Mogen we nog wel doodgaan?

!! Tijdens het redigeren van dit artikel bereikte mij ineens het bericht dat een heel lieve vriendin in het ziekenhuis is opgenomen met ernstige gezondheidsproblemen. Ik heb daarna uren getwijfeld of ik dit relaas zou posten, omdat het dubbel en ‘inappropriate’ aanvoelde. Toch post ik het. Omdat de tekst niks met haar situatie op dit moment te maken heeft en ik juist de medische voortgang toejuich die haar, met al haar liefde, goedheid en gulle lach hopelijk, zolang als zij dat wil, in ons midden houdt.
Lieve, lieve M slash K 😉 knap snel op! Ik hoop dat je even wacht met lezen. Denk aan je. Luf joe ♥ !!

doodgaan

Vrijwillig doodgaan

Wekelijks zie ik in de media berichten voorbij komen over een al dan niet vrijwillig levenseinde. Maar op dit moment in ons menselijk bestaan is ‘vrijwillig’, in tegenstelling tot alle gevoelens die erbij horen, een puur wettelijke kwestie. In onze omstandig vastgelegde regels omtrent alle details over hoe wij ons vrije leven dienen in te richten, is dat vrijwillig levenseinde eigenlijk alleen daadwerkelijk mogelijk als je je dierbaren en de maatschappij er op traumatische wijze mee belast. Want hulp bij het doodgaan is bepaald geen vanzelfsprekende zaak.

Een weloverwogen proces

En dat is maar goed ook. Vrijwillig doodgaan, dat moet een zeer weloverwogen proces zijn. Vind ik.

Maar er zit een contradictie in deze gang van zaken. We mogen op dit moment levens rekken tot in den treure, maar we mogen het sterven niet bespoedigen. Elk jaar komen er talloze medicijnen bij om ziekten te genezen of te verminderen en het leven verder te rekken. Waardoor eenvoudig sterven bijna een luxe wordt.

We kunnen niet eeuwig leven

Laten we even helder blijven: we gaan allemaal hartstikke dood.

De één wat eerder en de ander heel laat. Maar dood gaan we. Over, pak ‘m beet, 100 jaar is er van ons, de schrijver van dit stuk, en jou, lezer, waarschijnlijk niemand meer over.
Er is geen afstel mogelijk. Maar het bizarre is, dat er, door ons voortschrijdend medisch inzicht een steeds hogere maatschappelijke drempel komt te liggen om het doodgaan heen.

Ik zie het nu zo: we hebben geen recht op leven, we hebben de plicht tot leven. Net zoals bij ziekte tijdens dat leven: we hebben feitelijk de plicht om ziekte zo veel mogelijk te voorkomen. En in geval we wel ziek worden, dan we hebben eigenlijk de plicht om zo snel mogelijk te herstellen. Dat alles is praktisch volledig wettelijk vastgetimmerd.

Het sterven van kleine kinderen is helemaal taboe. Kinderen gaan niet dood. En als moeder vind ik dat ook. Maar deze week las ik over Luuk van 4, die heel moeizaam moest sterven. Een lijdensweg, omdat hij als kind niet met hulp mocht doodgaan. Terwijl zijn sterfproces tot aan hun eigen dood bij zijn ouders op het netvlies staat gegrift. Wij mogen onze kinderen met alles helpen, maar niet met sterven als ze niet meer verder leven kunnen. Na het verhaal van Luuk bloedt mijn hart.

 

doodgaan

De wet van het sterven

Er knelt nogal wat in de wet omtrent ons doodsbed. Dat hele proces van doodgaan is zorgvuldig vastgelegd, zeker als het een vrijwillig heengaan betreft. Commissies, artsen, deskundigen en dierbaren worden betrokken bij hele proces. Vanaf de eerste gedachte tot de laatste ademteug is alles wat om dat sterven heen moet, mag en niet mag zorgvuldig geformuleerd.

Maar…. die wettekst… De arts die uitvoert ‘heeft de overtuiging gekregen dat er sprake is van uitzichtloos en ondraaglijk lijden van de patiënt’. Dat blijft, in mijn ogen, een interpretatie. Een overtuiging betekent immers niets meer dan ‘een sterk gevoel’? En, hangende deze interpretatie en de vertaling daarvan van dierbaren, kan een arts na zijn conclusies en uitvoering daarvan, al dan niet vervolgd worden. Ook al heeft hij of zij en aan alle mogelijke mitsen en maren voldaan en naar beste eer en geweten gehandeld… Het blijft wettekst contra gevoel. En, gezien de berichten die ik regelmatig onder ogen krijg, gaat dat niet samen.

Geen plaats voor een mening

Ik wil met dit stuk geen mening uitdragen. Voor een mening is in dit proces volgens mij ook geen plaats. Dit is meer een oproep. Een oproep tot nadenken en gevoelens delen. Want alle regels om ons lijden en sterven heen, raken mij intens. Ik ben uitermate van de eigen invulling van leven en uitermate tegen heel veel regeltjes. Maar ik denk dat we wel toe moeten naar een interpretatie die ziekte en doodgaan weer wat menswaardiger maakt. Het zou niet zo moeten zijn dat een menswaardig sterfbed geen recht is, maar een gunst.

Sterven is iets heel persoonlijks… En dat zou in elk geval wel vastgelegd mogen worden.

De Gans

 

doodgaan

Niets meer missen? Volg De Gans ook op:
 

Wie is De Gans?

 

16 Replies to “Mogen we nog wel doodgaan?”

  1. Ivan schreef:

    Je geeft inderdaad geen mening over het gevoelige onderwerp van sterven, maar je maakt wel wat los. Ik herinner me hoe mijn vader na een herseninfarct niet meer kon praten en nauwelijks bewegen. De man was niet bang om te sterven, hij was bang om te blijven leven. Het ziekenhuis had daar geen boodschap aan. Gelukkig bood een verstandige arts in overleg met de huisarts in het verzorgingstehuis uitkomst.

    • Marije De Gans schreef:

      Dank voor je mooie, persoonlijke reactie. Ik denk dat onze mening over sterven intens individueel bepaald is, en zelfs anders kan zijn in elke situatie. Ik ben heel blij dat de artsen om je vader heen hem hebben gezien en geholpen. Een moedig besluit.

  2. minoesjka schreef:

    De regelgeving ontneemt mensen soms een waardig sterfbed.
    Gelukkig zou ik haast zeggen, gaan we allemaal dood, ik zou er nl. niet aan moeten denken eeuwig te leven hier op deze aarde.
    Maar ik snap vaak niet goed, waarom men als nog moet lijden, als het proces onomkeerbaar is.
    Het leven is zo mooi (op veel momenten), waarom mag het overlijden dan ook niet mooi zijn?

    • Marije De Gans schreef:

      Wat zeg je dit prachtig. Dank je wel daarvoor. Het overlijden mag net zo prachtig zijn als de mooiste momenten in je leven. Je doet het immers maar 1x…
      Nogmaals dank voor je mooie woorden!

  3. Esther Cuyvers schreef:

    het is soms nog simpeler een huisdier een waardig stervensproces te laten uitvoeren dan dat van ons als mens.
    ik heb al een formulier ingevuld dat ze alles mogen hebben.
    nu is het tijd dat ik ga voor – waardig sterven –

    ik heb het gehoord, mijn vader heeft het gedaan en ik ga volgen
    ja waardig sterven, het is een levensrecht.

    mooie foto’s marije
    luf joe!

    • Marije De Gans schreef:

      Het is absoluut een levensrecht. En een eigen keuze vind ik, dat zou het voor iedereen moeten zijn, van welke achtergrond of geloofsrichting dan ook. Ik snap ook de ethische grenzen hierin… Het is een duivels dilemma, maar toch… Dat waardig sterven zou iedereen gegund moeten zijn. Liefs, luf joe!! xx

  4. Matroos Beek schreef:

    Het is heel jammer dat mensen vaak zo’n lelijk einde hebben met veel lijden, dat hun vraag om hen te verlossen van hun lijden niet wordt ingewilligd, dat is barbaars.
    Lieve groet x

  5. Kerst schreef:

    Hey Marije ja een stuk om over na te denken sta er niet bij stil tot je het over komt als een kasplantje leven is helemaal niks voor mij ik vind iedereen zijn laatste wil respekteren en niet eindeloos discuseren wat wel of niet de beste oplossing is een Hele lieve groet Kerst

  6. omabaard schreef:

    Zelf ben ik erg pro het recht van waardig sterven. Iemand in mijn naaste omgeving heeft gruwelijke dingen moeten doen en doorstaan op dit recht voor zichzelf op te eisen.
    Sindsdien ben ik daar zeer (te?…) categoriek in.
    We kozen niet zelf om te leven, maar moeten wel doorgaan???
    Ook als we dit niet langer willen of kunnen???

  7. Jane schreef:

    Gehekeld=gehemeld

  8. Jane schreef:

    Pfff….toen ik de film met Tom Hanks de green mile had gezien voelde ik me netzo.
    Stil….zoals ik nu leef, dan graag de stekker eruit als ik n kasplantje ben, niet meer weet wie ik ben, helemaal verzorgd moet worden.
    Als mijn ponys gehemeld zijn is mijn taak op deze planeet klaar….
    En ik, ik alleen bepaal hoe wat en wanneer…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Quote of the Week:

ziel

GALERIE

Zoek een artikel of onderwerp

Marije De Gans

Voel je Welkom

Vanaf dit plekje op het web bied ik mijn eigen, Gans persoonlijke kijk op de wereld. Goochelend met woord en beeld en soms met potlood.

Kritisch, soms recht voor zijn raap en zeker altijd eerlijk schrijf ik over wat ik meemaak, lees, hoor en zie. Maar het liefst deel ik de mooie, kleine dingen die het leven elke dag een beetje mooier maken.

Vul onder aan deze pagina je mailadres in en vlieg met me mee!

Marije De Gans

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Oude Gaksels

%d bloggers liken dit: