Over bij mijzelf komen, en blijven

Aan iedereen die ik respecteer en van wie ik oprecht houd:

Naar aanleiding van een bericht van Hart voor Hellp (lees het artikel hier) spoot onderstaand verhaal uit mijn vingers… Ik heb het niet tegengehouden en post het zonder correcties. Het gaat over mij en mijn gezin. Het gaat over keuzes die voor ons gemaakt werden, maar nu vooral over de keuzes die wij als echtpaar, als familie, maar ook als twee individuen (en natuurlijk een derde die wij dat gaan leren…) recentelijk hebben gemaakt.

HELLP.

Wij hadden de bof dat onze zoon 37 weken was toen het helemaal mis ging en hij, na een moeilijke start, snel een voorbeeldige, gezonde baby werd. Maar ik was al vanaf week 28 af en aan ziek door een mildere pre-eclampsie en diabetes… Maar van de daken schreeuwen heb ik het nooit gedaan. Ik wilde, idioot genoeg, voldoen aan het sociaal opgelegde beeld van stralende zwangere.

Maar mijn zwangerschap was bijna mijn dood.

En ook ik ben nooit hersteld. En vaak niet begrepen.

Sociaal contact.

Mensen willen mij graag lekker lang bellen, willen intense face-to-face gesprekken met mij omdat het leven mij veel geleerd heeft en zij daarvan ook willen leren… Sommigen willen intensief schrijven of ander contact. Ook lijken heel veel mensen te denken dat ik heel veel weet, dat ik heel aardig ben en heel veel van anderen kan verdragen. Dat ik gewoon een mens blijk, net als ieder ander, zorgt voor mijn gevoel vaak voor teleurstelling bij anderen. Want ik ben De Gans en De Gans is anders dan anderen …

Veel mensen denken ook dat het prettig is om niet te werken, zodat je die vrijgekomen tijd aan jezelf kunt besteden en lekker kunt wandelen, bloggen en fotograferen en zen door het leven zweven.

Zo is het dus niet.

Ik bel dus nooit met iemand. Echt niet.
Ik kan geen lange gesprekken meer voeren en ik kan er niet langer voor iedereen zijn. Van een ongedwongen vijfminutenpraatje op het schoolplein moet ik soms echt uren bijkomen. Ik moet veel rusten en veel slapen. Ik kan nauwelijks prikkels verdragen en vaak niet op de juiste woorden komen. Als ik overprikkeld ben kan ik helemaal niets meer behalve in stilte en donker wachten tot het over gaat. Ga je op die momenten aan mij trekken dan ontplof ik en dat is bijzonder ongezellig voor degene die het treft. En ook voor mijzelf trouwens, want ik kan dan echt heel onaardig zijn, naar binnen en naar buiten.

Ik heb snel ontstekingen en voel me altijd alsof ik minstens een fles wijn achterover heb geslagen. Ook moet ik heel vaak overdag naar bed. Maar behalve mijn Lief en mijn kuiken ziet bijna niemand dat aan de buitenkant… Ik moet dus echt zelf heer en meester zijn over mijn energie en zelf bepalen wat lukt en wat niet. Als dat goed gaat, ben ik inderdaad heel aardig, heel zen en Gans prettig om mee te leven.

Dwalen door de natuur, de rust van mijn tuin, mijn privacy, afstand tot andere mensen… ze zijn mij niet alleen heilig, maar houden mij ook voor mijzelf en mijn gezin op de been.

‘Gewoon zijn’, wordt gewoon ‘zijn’.

Na mijn zwangerschap heb ik jaren geprobeerd om weer te werken, om een normaal leven te leiden en ‘gewoon te kunnen zijn’. Ik wilde zelf graag, maar voelde mij ook gedwongen door mijn omgeving. Tegelijk probeerde ik telkens opnieuw aan iedereen uit te leggen dat het eigenlijk onmogelijk was. Ik voelde me zo slecht en wilde dit graag delen. Smeekte bijna om bijval, maar ik stuitte vooral op onbegrip. Dus ging ik door totdat ik volledig omviel.
Gewoon zijn kan ik niet meer. Mijn lijf is deels kapot. Mijn hoofd is deels kapot. En ik moet hiermee leven. Elke dag moet ik opnieuw balanceren. En elke dag is het weer anders. Soms valt het tegen, soms valt het mee.

Mooiweerfoto’s.

Ik leg het niet meer uit en durf het zelfs nauwelijks openbaar te delen. Omdat er, anders dan op mijn gezellige ‘mooiweerfoto’s’ bijna geen reacties komen op mijn verhalen wanneer het weer wat minder gaat. Het is niet zo dat mensen alleen maar leuk en lollig delen…het is zo dat mensen moeilijkheden liever niet zien en niet weten hoe te reageren… Dus ga je bijna alleen maar leuk en lollig delen. Hoewel, dit doe ik dus niet.

jezelf
Een mooiweerfoto

Mijn keuzes.

Deze maand, in de week van mijn verjaardag én die van mijn lief, heb ik een nieuwe start gemaakt. Ik heb ervoor gekozen van bepaalde mensen en situaties afstand te nemen. Ik heb gekozen voor mijzelf, gekozen voor mijn gezin. Samen, als gezin en als ouders, hebben we gekozen voor een puur en eerlijk leven. Met elkaar, en met iedereen van wie wij oprecht houden en die wij met heel ons hart verwelkomen om met ons mee te lopen in het leven.

Iemand helpen zal ik alleen nog doen op manieren dat het mij niet schaadt en wanneer ik mijzelf en mijn gezin daarna nog kan helpen…

Mijn aandacht gaat in het leven puur naar liefde en alles wat oprecht en mooi is. Ik ben ik en kan wat ik kan. Maar meer ook niet. Ik ben ik. Wie mij als zodanig kan respecteren en liefhebben, die verwelkom ik. Maar ik neem voortaan overtuigd afstand van alles wat onecht en nep is en alles wat ik in het leven niet waardevol acht. Ik neem afstand van hen die uit berekening handelen, grof zijn, gewelddadig, verstikkend, of bemoeizuchtig. En ik weiger hen die liegen, manipuleren, roddelen, misbruiken of bedriegen. Ik laat bepaalde zaken niet meer in mijn leven toe. De ontwikkelingen van het afgelopen jaar maken dat allemaal nog eenvoudiger en zowel ik, als ook mijn Lief, waren daarin al een goed eindje op weg.

Belasting door anderen.

Ik ga mij niet meer laten meesleuren door de emoties en problemen van anderen. Ik heb er de energie niet meer voor en ik wil dat niet langer in mijn leven. Als het mijn emoties of problemen niet zijn, dan neem ik er onmiddellijk afstand van.

Ik kies niet langer voor mensen die mij ongevraagd aandacht en energie afnemen of mij telkens opnieuw belasten met hun problemen. Dit zorgt voor een onbalans die mij volledig uitput, waarna er onherroepelijk harde verwijten komen omdat ik niet meer aan hun eisen voldoe. Ik kies voor de mensen van wie ik houd, voor de mensen waarvan ik voel dat ze bij mij horen. Ik kies voor diegenen die ik liefde en aandacht kan geven zonder dat ik mij gedwongen voel om ze te behagen zoals hen dat past. Want dat laatste dat past mij niet meer.

Take me or leave me…

Geloof me, als je mij niet neemt zoals ik ben dan doe je mij echt geen verdriet om geen contact meer met mij op te nemen en mij niet meer te volgen of wat dan ook. Grote kans dat ik het wegblijven van bepaalde figuren als een bevrijding ervaar, als ik zelf de deur al niet stevig voor de betreffende neuzen gesloten heb.

Dat klinkt hard, maar het is het niet. Waarom je tijd verdoen aan mensen om wie je niet geeft wanneer je dan geen energie meer hebt voor je geliefden? Ik vind het zelf een heel gezonde en eerlijke keuze.

Als wij in de toekomst mensen uitnodigen in ons huisje, dan verwelkom ik ze met heel mijn hart. En het zullen er velen zijn! Maar er zullen ook mensen zijn voor wie mijn deur voortaan gesloten blijft. Het roer ging afgelopen jaar om. Nu komen we eindelijk op koers.

Voor iedereen van wie ik houd.

Ik ga niet vragen om begrip, om vindikleuks, om sterretjes of hartjes. Of om ervaringen van een ander. Ik vraag mensen wel om na te denken hoe zij hun eigen leven hebben ingericht en of ze daar tevreden over zijn? Neem dit stuk ter harte en kijk in je hart of jij op de juiste weg bent.

Ik kies er simpelweg voor om puur mijzelf te zijn en nu puur als zodanig te gaan leven. Met alle gebreken erbij, maar ook met alles wat ik hierdoor geleerd heb te kunnen zien. Ik schrijf dit voor ieder mens, ieder dier en plant, alles op deze mooie wereld, die ik liefheb.

Marije De Gans

jezelf
Mooi fluitekruid…

Vergeet niet mijn Privacy Update te lezen om te weten wat je kunt verwachten als je geabonneerd bent op deze site


Mooi Leven, by De Gans vliegt ook op Facebook, gakt op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

22 thoughts on “Over bij mijzelf komen, en blijven

  1. Het enige dat ik hierop kan zeggen is:

    Jij weet heel goed waar jij bij in vastgeklonken zit!!

    Ik ben daarnaast bere-ape-watook-trots op je.

    x♥x♥x♥

  2. Wat goed dat je voor jezelf kiest …… lijkt me niet makkelijk om met jou klachten te leven, maar je doet het mooi maar wel, en inderdaad, wie jou keuzes niet accepteert, is het niet waard om van jou aandacht te krijgen.

  3. Geweldige blog! Ik wou heel eerlijk dat ik al zo ver was. Maar dat komt nog wel. Nu gaat nog veel van mijn energie verloren aan mensen die dit eigenlijk niet waard zijn. Maar ik kan mijn gevoel niet uitzetten hiervoor. Het is een soort verwerking denk ik.
    Wat het bloggen betreft: vroeger schreef ik al mijn privé beslommeringen op maar deelde ik ze met niemand. Toch was het een soort verwerken. Nu schrijf ik openbaar over de kleine dingetjes in het leven die ervoor zorgen dat ik het leven nog kan beleven, zodat ik weet dat er dingetjes zijn die doorgaan ondanks alles en die me kracht geven. Dit zorgt ervoor dat ik de rest van mijn onbeschreven leven aankan. En ja, dan lijkt het voor het publiek alsof het allemaal rozengeur en maneschijn is. Maar ik ben niet bereid om dat gedeelte van mijn leven te delen. Klink ik nu weer wazig?
    Maar goed, nogmaals, ontzettend knap dat je je leven zo hebt ingericht. Met vallen en opstaan, dat begrijp ik. En ontzettend knap dat je dit hier wilt delen.
    Dikke knuffel!

    1. Dank je wel! Ik heb ook over een drempel moeten stappen om persoonlijke zaken erbij te delen. Maar eigenlijk zijn juist die persoonlijke ervaringen de basis en inspiratie voor de blog… Ik merkte dat het onecht werd, voor mij dan, om dat gescheiden te houden. Maar nog altijd voel ik wat weerstand om dit soort kwetsbaarheden te publiceren. Maar dat ligt ook aan bepaalde reacties die je daarop zou kunnen krijgen.
      Geen enkel leven is rozengeur en maneschijn. Juist dat kun je alleen maar beseffen als je ook het duister kent. Dat weet jij, dat weet ik….
      Soms vind ik het lastig om te genieten. Het is maar tijdelijk. Maar ook moeilijkheden zijn maar tijdelijk 😉
      Ik trap er soms ook nog in bij bepaalde figuren hoor. Maar tegenwoordig luister ik wel beter naar dat waarschuwend kriebeltje in mijn buik 😉
      Veel liefs xx

  4. Veel heel veel respect.
    Want je moet in je leven in eerste instantie naar jezelf kijken en naar deze waar je nauw mee verbonden bent.

    Aum Shanthi

  5. Prachtig meid en een heel wijze beslissing.
    Aan jezelf, je geliefden je liefde en energie geven, is al inspannend genoeg.
    We hebben maar 1 leven en daar maken we best het allerbeste van.
    Knuffel xx

    1. Je reactie was in de spamfolder beland. Dat is ook wat… En zo is het wat je zegt. We hebben genoeg aan ons eigen leven en alle lieve mensen die daarin horen. Knuffel terug! xxx

  6. Go girl go! Heel goed om te lezen dat je keuzes maakt voor het goede om je heen! Ik herken je verhaal, ben ook zo’n geval, en ik heb er jarenlang over gezwegen. En nog. Want hopen op begrip en aanlopen tegen onbegrip kost ook energie. Leef je leven in je eigen tempo en op jouw manier! Jouw blogje zet mij ook weer even aan het denken om hier en daar weer opruiming in mijn leven te houden. Vriendelijke groet, Judy.

  7. oh dit is een zeer sterke tekst, en ja hoor, kies voor puur, liefde voor elkaar en liefde voor de mensen waarvoor je liefde voelt.
    echtheid en zuiverheid, zonder verborgenheid…
    ja ik bewonder deze sterkte, ik leef met je mee vanuit mijn hart en ziel.
    en diep in mijn hart maak ik een sprongetje, want ja, jij schrijft wat ik graag wil vertellen!
    dankjewel voor deze tekst, ik draag je mee in mijn hart…

  8. Hoi lieve Marije, wat ben ik blij dat je dit geschreven hebt. Wat goed van je. Heel herkenbaar en heel leerzaam. Maar vooral belangrijk omdat het uit jezelf komt in alle puurheid. Je bent een lieve kanjer❤

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.