillen zijn vaak maar een lapmiddel. Ter overbrugging, totdat het beter gaat. Als dat al lukt… Genezen doen ze niet. Ik denk, lees, hoor dat je op de goede weg bent, maar het heeft inderdaad tijd nodig. Het duurt jaren om in een situatie te raken, daar ben je ook niet meer zo maar van af… Hele lieve knuffel terug xxx

  5. Matroos Beek schreef:

    Het leven is eb, vloed en af en toe doodtij. Niet zo simpel om er goed mee om te gaan. Luctor et emergo. Ik worstel en kom boven. Wapenspreuk van Zeeland

  6. Edward McDunn schreef:

    Het leven kent meer downs dan ups Marije, het valt niet altijd mee, om er op de juiste manier mee om te gaan.

  7. shivatje schreef:

    Gevoelens en emoties moet men kunnen laten gaan. Dat lucht op en heeft ook met verwerking vaak te maken.
    Dit vind ik een mooi stukje
    En, last but not least: als je iemand met verdriet echt bij wilt staan, geef dan ruimte voor wat hij voelt. Emoties kunnen niet goed of fout zijn. Uitgesproken woorden kunnen dat wel.

    Aum Shanthi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zoek een artikel of onderwerp

Marije De Gans

Voel je Welkom

Vanaf dit plekje op het web bied ik mijn eigen, Gans persoonlijke kijk op de wereld. Goochelend met woord en beeld en soms met potlood.

Kritisch, soms recht voor zijn raap en zeker altijd eerlijk schrijf ik over wat ik meemaak, lees, hoor en zie. Maar het liefst deel ik de mooie, kleine dingen die het leven elke dag een beetje mooier maken.

Vul onder aan deze pagina je mailadres in en vlieg met me mee!

Marije De Gans

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Oude Gaksels

Member of Blog Society

BlogSociety
%d bloggers liken dit: