Oproep van de mist

mist

Mist…..

De mist die op oudejaarsnacht plots ontstond en bleef hangen gedurende de hele start van het nieuwe jaar, nodigde mij uit tot denken. Zoals de natuur dat eigenlijk dagelijks bij mij doet.

Mist beperkt onze waarneming

Mist beperkt ons zicht. In de mist wordt het totale plaatje als geheel aan ons ontnomen. Bij dichte mist blijft er een heel kleine kring over, en in de verte kijken wordt sowieso een probleem, waardoor het totaalbeeld wat wij waarnemen wordt geminimaliseerd.

Op oudejaarsnacht en nieuwjaarsdag was voorzichtigheid geboden. Mist maakt mensen voorzichtiger en behoedzamer, en vaak banger ook. Bang om iets te beschadigen. Een ander, onszelf, onze spullen. Zeker op de weg kan mist verraderlijk zijn. Doodeng.

Ons totale plaatje

Maar wat we ons niet realiseren is dat we feitelijk altijd leven in mist. Want, wanneer zien we van iets het totale plaatje? Ons zicht wordt beperkt door onze eigen grenzen, en door wat er mogelijk allemaal tussen ons en het totaalbeeld staat. De hoek vanwaaruit wij iets bekijken, met allerhande soorten ruis, bomen, huizen, geluiden; alles kan het beeld veranderen, verdraaien en ons zicht reduceren. Ja, het simpele feit dat wij mens zijn, beperkt ons zicht.

Eigenlijk leven we onze levens in een voortdurende misttoestand. We weten nooit alles, en onze kennis is nooit compleet. Ze wordt eigenlijk altijd beperkt door eigen onkunde, gebrek aan ervaring, en/of persoonlijke gekleurdheid. Daarnaast is ons weten gekleurd (of ontkleurd?) door ons mens-zijn. Feitelijk is het op dit moment menselijkerwijs niet te bevatten hoe de wereld, het heelal en het geheel van het leven, de contradictie of juist raakvlakken van wetenschap en geloof, precies in elkaar zitten.

Maar onze beperkingen gelden ook anderen

Daarnaast kunnen we ook niet weten hoe anderen in elkaar zitten. Hoe een ander zaken ziet, voelt of denkt, daar weten wij eigenlijk nooit precies alles van. We zien elkaar, we spreken elkaar, we doen dingen samen… We kunnen denken dat we elkaar begrijpen. En op zekere hoogte is dat in sommige gevallen ook zo. Maar werkelijk ín een ander kijken, dat kunnen we niet. We nemen waar, in sommige gevallen kunnen wij ons, als onszelf, verplaatsen in een ander. Maar voelen voor een ander, denken voor een ander, dat kunnen we niet.

Ik kan nog zo empathisch zijn en meeleven met anderen…. Maar ik ben mij er van bewust dat het míjn gevoelens zijn. Ik kan vreselijk verdrietig worden omdat een ander iets meemaakt wat míj aangrijpt en wat míj raakt, als ik er aan denk hoe die ander zich zou kunnen voelen. Maar het blijven mijn gevoelens, die feitelijk niets met de ander te maken hebben, maar geheel en al mijn beleving zijn van een gebeurtenis bij een ander.

Verschillen in beleving

Tot op grote hoogte hebben wij mensen een gelijksoortige reactie op bepaalde voorvallen. Van daaruit kunnen we goed inschatten hoe een ander zich zal voelen. Maar het blijft bij onze eigen interpretatie. En tussen mensen zitten verschillen.

Als we die verschillen goed kunnen (h)erkennen en deze meenemen in onze verwachting naar elkaar toe, dan kunnen we al heel veel onderlinge problemen voorkomen. Simpelweg door te erkennen dat een ander dingen anders voelt, anders uitvoert of een totaal andere mening over iets heeft. En door onze verwachtingen bij te stellen, ons oordeel op te schorten, of door ons minder ongenuanceerd uit te drukken naar een ander toe, kunnen we het leven een heel stuk aangenamer maken.

Laat de mist zijn verzachtende werk maar doen. De contouren minder scherp maken, eenheid scheppen door minder te laten zien en verschillen te verkleinen. Laten we ons daarbij ook wat behoedzamer voortbewegen door die mist. Net zoals we bij de ‘gewone’ mist ook doen.

Zodat we minder brokken maken. Zowel in de wereld, als ook bij een ander.

De Gans

Niets meer missen? Volg De Gans ook op:
 

Wie is De Gans?

 

15 Replies to “Oproep van de mist”

  1. Kerst schreef:

    Hoi Marije een heel verhaal ja door de mist crejeer een klijne wereld om je heen soms vind ik dat wel prettig even niks waar wij ons druk om moeten maken een afwachtende houding Aan nemen komt bij mij vaker voor vermaak mij prima in de tuin een lieve groet Kerst

  2. Viviane schreef:

    Een stuk om meer dan eens na te lezen.
    In vriendschappen – meer bepaald deze die reeds meer dan veertig jaar stand houden/hielden – vind ik het bijzonder lastig.

    • Marije De Gans schreef:

      Het is vreselijk lastig om oude, lang bestaande patronen te doorgronden, laat staat ze te doorbreken…. Voor jezelf, maar helemaal in relatie tot die ander. Soms is dat ook gewoon zoals het is.

  3. shivatje schreef:

    Weinig mensen willen het totaal plaatje van iets zien. Ze hebben vaak een bepaalde angst en zien gewoon dat wat ze willen zien.
    Dat is net als naar een persoon kijken. Ze zien de buitenkant maar ze willen niet van het innerlijke zien. En juist daar zit heel veel emoties en dergelijke. Want vaak door mist wordt verdoezeld.
    Ik kijk graag naar het totaal plaatje in heel het leven.

    Aum Shanthi

    • Marije De Gans schreef:

      Ja dat klopt wat je zegt. Maar dan nog is het totaalplaatje alleen wat wij (menen) te zien. Veel mensen zijn bang om echte connectie te maken. Soms zie je dat als buitenstaander wel, maar word je niet toegelaten om eventueel te helpen. En soms is dat dan zo………. En blijft het zo.

      • shivatje schreef:

        Dat heeft vaak te maken met een angst. En dan is er maar een ding loslaten en vrede mee nemen. Als ze helpende hand niet toelaten blijven ze maar hangen in de mist.

        Aum Shanthi

        • Marije De Gans schreef:

          Ja dat heb ik erg vaak gezien. Vaak wordt het dan ook een zich telkens weer herhalend patroon. Waar sommigen helaas nooit uitkomen.

          • Anuscka schreef:

            Mooie blog Marije, en mooi ‘gesprek’ hier met Bruno. Ik worstelde tot gisteren met iemand bij wie ik (vermoedelijk) te dicht op de huid zit in een poging haar verder te helpen. Maar gisteren kwam ik tot de conclusie dat zij te bang is om haar eigen ‘totaalplaatje’ te willen zien, en dat ik daar verder niets meer aan kan en wil doen. Dat was mijn eerste les in gelijkmoedigheid…. een soort erkennen van de mist….

            • Marije De Gans schreef:

              Soms zien wij ook niet hoe we iemand helpen omdat we zelf door de mist niet kunnen zien wat de ander nodig heeft. Dat is in sommige gevallen iets anders dan wij denken te moeten geven… Of kúnnen geven. En er zijn altijd ontmoetingen waarin je je realiseert dat mensen liever in hun eigen mistig wezen willen blijven hangen en dat ze je hulp dus niet aan kunnen of durven nemen. Heel lastig wordt het als ze dan wel denken dat het aan henzelf niet ligt en de wereld blijven beschuldigen van de narigheid (en mist) die ze zelf creëren. Dan neem ik vaak veel afstand. Dat kost energie.
              Mist kan ook een bescherming zijn. Dat is weer een heel andere orde van mistigheid 🙂
              Wat een interessante gedachten roepen jullie allemaal bij mij op. De mist van dag 1 van dit jaar is zo een prachtige eye-opener aan het worden. Heel bijzonder. En heel fijn!
              Liefs xxx

  4. Karel schreef:

    heel mooi en goed beschreven , ons totale plaatje
    ja ons bewegen met voorzichtigheid en zo minder brokken maken
    dat zou ons een boel ellende besparen

  5. Matroos Beek schreef:

    De mist doet ons stilstaan. Mooi verwoord Marije! Lieve groet X

  6. Een raak stuk heb je geschreven. Erg mooi. Soms vind ik het zelf wel lastig in bijvoorbeeld vriendschappen. Maar dat probeer ik inderdaad los te laten en mijn verwachtingen bij te stellen

    • Marije De Gans schreef:

      Dat is ook lastig in vriendschappen. Je hebt daar vaak toch allebei verwachtingen van. Ik ben zelf heel afwachtend geworden in het sluiten van vriendschappen, zodat het zonder verwachtingen kan groeien. Dan is het ook minder benauwend 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

De Gans

Voel je Welkom

Vanaf dit plekje op het web bied ik mijn eigen, Gans persoonlijke kijk op de wereld. Goochelend met woord en beeld en soms met potlood.

Kritisch, soms recht voor zijn raap en zeker altijd eerlijk schrijf ik over wat ik meemaak, lees, hoor en zie. Maar het liefst deel ik de mooie, kleine dingen die het leven elke dag een beetje mooier maken.

Vul onder aan deze pagina je mailadres in en vlieg met me mee!

Marije De Gans

Quote of the Week:

Nieuw werk in de Galerie!

psychologisatie

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Zoek een artikel of onderwerp

Oude Gaksels

Privacy bij De Gans

Gevoelens van een ander

Translate this site

%d bloggers liken dit: