Over vrouwen, werken en nog meer…

Werken. Fulltime, parttime, of misschien zelfs helemaal niet?

De laatste jaren regent het vanuit diverse hoeken forse kritiek op de Nederlandse vrouwen. Want we zijn ‘lui’, we werken te weinig en doen te weinig om te groeien, te ontwikkelen, te presteren en het plafond te doorbreken. 

Vergeleken bij andere landen steekt het rondborstig Hollands Welvaren echt karig af, als ik de geluiden moet geloven. Nederlandse vrouwen ‘moeten’ echt meer presteren.

Ik vraag me af of die kritiek nu wel echt terecht is.

Is het waar? Zijn Nederlandse vrouwen lui en gemakzuchtig? Of spelen er andere zaken mee?

Als we al die commentaren nu eerst eens terzijde schuiven en kijken hoe het nu echt zit met onze Nederlandse vrouwen. Nederlandse vrouwen zijn gemiddeld goed opgeleid. ‘We’ suizen met ons kroost en onze tassen op de fiets door weer en wind en we draaien onze handen niet om om eens stevig aan te pakken. En we willen een baan waarin we onze talenten kunnen stoppen en die ons voldoening schenkt. En dat graag in balans met ons privé-leven.

Maar intussen komt er steeds meer kritiek op de arbeidsparticipatie van die vrouwen. Tegelijkertijd wordt echter ook duidelijk dat veel vrouwen het gevoel hebben dat ze zichzelf voorbij rennen. Er wordt veel geklaagd over zo veel moeten, over werkdruk en het continue switchen van rollen. Tussen arbeid en kinderen, tussen familie, mantelzorg en iets wat door moet gaan voor een sociaal leven. De continue vergelijkingen in de media met vrouwen uit andere landen zijn al helemaal demotiverend, want bij vergelijkingen is er altijd eentje die slecht presteert. En in dit geval zijn ‘wij’ dat. De Nederlandse vrouwen.

Stress

We leven in een tijd van stress. Onder bijna alle groepen onder de bevolking voelen mensen zich zwaar belast, zelfs jonge kinderen zijn hierin geen uitzondering. Mindfulnesscursussen schieten als paddenstoelen de grond uit (volgens sommige workminded goeroes echter ook taboe) en de burn-out coaches en andere hulpverleners voor mentale klachten hebben wachtlijsten die langer en langer worden.

Blijkbaar werken we niet genoeg, maar zijn we toch niet in staat om een gezonde balans te behouden tussen dat werk, en de rest van ons leven. Het gevoel van overbelasting, wat ik zo vaak hoor, wordt zeker niet minder door te benadrukken dat er niet genoeg gedaan wordt en er nóg meer moet.

Volgens sommigen schiet onze persoonlijke ontwikkeling en onze economische zelfstandigheid door dat gebrek aan werken schromelijk te kort. Het roer moet om en we moeten hoe dan ook, aan de arbeid. En lang. En hard. Carrière maken en onszelf ontwikkelen op die werkvloer. Want dat is the place to be. Mede omdat je dan niet financieel afhankelijk bent van een ander.

Oké. Helder.

Maar al die kritiek lijkt niet echt te helpen.

Het hele gebeuren roept bij mij vooral een lijst met vragen op:

  • Hoe kan het dat Nederlandse vrouwen blijkbaar niet hard genoeg werken, niet genoeg uren maken?
  • Hoe komt het dat, ondanks het gebrek aan carrière op de werkvloer, burn-out, overwerktheid en stressklachten meer en meer voorkomen?
  • Wordt de lage arbeidsdeelname veroorzaakt door gebrek aan ambitie, zoals verondersteld? Of is er een andere oorzaak?
  • Wat kunnen we samen doen, in plaats van doorlopend vingerwijzen en bekritiseren, om het werkmilieu en de arbeidsparticipatie van vrouwen in Nederland beter te faciliteren?

Het lijkt me zaak om eerst een antwoord te vinden op deze vragen en daar dan iets mee doen. Het lijkt me niet passend om in de media telkens dezelfde vergelijkingen, verwijten en oordelen te lanceren. Daar stimuleer je weinig mensen mee, sterker nog, volgens mij roept dat enkel weerstand op.

Als we de achterliggende oorzaak weten, dan kunnen we misschien, na jarenlang roepen dat het anders móet, ook een keer kijken hoe het daadwerkelijk anders kán.

Want blijkbaar is er nog steeds iets niet helemaal goed doorgedrongen in alle betrokkenen bij dit proces. Er mist iets in ons bedrijfsleven, in onze visie, in onze arbeidsparticipatie, onze houding daaromtrent en alle verdere regelarij daaromheen.

Laten we beginnen om onze voortdurende kritische noten om te buigen in een positieve, stimulerende houding. Dat is niet alleen een zaak van de Nederlandse vrouwen, waarnaar telkens weer gewezen wordt. Het is een zaak van ons allemaal.

Laten we die benaderen op een constructieve, en plezierige wijze.

De Gans

 

werken

Mooi Leven, by De Gans gakt dagelijks op Instagram, vliegt soms over Facebook, en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans lanceert heel soms een berichtje op Twitter.


Wie is De Gans?

19 thoughts on “Over vrouwen, werken en nog meer…

  1. Ik vind dat je hele zinnige vragen stelt. De overbelasting en het gegoochel met tijd en gedoe met logistieke puzzels hoor ik ook veel. En wat ik ook altijd mis is het feit dat zorgen voor kinderen toch ook echt wel werk is. Je ligt heus niet de hele dag met een doos bonbons op de bank dan. Het feminisme heeft veel bereikt, maar ergens is er ook iets kostbaars verloren gegaan vind ik.

    1. Ik vraag me de laatste jaren echt af in hoeverre we doorslaan in het opplakken van een economische waarde aan alles en iedereen. Volgens mij is het feminisme gestoeld op het volwassen eigen keuzes kunnen maken als vrouw, zonder dat de maatschappij daar een plafond aan stelt. Nu, een halve eeuw later kunnen we alleen maar concluderen dat dat niet is gelukt. Vrouwen worden op hun werk ondergewaardeerd, en als ze niet werken, of niet fulltime dan worden ze door krijgshaftige kinderloze soortgenoten afgeschilderd als ‘mutsen’. Als we nu eerst eens met gelijkwaardigheid en respect beginnen, dan hebben we al heel wat gewonnen. Denk ik 😀

  2. Ik ben absoluut niet vertrouwd met werkende vrouwen in Nederland maar onze zoon woont en werkt er sinds kort nadat hij al via Ierland, Frankrijk en België is gepasseerd. Hij vindt Nederland het meest liberale van de vier. Wil je werken, goed. Wil je kinderen, dan zul je voor de opvang dik betalen. Misschien verklaart dat waarom vrouwen in bepaalde levensfasen minder gaan werken. Het loont niet. Anderzijds vindt hij de werkgever dan weer heel begripvol in Nederland wat de werk-privé balans betreft.

    1. Dat werk-privebegrip dat verschilt nogal per werkgever merk ik. Ik heb er niet zulke heel goede ervaringen mee, maar tegelijk is niet iedereen gedeeltelijk arbeidsongeschikt. Ik vind juist door de liberale houding in de maatschappij hier heel veel meer mogelijk. Ik hoop dat dat zo blijft en dat het niet weer een keurslijf wordt waar men ingedrongen wordt. De opvang is eigenlijk onbetaalbaar, zeker als je wat minder verdient. Dan moet je het echt op andere manieren regelen en dat lukt niet iedereen. Het blijft een beetje zoeken naar de balans, en niet alleen op werk-privé gebied 🙂

  3. Het gaat niet om het werk zelf, maar om de mensen waarmee je werkt. Haantjesgedrag, vingerwijzen etc. En het voortdurend moeten. De continue drang dat iets meer of beter moet. Betere resultaten, meer klanten (leerlingen in mijn geval). Terwijl ik gewoon lekker zelf wil bepalen wat ik belangrijk vind en hoe ik met mijn leerlingen omga. Mijn leerlingen weten en waarderen dat enorm! Maar met de intensiviteit waarmee ik mijn leerlingen begeleid en met het enthousiasme waarmee in mijn lessen voorbereid, kan en wil ik niet meer werken dan ik nu doe. Niet met deze regeltjes!
    Ik wil meer ruiimte voor persoonlijke aandacht, creativiteit en Bildung. Daarnaast wil ik lekker wandelen. Misschien moet ik maar wandelcoach gaan worden!

    1. Ik begrijp je zo! Helemaal waar. Pas las ik ergens dat niet het aantal uren dat je werkt, maar wát je doet betaald zou moeten worden. Dat vind ik ook, omdat dan je effort beloond zou worden. Probleem daar bij is dan wel weer dat resultaatbeluste managers dat tegen hun mensen gaat gebruiken en dan zijn de rapen gaar. Dan is 60 uur nog niet genoeg voor de output die zij eisen. Het blijft lastig.
      Ik las overigens vanmorgen dat in NL juist de meeste vrouwen een baan hebben. 3x raden hoe dat komt. Enfin… Ik geef je helemaal gelijk. Liefs x

  4. Marije, ik snap het wel en ben het helemaal met je eens. Er is nog zoveel ongelijkheid wat mannen en vrouwen op de werkvloer betreft dat ik er nog steeds erg boos over wordt.
    Mij is het niet gegund om door te groeien en ik zie het nog steeds gebeuren. Ja de vrouwen die 40 uur werken krijgen wel een kans maar worden niet gelijk betaald als hun mannelijke collega’s. Het is nog steedseen macho cultuur in het nette pak waarbij ze dan ook nog vrouwen de schuld geven omdat ze te weinig werken.

    1. Ik ben ooit doorgegroeid door extern te solliciteren en soms vrij abrupt van baan te veranderen. Maar zulke risico’s nam ik de laatste jaren zeker niet meer. En ik zou ze tegenwoordig niet meer durven nemen. Uiteindelijk loop je hoe dan ook tegen een plafond aan. Zowel qua salaris en groei als wat je werkgever in je wil investeren. Voor dat laatste is nooit voldoende tijd en financiële ruimte. Of wat ik wilde leren had te weinig te maken met mijn huidige werk -waarvandaan ik wilde groeien en investeren- dus moest ik maar een andere cursus kiezen, of wat ik wilde zelf betalen en regelen, in eigen tijd. Dus dan schoot ik er met dat zo bejubelde ontplooien nog niks mee op… Ik heb met veel heel aardige mannen gewerkt in een echte mannencultuur. Maar ik heb er ook heel wat stevige ego’s ontmoet…
      Feit is wel: sinds ik fulltime ziek ben ontplooi ik me meer dan 20 jaar lang op de arbeidsmarkt….

  5. Vrouwen moeten zich dubbel bewijzen. Van vrouwen wordt meer verwacht dan van mannen. Mannen mogen meer. Vrouwen moeten meer. Uitzonderingen daar gelaten. Ik heb het hier vooral over de werkvloer.
    Thuis heeft een vrouw de zorg voor het huishouden en de kuikens, de eindverantwoordelijkheid ligt daar meestal bij de vrouw. Daar speelt ook een stuk biologie. Ik herinner mij hoe moeilijk ik het had om mijn baby van drie maanden te moeten achterlaten in de crèche. Haar eerste stapjes heeft ze niet bij mij gezet. Ik had daar best moeite mee. Die navelstreng…
    Er is in Nederland onvoldoende goede en betaalbare kinderopvang.
    De vrouw moet op zoveel fronten tegelijk vechten. Ook emotioneel. Dat is niet haalbaar. En het is niet eerlijk. Ik kan er nog steeds heel kwaad om worden, maar het baat niet zo lang mannen de regels bepalen die vrouwen moeten volgen.

    1. Waar ik vooral heel moe van word is het geduw en getrek. Je doet het momenteel nooit goed als vrouw. Ik heb goede ervaringen met de mensen die werken bij de kinderopvang, maar de openingstijden zijn echt niet te combineren met een baan die echt wat van je vraagt. Zeker niet als je partner ook werkt en je familie 300km verderop woont en niet zomaar bij kan springen. Buiten dat is opvang gewoon echt heel erg duur. Een groot deel van mijn salaris ging op aan uitbesteding van zorg voor ons kind, terwijl ik het zo fijn had gevonden zelf die eerste jaren mee te maken. Dat kon niet, dat mocht niet, ik moest en zou weer aan het werk, ook al was ik nog zo ziek. Bij ons scheelde het ook in negatieve zin dat de familie aan de andere kant van het land woonde. Je hebt nooit ‘eigen volk’ bij je kind, je moet het altijd achterlaten, wat jij ook hebt ervaren. Ik was ook niet bij de eerste ditjes en datjes. Ik kan het me zelfs niet meer herinneren, zo druk was ik met werken en overleven. Als je emotioneel wel goed in je vel zit is je kind achterlaten bij een opvang al lastig, laat staan in mijn/ons geval….enfin je weet wat ik bedoel…❤️
      Ik kreeg op het werk echt niet de kansen om mij ‘te ontplooien’, zoals veel mensen (ook vrouwen) menen. Bij geen enkele werkgever trouwens, dat was een universeel iets. Werk werd voor mij een uitputtende veldslag met jarenlang mijn behoeften en meningen tegen de eisen van managers. Werkelijke groei of carrière maken daar was echt geen ruimte voor. Het heeft mij bijna mijn gezin gekost en mij fysiek, maar ook zeker mentaal gesloopt. Ik ben blij dat ik niet meer ‘hoef’, want al zou ik het willen, ik kan het niet meer opbrengen. Mijn gezondheid wordt hopelijk nog wel een keertje wat beter, maar goed genoeg om zo extreem te excelleren als men ‘eist’ wordt het nooit meer. Dat is zo’n lange weg die ik nog heb te gaan.
      Deel van die lange weg is ook nog steeds het hele zwangerschapsdrama te verwerken, merk ik … Dat zit nog hoog, heb het nog altijd niet kunnen verwerken. Nog veel werk aan de winkel dus voor mij, maar niet op de werkvloer 😉
      Lange reply dit. Maar jij begrijpt mij wel. En ik jou. Liefs en een hele dikke knuffel xxx ❤️

      1. Ja, wij begrijpen elkaar.
        Het zwangerschapsdrama… het altijd maar moeten… het missen… het niet kunnen… Laat de boel de boel op de werkvloer en kom maar lekker tot jezelf in je vertrouwde nest.
        Heel veel liefs terug ❤️

  6. Mooi onderwerp. Ik heb het ook weleens voorbij zien komen en last met verbazing wat er geschreven werd. Ik heb mij niet verdiept in de feiten en de cijfers, en misschien ben ik naïef, maar naar mijn idee mag iedereen lekker zelf weten hoeveel ze willen werken. Ik zou het heel mooi vinden als er aandacht komt voor de vragen die jij stelt!

    1. Ik denk niet dat die aandacht er komt. De enige aandacht gaat naar kritiek over en weer. Het bedrijfsleven omdat ze vrouwen te weinig kansen geven en de vrouwen omdat ze te weinig kansen grijpen. Het waarom…snapt niemand meer…. Dank je wel!

  7. Het is vrouwendag vandaag en dat lees ik op heel wat sites 🙂

    Nu op jouw prachtige tekst.
    Ik denk dat er vaak geen rekening gehouden wordt wat vrouwen allemaal op een dag moeten doen. Als men dan spreekt dat in een bepaald land de cijfers lager zijn dan in andere landen. kan men eens beter gaan kijken hoe dat komt zoals je duidelijk maakt in je tekst.
    Het is wel makkelijk om zo snel een oordeel te vellen in cijfers dat regeringen en media graag doen natuurlijk. Maar waar een gewone vrouw nog meer de grond in geduwd wordt spijtig genoeg.

    Aum Shanthi

    1. Ik heb mijn vermoedens. Maar gedegen onderzoek zal uitwijzen of ik het juist heb. Het kijken naar het hoe is nog altijd moeilijk in vergelijking met het uitspreken van kritiek. Dank je wel 🙂

  8. Lieve Marije, ik snap er niks van, ik heb toch echt het gevoel dat juist vrouwen zich meer in zetten op het werk momenteel, er is een groei. Ik kan zeggen dat ik tot mijn 70e heb gewerkt en altijd met veel plezier en hard gewerkt. Inderdaad moeten we wat positiever naar alles kijken en niet alleen bekritiseren. Stress klachten komen inderdaad veel vooromdat er vaak te veel verwacht wordt en er wordt niet gecommuniceerd iedereen denkt het te weten. Samenwerken en positiviteit is de sleutel denk. Ik heb veel ervaring in verschillende bedrijven maar als er niet gepraat wordt gaat het mis. Fijne dag

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.