Naïef en kinderlijk als de mens is…

Wakker.
En ik open
het nieuws.

Liveblog.
Oorlog
en aanvallen.

Kruisraketten
waar ik ooit
tegen ageerde.

Naïef
en kinderlijk
als ik was.

Vergelding
met bommen
als boodschap?

Mensen
kinderen, gezinnen,
angst.

Verdriet
om verlies
van geliefden.

Oorlog
heeft nooit
iets gegeven.

Haat
wordt als
boodschap gegeven.

Naïef
en kinderlijk
als de mens is.

Liefde
alleen kan
de boodschap zijn.

De Gans

In verbijstering denk ik aan alle mensen zoals jij en ik, in Syrië ♥

naïef
Een engel…

Alle foto’s in deze log zijn ©byDeGans.


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

21 thoughts on “Naïef en kinderlijk als de mens is…

  1. Waar geld en macht is zal geen liefde voor de medemens zijn.
    Al goed dat er nog zijn die liefde in het hart dragen en het proberen over te brengen. Zoals ik hier lees.

    Aum Shanthi

      1. neen, en ik heb alle hout vastgenomen gisteren toen trumppie met raketten en de rode knop begon te zwaaien… oh lala en wij die dachten dat de koude oorlog gedaan was? het is nog nooit zo ‘warm’ geweest in de wereld. ik kan het nog steeds niet begrijpen…

  2. Mooi geschreven. Wilde iedereen maar iets moois voor de wereld maken. Al die rare mannetjes die zonodig alles en iedereen naar hun hand moeten zetten. Vreselijk.

  3. Er zijn geen woorden voor, maar jij vond er toch.
    Mijn gedachten gaan vooral uit naar de leerlingen uit de OKAN-klas* uit Syrië die bij ons op school zitten. Vaak goed opgeleid en zeer voornaam. Lieve kinderen. Meestal oorlogswezen. Triest, maar ze hebben nog een kans bij ons.
    Ik denk vooral aan de kinderen die net als hen zijn, maar daar nu moeten leven… of overleven.
    Ik hoop op meer gezond verstand…
    Warme groet X

    https://www.vlaanderen.be/nl/onderwijs-en-wetenschap/onderwijsaanbod/onthaalonderwijs-voor-anderstalige-kinderen-okan

      1. Ik zou er zo graag een verhaal over schrijven, maar omwille van beroepsgeheim kan ik maar weinig vertellen… Ik heb te doen met die gastjes uit Syrië, Afghanistan, Sierra Leone, … enz…. enz… Ze worden hier gedropt nadat ze afschuwelijke dingen hebben meegemaakt, maar dan blijkt het hier ook niet altijd zo simpel… Het spijt me te moeten zeggen, maar sommige jongeren zijn heel racistisch omdat hun ouders dat ook zijn… En hoe die dan oordelen over een vluchteling, ook als het een klasgenootje betreft dat niemand kwaad doet en de taal amper spreekt. Mijn hart bloedt soms. Er gebeuren schrijnende dingen en je staat soms zo machteloos… Blij dat ik kan helpen met kleine dingen. Aandacht geven, luisteren, vragen stellen, interesse tonen. Vroeger schonk ik de kleren van mijn dochter die ze ontgroeid was. Dan liet ik zo’n meisje meegaan tot aan de auto en gaf ik haar discreet een tasje kleding mee. Er zijn veel collega’s van mij die spontaan veel extra doen en een groot hart hebben voor deze kinderen. Op onze school worden echt wel grote inspanningen geleverd om deze jongeren snel eigen te maken met onze taal en cultuur. Ze trekken de stad in, gaan winkelen, naar het postkantoor, naar de bibliotheek, … en leren al pratend over hoe wij hier leven en denken. Bijvoorbeeld ook ten aanzien van vrouwen. Soms hebben we problemen met jongens die het gezag van vrouwen (leraressen) maar moeilijk aanvaarden…
        Enfin, dat is dus maar een notendopje van wat heerst en leeft binnen onze afdeling OKAN. In ieder geval ben ik er trots op dat mijn school dit doet. Xxx

        1. Tjee wat een verhaal. Ik herken er veel uit. Als we elkaar weer eens ontmoeten, heb je dan iets aan kleding van onze spruit? Dat ik wat voor ze meeneem? Indertijd hebben we alle babyspulletjes aan de asielzoekers gegeven.
          Er was toen een dame die mij daarom uitmaakte voor nazi…. Want ik heulde met de vijand….

          1. O wat erg… Het gaat hier vooral over pubers en jongeren die zowat volgroeid zijn (de meesten 14-20 jaar), dus helaas kan ik weinig met kleine kleertjes. Maar wel heel lief dat je het aanbiedt. In een lagere school gelegen in een achterstandswijk werkt men met een kledingrek dat bij de ingang staat. Iedereen mag er zijn kinderkleding die niet meer past deponeren. Iedereen mag meenemen van het rek wat ze nodig hebben. De juffen beoordelen de kleren, wassen en strijken ze, voordat ze op het rek komen te liggen, zodat het er heel netjes uitziet. Dat werkt vrij goed dat systeem. Maar op de lagere school kom ik nooit…

        2. ja daar ben ik ook trots voor, mooi om te lezen, en ja ik snap dat je hart soms bloedt, dju toch, toch nog zo sterk aanwezig…
          OKAN project, ik ga eens luisteren of ze dat hier in de buurt ook doen? die school verdient idd een hart onder de riem…
          dankjewel voor je antwoord, respect voor wat je toch kan doen, en dat is voor die kinderen al heel wat! Xxx

Gak mee en plaats hieronder je reactie,