Over regels, en mensen

Een arme jongen

Deze week was het kerstverhaal in Groningen vooral gecentreerd rondom een arme jongen die de, voor sommigen zo feestelijke dagen in de stationshal dreigde door te moeten brengen.

Tegelijk is het lot van onze lieve vriend nog altijd zeer onzeker. Hij lijdt zwaar onder de druk van een geldverstrekkende instantie die blijkbaar niet meer weet wat er een aantal jaren geleden is afgesproken en ook lange tijd is uitgevoerd. Mogelijk heeft onze vriend voor de komende jaren geen inkomen, of wel een inkomen, maar ook hoge schulden omdat hij wellicht een terugbetalingsverplichting krijgt. Helaas heeft hij ook geen gezonde geest om genoeg te verdienen om dat af te betalen en zichzelf weer beter te gaan voelen. Hoe het verder met hem zal gaan is nog onduidelijk. En dat vind ik heel verdrietig.

Kerstkaartjes en comfort

Terwijl ik familie, vrienden en buurtgenoten van handgeschreven kerstkaartjes voorzag en wij aan onze keukentafel, dan wel met veel lege stoelen maar niet met een lege maag, diverse lekkernijen bereidden tijdens het gourmetten, voelde ik mij verwend en omringd door comfort.

Maar, door eigen ervaringen en gevechten over geld met instanties en adviserende artsen met een vermeend inzicht over wat ik dan wel of dan niet zou moeten doen of laten om te kunnen, lees ‘moeten herstellen’, weet ik echter ook van een kant van onze maatschappij waar bijna niemand hardop over praat.

Kaartenhuis

Wij, in Nederland, met al ons geld en al onze discussies over het al dan niet gekleurde voorkomen van assistenten van een dode heilige, met al onze zorgen over etiketjes op kinderen die iets afwijken van de norm, of alle meningen over wie er wel en wie er niet aan onze kant van de grens mag wonen…hebben nog altijd een bepaald basisrecht van ‘mogen zijn’ niet goed verankerd in onze regels en wetten. Sterker nog, naar wat ik zie richten we ons steeds meer op elkaars economische bijdrage aan de samenleving en niet langer op een menswaardig leven of waardevolle bijdragen in andere vormen. De wetten en regels rondom geld en goederen worden steeds doorslaggevender, en niet meer de waarde van de mens zelf.

En laten we even wel zijn: zonder mensen geen economie. Zorg je goed voor elkaar, dan zorg je goed voor de centen. Dus uiteindelijk creëren we met onze huidige regelgevingen slechts een gammel financieel kaartenhuis dat op termijn zonder meer in elkaar zal storten.

Ik snap het niet

Wat doen wij mis met al het geld dat rondgaat in onze samenleving dat wij, met al ons westerse comfort, toch nog een heleboel mensen letterlijk niet zien…?

Een jongen in een stationshal. Want blijkbaar vinden wij het op kerstavond een vreselijk idee dat een jonge man geen thuis heeft, terwijl, naar wat ik weet, zijn situatie al bijna een half jaar zo is. Ook toen er sneeuw lag en dus ook die paar nachten dat het vroor…

Een uitbehandeld psychisch patiënt in totale paniek eenzaam in zijn huis… Met tot vlak voor de kerstdagen in een vermeend veilig traject met bepaalde afspraken via een uitkering naar een afkeuring. Een belofte die nu opnieuw totaal onzeker is geworden.

Helpen

Ik weet dat niet ieder individu te helpen is. Maar toch gaat het me aan het hart dat er nog zo veel mis kan gaan, terwijl ik comfortabel in mijn warme huisje zit. Ook met een lijf en hoofd welke bepaald niet altijd willen of kunnen. Ook met vervelende ervaringen. Maar met een warme achterban. Die er wel voor mij was toen ik echt niet meer kon.

We kunnen niet voorkomen dat er zo nu en dan met iemand iets mis gaat. Dat weet ik. Dat zou een utopie zijn en ik wil wel realistisch blijven.

Maar tegelijk heb ik ooit zelf aan den lijve ondervonden hoe het is als iemand van wiens beoordeling je afhankelijk bent de letter van de wet tégen je uitlegt. Iemand die je doodleuk opdraagt om te ‘herstellen’ terwijl je al 20 jaar lang telkens wat slechter wordt, ongeacht alle behandeltrajecten die je naar eigen inzicht, maar vaak ook ook gedwongen door instanties, hebt doorlopen. Die meestal weinig van duurzame waarde hebben toegevoegd aan dat zo, zeker ook door mijzelf in dit geval, geambieerde herstel. Hoe het is als diegene die de macht heeft, de wet naar eigen inzicht toepast en er van uit gaat dat er ‘recht wordt gedaan’ terwijl het voor het gevoel van de persoon zelf, als individu, volledig voorbijgaat aan elke vorm van empathie en medemenselijkheid.

Regels…

Wij stellen als mensen onderling regels op, want het is handig om wat afspraken te maken in een drukke samenleving zoals de onze. Dientengevolge kunnen wij die regels dus ook aanpassen aan de mensen als blijkt dat ze niet helemaal goed werken. Zo kunnen we dus beter niet de mensen proberen aan te passen aan de regels als blijkt dat er iets niet helemaal goed loopt. De menselijke maat, heette dat ooit.

Lijkt me logisch toch? Regels zijn er volgens mij om alles geregeld te laten verlopen. Niet om ze uit de kast te halen en mensen op te leggen wat ze moeten doen en laten, ze te beperken in groei, in hun waardigheid en in wie ze zijn. Zodat de één al maanden op straat slaapt en de ander juist bang is om de straat op te gáán. Of zelfs bang wordt van zichzelf…….

Toekomst

Ik hoop dat wij een toekomst kunnen creëren waarin niet zuiver regels en wetten worden afgevuurd op mensen die even niet mee kunnen komen in het tempo van de wereld om hen heen. Ik wil een toekomst waarin regels er werkelijk zijn vóór de mensen. Om ze te helpen en om ze veiligheid te bieden in hun leven. Om ze de tijd te geven die ze nodig hebben en om een menswaardig bestaan te scheppen, zo veel als dat in de macht ligt van ons allemaal als samenleving.

Ik wil een toekomst voor mensen. En niet een toekomst voor alleen ons geld.

De Gans

Regels

Mooi Leven, by De Gans gakt ook op Instagram, vliegt over Facebook, en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans lanceert heel soms een berichtje op Twitter.


Wie is De Gans?

12 thoughts on “Over regels, en mensen

  1. Je weet dat ik je zorgen met je deel en evenzo de onmacht en de daarbij behorende emoties (h)er-ken.

    Menswaardig is een woord dat nog maar zelden zichtbaar is in onze maatschappij, zeker als je niet binnen een kadertje past dat de titel ‘normaal’ kan dragen…

    Laten we de hoop niet verliezen…. elk steentje op het water gekeild veroorzaakt rimpels, al hoe klein ook… en het effect op het eind zullen we misschien niet (gelijk) zien maar het is wel onvermijdelijk.
    “Even the smallest of persons can make a difference” zit in mijn meest favoriete film, hij redde de wereld… dat kunnen jij en ik misschien niet maar we kunnen wel doorgaan met het geven van medeleven en onze hulp binnen onze mogelijkheden. Elke stap is er immers eentje.

    <3

    1. Het lastige is het omgaan met mensen die net even wat meer hebben gezien of meegemaakt dan misschien gezond is geweest. Aan de andere kant, is dat niet altijd zo geweest en mogen we blij zijn dat we inmiddels iets meer weten van PTSS of andere ‘stoornissen’? Ik weet het even niet meer, maar zie wel dat veel mensen vast lopen in onze maatschappij. Met alle mogelijkheden komen er zo veel regels bij dat het eigenlijk niet meer uitvoerbaar is…
      Elke stap is eentje. Elke steen is eentje en elke blog is er eentje 🙂

      Dikke kus ! <3

  2. Meer en meer mensen gaan in de problemen komen spijtig genoeg. En zoals hier boven al beschreven staat. Helaas telt een mens zonder geld niet meer. Die worden afgeschreven daar wordt geen oog aan gegeven.

    Aum Shanthi

  3. Regels, aan de ene kant zijn ze absoluut nodig in de maatschappij waarin we nu leven. Echter denk ik dat er altijd ook met empathie naar situaties gekeken moet worden en er uitzonderingen op de regel moeten kunnen zijn. Helaas gebeurt dit maar heel weinig. Hier ook vervelend ervaringen met regels. Het is heftig dat dit soms iemand zijn hele leven op zijn kop kan zetten, dat zou toch anders moeten kunnen.

    1. Dat vind ik ook. Vanzelfsprekend moet je samen afspraken maken. Maar dat rigide toepassen ….. Vind het zo erg om te horen dat zo veel mensen gelijke ervaringen hebben op dat vlak…

  4. Ik vind het altijd zo erg als mensen tussen de regels door vallen. Ik ben jarenlang ook afhankelijk geweest van zo’n instantie die je zegt wat je moet doen om te herstellen, en dan doe je maar weer dingen terwijl je je langzaam slechter voelt worden in plaats van beter. Mensen passen niet in regels, er vallen altijd mensen doorheen die niet in een vooraf bedacht hokje passen.
    Ik kende het verhaal van de jongen in de stationshal niet, maar vond het verhaal al snel met googlen. Mooi, je gunt het iedereen in die situatie, en niet alleen met Kerst.
    Ik hoop ook op een toekomst zoals jij hem schetst. Lieve groet, Judy

    1. Wat verdrietig om te horen. Erg naar als je je zo gedwongen voelt om iets te doen waarvan je weet dat het niet goed zal zijn… We blijven samen hopen Liefs x

  5. We worden steeds meer een ‘instagram’-maatschappij. Instant-beelden, met bijbehorend instant-nieuws. Niet te moeilijk, niet te ingewikkeld, als het ‘plaatje’ maar klopt, of iets losmaakt. Ik las dezer dagen in een Deense krant dat er onderzoek is gedaan, en dat de (Deense, maar vast ook wel andere mainstream Europese) media ingewikkelde en langdurige rampen rechts laat liggen ten faveure van ‘snelle’ (en makkelijke) natuurrampen. Paar ellendeplaatjes erbij en klaar. Want stel je toch eens voor dat dit JOU gebeurt! Ingewikkelde materie, zoals denk ik ook het geval is met de Groningse jongen, dat kunnen ‘we’, als maatschappij niet meer aan. Zelf nadenken, en daarop handelen… het is triest. Als je zegt ‘ik wil’ klinkt dat nogal stevig, maar je hebt gelijk. Ik wil dat ook!

  6. De waarde van een mens is niet uit te drukken in geld of bezit. Helaas telt een mens zonder geld niet meer mee. Er is inderdaad steeds minder oog voor. Voor hem zijn de regels niet ‘menswaardig.’
    Ik blijf hopen op meer compassie…
    Lieve groet X

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.