Rouw is gewoon Rauw

rouw

Panta en Qwerty, zomer 2003

Liefheid

16 jaar geleden kwam hij bij mij wonen. Bij mij, en mijn grote grijze kat Panta. Zorgvuldig uitgezocht op liefheid, zorg en verantwoord fokken. Hij was mijn eerste raskat.

Afscheid nemen van een kat

Als klein kittentje wurmelde hij zich tussen zijn broertjes tegen de zachte buik van zijn moeder. Als opgroeiend katertje zat hij vol grappen en vrolijkheid.

Zijn hele leven, op, ik geloof, de eerste week na zijn geboorte na, heb ik hem gekend, zien groeien, zien bloeien, oud zien worden en weer weg zien gaan. En al die jaren heb ik intens van hem gehouden, van deze lieve, zachtmoedige kameraad.

Panta overleed 10 jaar geleden. Ook bij haar dood waren we allemaal, zeker ook Qwerty, in diepe rouw. Het duurde een poosje voordat we haar afscheid echt hadden verwerkt.

rouw

Nog even samen zijn, 8 mei 2019

Ruimte voor heel veel poezen

Toch is het goed dat een kat niet altijd bij je blijft. Als dat zo was geweest, dan was er in mijn leven helemaal geen ruimte geweest voor dit manneke. In mijn leven wisselen de dieren, en dan katten vooral, elkaar af. Elke fase wandelt er weer een nieuwe, bijzondere pluis mee aan mijn zijde. Tot nu toe drie in totaal, die, wonderlijk genoeg, allemaal 16 werden. En allemaal zijn ze me intens lief. Natuurlijk heb ik meer katten gehad dan deze drie, maar die diepe, liefdevolle vriendschap beleef ik, net als met mensen, niet met elke kat.

Allemaal anders

Sommige katten waren zo uithuizig en kwamen zo sporadisch bij me dat die band gewoon een stuk minder was. Of ze keken niet goed uit bij het oversteken, wat de band vroegtijdig verbrak. En anderen zijn gewoon wat meer op afstand. Zo was Vera ongelofelijk grappig en schattig, maar was ze wel moeilijk in contact maken met anderen en bij knuffelen voelde je haar soms echt verstarren. En zo is Chikie de liefste poes die ik ken, maar houdt ze door haar trauma’s toch altijd een zekere afstand. Dat intens knuffelen en dichtbij samen zijn kan ze gewoon niet, dat vindt ze echt naar. En ik ben juist zo’n knuffelpoezenmoeder, die ze heel graag op- en vastpakt, met ze rondsjouwt en hele gesprekken met ze voert.

Rouw is gewoon rauw

Dat mis ik nu wel echt, dat vastpakken. Dat knuffelen ‘op afroep’. Qwerty was een hartstochtelijk knuffelaar. Hij pakte vast, klom omhoog totdat hij lekker lag, zat of hing. De houding maakte eigenlijk niet zo veel uit, als hij maar heel dicht bij ons was. Met zijn vochtige snuitje onder mijn kin, spinnend en nog even nét wat dichter tegen mij aan nestelend, als dat nog mogelijk was.

Er komt weer plaats voor een nieuwe poezel. Mettertijd. Dat weet ik, daar heb ik al bijna een halve eeuw ervaring mee.

Maar nu eerst even niet.

Mijn hart is nog te vol.

Maar mijn armen zijn leeg.

Rouw wordt verkeerd gespeld. Rouw is gewoon rauw.

De Gans

rouw

Ik met Qwerty tijdens zijn ‘hoogtijdagen’ op één van de vele podia die hij wist te bereiken. Shows vond hij fantastisch. Een hele dag aandacht en knuffels. We hebben heel wat kilometers gemaakt samen. Een doos vol prijzen heb ik nog.

Niets meer missen? Volg De Gans ook op:

Wie is De Gans?

32 Replies to “Rouw is gewoon Rauw”

  1. Samantha schreef:

    Heel mooi verwoord. Ik mis mijn diertjes ook altijd intens als ze sterven, maar helaas hoort dat er bij. Zoals je zegt, is het “mooie” er aan dat er dan ruimte komt voor nieuwe dierenvriendjes, al zie je dat op het moment zelf vaak niet.

    Sterkte met dit verlies <3

    • Marije De Gans schreef:

      Dank je wel. De liefde overtreft toch altijd het lijden als ze er niet meer zijn. Over een poosje is er weer ruimte voor een ander lief vriendje. Maar eerst een poosje bijkomen.

  2. minoesjka schreef:

    Ja, een huisdier geeft zoveel vreugd, tot je hem af moet geven, dat geeft het net zoveel verdriet ……..
    Het is nu 8 jaar geleden dat mijn laatste kat ingeslapen is, en vanwege allergie mag ik er ook geen maar, maar het blijft bij als de dag van gisteren.
    En ik weet niet of ik nog katten had genomen, als ik niet allergisch was geweest, want met name dat verdriet dat brak me op.

  3. schrijfsels schreef:

    Sterkte!
    Het is inderdaad heel rauw, maar het slijt gelukkig wel …..
    Hier inmiddels geen eigen kat(ten) meer in huis omdat we erg vaak wekenlang weg zijn, maar het blijft kriebelen. Ik geniet wel altijd van de korte en iets langere logeerpartijtjes van de katten van onze zonen.

  4. rebbeltje schreef:

    Ook al ben ikzelf meer een hondenmens, kan me je verdriet om het heengaan heel goed voorstellen
    2 x afscheid genomen snik snik
    Komt goed…hou je daaraan vast.

  5. Heel veel sterkte!
    Zelf ben ik helaas allergisch voor katten. Hoewel we ondanks dat nu wel de kat van mijn zus in huis hebben tot en met oktober. Helaas geen knuffelkat, maar in mijn geval misschien maar goed ook. Ze komt wel altijd gedag zeggen als ik thuis kom, zo schattig.

  6. Mies Huibers schreef:

    Wat een mooi en indringend relaas. Ja, ik weet hoeveel pijn zo’n verlies doet. Nu nog even geen andere schrijf je. Ook dat snap ik. Het mag eerst verwerkt worden. Wij zijn nu na anderhalf jaar pas zo ver dat we een andere hond willen. Iedereen doet en wil het op de manier die het beste voelt.

    • Marije De Gans schreef:

      Precies zo. Ik ben wel blij te horen dat jullie weer kunnen denken aan een andere hond. Het kan soms zo lang duren voordat het een beetje achter je ligt. Ik hoop dat jullie een heel lief vriendje vinden. Het is jullie gegund!

  7. Hennie schreef:

    Lieve Marije, wat ken ik dat gevoel toch goed maar ik heb dat met honden. Ik ben een knuffelaar met honden en dat is zeer aangenaam. Ik zing met ze praat met ze en ze luisteren. Ik begrijp dat je het mist maar er komt een nieuw poes dat weet ik zeker, je kunt niet zonder. Het nieuwe poezekind is geen vervanging maar heeft ook weer iets speciaals dat is zo mooi bij dieren . Rouwen om dieren is inderdaad rauw , het overleden beestje krijgt een plekje en dan is er plaats voor een nieuwe, heeft tijd nodig. Je lijf geeft het aan.
    Sterkte lieve Marije komt goed liefs Hennie

  8. staartje schreef:

    Sterkte. Herinneringen blijven. Ze heeft een mooi leven gehad volgens mij

  9. Melody schreef:

    I know the feeling

  10. Moontje schreef:

    Veel sterkte, doet inderdaad pijn, een dier verliezen. Met het ene dier heb je inderdaad een betere band dan met het andere.
    Is ook bij mensen zo.
    Poes zal bij jou een mooi leven hebben gehad, daar ben ik zeker van.
    Dat is een troost, dit, en de herinneringen.

  11. shivatje schreef:

    Sterkte met het verwerkingsproces en je lief beestje een plaats te geven.

    Aum Shanthi

  12. Hans schreef:

    Wat een lief aandoenlijk en prachtig verhaal
    Met tranen in de ogen gelezen

    Liefs
    Hans

  13. Matroos Beek schreef:

    Lieve Marije, ik leef zo met je mee… je weet hoezeer ik ook van mijn Britjes hou. Veel sterkte en een dikke knuffel

  14. Kerst schreef:

    Hey Marije een prachtig verhaal ja onze hond en kat waren gewoon ook deel van ons gezin we hebben ze alle twee begraven op ons erf vergeten doe je ze nooit heel veel liefs en sterkte groetjes Kerst

  15. Jasmien schreef:

    Het is een familielid dat je verliest.
    Ik snap heel goed dat je hierom rouwt.
    Sterkte meid x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Quote of the Week:

Nieuw werk in de Galerie!

Galerie

Zoek een artikel of onderwerp

Marije De Gans

Voel je Welkom

Vanaf dit plekje op het web bied ik mijn eigen, Gans persoonlijke kijk op de wereld. Goochelend met woord en beeld en soms met potlood.

Kritisch, soms recht voor zijn raap en zeker altijd eerlijk schrijf ik over wat ik meemaak, lees, hoor en zie. Maar het liefst deel ik de mooie, kleine dingen die het leven elke dag een beetje mooier maken.

Vul onder aan deze pagina je mailadres in en vlieg met me mee!

Marije De Gans

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Oude Gaksels

Translate this site

%d bloggers liken dit: