Psychologisatie: als gevoelens er niet meer bij mogen horen

psychologisatie

Psychologisatie: als gevoelens er niet meer bij mogen horen

In tegenstelling tot de term (de-)medicalisatie, die veelvuldig toegepast wordt bij bepaalde ziekten en arbeidsverzuim, krijg ik weinig hits op de term psychologisatie. Zoals bij medicalisatie bepaalde verschijnselen als medisch probleem aangeduid worden waarvoor oplossingen worden gezocht in het medisch circuit, zie ik psychologisatie als een proces waarbij wij bepaalde emoties of handelingen uit het dagelijks leven als psychische afwijking gaan definiëren, met een specialistisch (psychisch) zorgtraject tot gevolg.

Psychologisatie

Ooit was dat een uitkomst, dat demedicaliseren en psychologiseren. Want ons dagelijks leven vroeger was heel fysiek. We jaagden, we plukten en werkten met ons lichaam. En vanuit dat denken van vroeger kunnen we iemand met psychische klachten eenvoudig overtuigen dat er niks aan zijn handen mankeert, zodat hij gewoon verder kan met zijn werk en leven. De afleiding die werken en andere fysieke activiteiten boden, leidde vroeger dikwijls al tot verbetering.

Maar de tijden zijn veranderd

Ons leven wordt op dit moment fysiek steeds minder uitdagend. De meesten van ons zitten en hangen zo veel, dat we onze lichaamsbeweging en belasting bewust op moeten zoeken, willen we geen last krijgen van functieverlies in lijf en leden.

Maar tegelijk wordt onze leefwereld psychisch steeds belastender. Er is een gigantische toename van prikkels en (overtollige) informatie die we doorlopend binnenkrijgen, en dat alles moet wel door onze onze hersenen verwerkt worden. Daar is vaak tijd en rust voor nodig. Maar aan die tijd en die rust is een groeiend gebrek.

Tegelijk worden de eisen van de samenleving steeds hoger. De lat ligt hoger, onze opleidingen moeten hoger en de uitvoering van onze werkzaamheden verandert. Onze psychische belasting neemt dientengevolge behoorlijk toe. Dat maakt dat ‘psychologiseren’ en doorgaan niet altijd ‘de oplossing’ meer is bij ziekte of disfunctioneren. Dit alles heeft een aanzienlijke impact op onze geestelijke gezondheid.

Medische vooruitgang

We leven in een tijd waarin we grote medische vooruitgang boeken om ziekte en dood uit te stellen. En er komen er steeds betere farmaceutische oplossingen tegen groot en klein ongemak. Of het de oorzaak is of een gevolg, onze tolerantie ten aanzien van allerhande tekortkomingen is de laatste jaren enorm afgenomen. We willen eigenlijk voor alles een instant-oplossing hebben.

Vooral als een betere oplossing wel voorhanden is, maar deze veel tijd of aandacht, en dus geld kost, vinden we het wenselijk om herstel op een snellere manier te bevorderen. Zo graaien we al gauw naar een uitweg die, een minder duurzaam, maar wel spoediger resultaat oplevert.

Ik zie dat we onze dagelijkse problemen steeds makkelijker wegslikken in plaats van dat we ze aanpakken. Als we hoofdpijn hebben dan nemen we een pilletje en gaan we verder. Ook al vertelt de pijn ons dat we extra moeten slapen. Tegen een infectie krijgen we een snel kuurtje en ook tegen stress en spanning is genoeg pillaria te vinden.

Maar deze houding maakt het ons steeds lastiger om tegenslagen in ons dagelijks leven te incasseren

Ik denk dat het niemand ontgaan is dat er hopeloos lange wachtlijsten zijn ontstaan in de geestelijke gezondheidszorg. En dat, ondanks alle inzet van professionals om deze te verminderen, ze eerder langer worden dan korter.

Enerzijds ben ik blij dat we langzamerhand gaan beseffen dat psychische klachten niet ‘gek’ zijn en dat we ze serieus mogen onderzoeken. Anderzijds maak ik me zorgen. Want sommige ‘psychische’ reacties vind ik eigenlijk best normaal. En ik denk dat we ten aanzien van onze geestelijke gesteldheid een beetje doorschieten in onze diagnosezucht. En daar hebben we de psychologisatie.

 

psychologisatie

 

Butsen en deuken

Met onze welvaart, en onze verminderde tolerantie ten aanzien van pijn en ongemak heb ik het idee dat we steeds minder om kunnen gaan met, wat ik noem, ‘butsjes en deukjes’ op onze geest en lichaam.

In ons leven vergaren we heel veel van zulke butsen. Een buts op de ziel, een deukje op het lijf. We mogen die plekjes verzorgen, aandacht geven, er van leren. Maar ze totaal voorkomen kunnen we niet. Ons lichaam is niet oneindig reparabel, onze ziel is niet oneindig rekbaar. Ergens stopt het.

Toch lijken we dat niet te beseffen. We willen niet ziek zijn en we willen ons gedrag en onze emoties graag volledig beheersen. En zo labelen we er maar op los met z’n allen. In ieder gezin is minstens 1 gezinslid aan te wijzen dat één of meerdere labels draagt. Met een stoornis, een gedragsafwijking, een depressieve inborst, overspanning, of wat dan al niet meer.

Pijnstillers voor de ziel

Maar is het niet zo dat we al die verdrieten, die conflicten, de negatieve emoties die gewoon bij het leven horen, als een hoofdpijn met een pijnstiller willen verdrukken? Hebben zo veel gevoelens en gedragingen een sticker nodig om begrepen te worden? Wordt onze ziel daar beter van?

Niet iedereen die lang verdrietig, heel gespannen of heel levendig is, is gebaat bij een diagnose. Vaak hebben we vooral begrip en support uit onze naaste omgeving nodig. Maar die omgeving is nu vaak te druk met werk en andere verplichtingen, zodat oprechte aandacht voor een ander er vaak (onbedoeld) bij inschiet.

We krijgen deuken in het leven. En grote deuken hebben grote tijd en aandacht nodig. Ik denk dat het tijd is om dat te herinventariseren. Met minder DSM hysterie. Zodat we niet elke deviatie van een grof gemiddelde gaan psychologiseren, terwijl echt zieken niet op tijd geholpen worden.

Onze verschillen mogen we erkennen in plaats van ze steeds maar te moeten benoemen, onderdrukken en catalogiseren.

Meer depsychologisatie

Ik pleit voor wat meer depsychologisatie in onze wereld. Zodat mensen die daadwerkelijk hulp nodig hebben, niet maandenlang op een wachtlijst moeten bungelen. Want voor écht psychisch zieken is zo’n wachtlijst vaak een dodelijke strop.

Ik pleit ook voor meer tijd. Meer tijd voor herstel en aandacht voor elkaar. Minder jongleren tussen prikkels en verplichtingen in ons leven.

Het leven is niet maakbaar. Wij zijn niet maakbaar. Doorgaans liggen de meest werkbare oplossingen aan onze voeten. Terwijl wij maar vooruit blijven kijken naar zogenaamde doelen in plaats van een blik te werpen op de grond die ons draagt en we de werkelijke oplossing vertrappen in een roemloze tocht naar een onhaalbare bestemming.

En onderdrukken wij de tijd van ons leven met psychologisatie.

De Gans

 

psychologisatie
Wat mijmeren over het leven… Rust vinden. Je eigen evenwicht. En weten dat je gevoelens er mogen zijn.
Daar is niet altijd een psycholoog voor nodig.
Let op: neem bij twijfel over je klachten altijd contact op met een professional en ga niet ‘zelf dokteren’ op internet. Voor meer informatie over de achtergrond van de artikelen op deze website klik je hier. 

De Gans is gestopt op Facebook. Wil je niets meer missen? Volg mij dan ook op:
 & 

Wie is De Gans?

20 Replies to “Psychologisatie: als gevoelens er niet meer bij mogen horen”

  1. Kerst schreef:

    Hey Marije een prima stuk Heb je geschreven en verwoord Heb er verder niks Aan toe te vroeger groetjes Kerst

  2. joke_dev schreef:

    De natuur is een goede medicijn maar ik zit geplaagd met veel pijn en toch trek ik de natuur in om mijn pijn te vergeten door te fotograferen.

  3. shivatje schreef:

    Wat heb ik dit prachtig stukje met volle aandacht gelezen. En waar geen medicatie voor bestaat is wachten spijtig genoeg. Ze zouden sneller daarop in moeten spelen en die wachtlijsten zo klein mogelijk moeten kunnen houden. Juist door dat wachten kan men in donkere gaten komen te zitten. Net als de nazorg. De prikkels van het dagelijks leven de stress die het leven voor heel wat met zich meebrengt zijn zware boosdoeners.
    Marije prachtig heel je tekst en hoe je het opneemt voor….

    Aum Shanthi

  4. Matroos Beek schreef:

    Helemaal mee eens. Als mensen meer bij elkaar zouden terecht kunnen, zouden er minder psychologen nodig zijn. Psychologische problemen kun je niet zomaar wegslikken met een pilletje. Kleine ongemakken horen bij het leven maar worden inderdaad ook te snel weggeslikt met een pilletje. Het is beter te luisteren naar je lichaam. Lieve groet ❤️

  5. Karel schreef:

    wat een prachtige foto van dat mooie plekje op de onderste foto
    het zal waarschijnlijk zijn omdat ik altijd redelijk zwaar tot zwaar lichamelijk werk heb gedaan
    dat ik het meeste van het hier boven geschreven niet begrijp

    heb moeilijke momenten in mijn leven genoeg gehad , maar ik vond de oplossing in fietsen en wandelen in de natuur , als in die foto , daar kan geen chemische troep tegen op

  6. petrasparkblog schreef:

    Klopt als een bus!

  7. Ontzettend raak geschreven. Ik merk dit duidelijk terug op mijn werk. Voor het minste of geringste willen mensen een kalmerend tabletje of zware pijnstiller. Geen goede ontwikkeling als je het mij vraagt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

De Gans

Voel je Welkom

Vanaf dit plekje op het web bied ik mijn eigen, Gans persoonlijke kijk op de wereld. Goochelend met woord en beeld en soms met potlood.

Kritisch, soms recht voor zijn raap en zeker altijd eerlijk schrijf ik over wat ik meemaak, lees, hoor en zie. Maar het liefst deel ik de mooie, kleine dingen die het leven elke dag een beetje mooier maken.

Vul onder aan deze pagina je mailadres in en vlieg met me mee!

Marije De Gans

Quote of the Week:

Nieuw werk in de Galerie!

psychologisatie

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Zoek een artikel of onderwerp

Oude Gaksels

Privacy bij De Gans

Gevoelens van een ander

Translate this site

%d bloggers liken dit: