MIJN PERSOONLIJKE VERHAAL IN 2 DELEN. DEEL 2: Onbegrip

Trigger warning: dit stuk bevat persoonlijke ervaringen aangaande een traumatische zwangerschap en bevalling. Tevens bevat het kritische noten over de houding van de maatschappij ten aanzien van pas bevallen vrouwen die extra kwetsbaar zijn. Lezen van dit artikel is op eigen risico¹.
Onbegrip

Kilte en onbegrip

Bedrijfsarts

Gedurende mijn zwangerschapsverlof bleek er afscheid genomen te zijn van mijn vertrouwde arbodienst. Er was een andere voor in de plaats gekomen. De bedrijfsarts was dit keer een vrouw.

In al die maanden van rollercoaster met kind vertelde zij mij dat ik nog even mocht bijkomen en dat ik dan een kopje thee op het werk moest drinken. Gewoon, om even bij te kletsen, zeker niet meer dan dat…

In de val

Het kopje thee voelde als een valstrik, zorgvuldig voor mij opgezet. Toen het kopje leeg was werd ik met een stapel werk achter een pc gezet en kreeg mijn taken op mijn bureau. Aan het werk. Klaar.

Ik wilde niets liever dan ‘terug naar normaal’. Gewoon werken, leven, vrolijk zijn. Ik wilde mijn eigen leven terug, ik wilde mijzelf terug.

Maar mijn lijf voelde zo fout. Ik kon nauwelijks lopen. Ik had zo’n pijn. Kon nauwelijks iets onthouden. Ik was slechts een fractie van wie ik vroeger was.

Re-integreren

Het re-integreren ging te snel. Ik kon nog bijna niets. Ik kon niet onder de douche blijven staan. Ik kon niet voor mijn kind zorgen. Ik kon niet autorijden. Ik kon niet koken. Ik kon niet denken. Ik kon niet lezen. Ik kon mijzelf niet zijn. Ik viel om zodra ik thuis kwam en herinnerde mij niets meer van mijn werk. Het werd een waas van doorzetten, doorwerken en niet opgeven.

Ik vroeg de bedrijfsarts hoe ik het moest aanpakken, want ik kon niet meer. Zij zat volledig empathieloos tegenover mij in een vrolijk bloemenjurkje en meldde mij dat ik gewoon weer aan het werk moest en dat er geen sprake was van rustig aan. Geen sprake van vakantie (alsof mijn hoofd daarnaar stond….) Geen sprake van nog even op hetzelfde aantal uren blijven of andere aanpassingen. Opbouwen zou ik! En snel! Er was niets met mij aan de hand. Onbegrip en kilheid sloegen uit haar ogen.

HELLP is over zodra het kind geboren is. Dat was nu 4 maanden geleden en ik moest ophouden met klagen en aan mijzelf te denken. Ik had een makkelijk kind en zij niet. Ik moest begrijpen wat een geluk ik had. Haar kind was raar en het mijne niet. Dus had ik het makkelijk en moest ik niet klagen. Ik moest een brief tekenen waarin zij goedkeuring vroeg voor overleg met mijn bedrijf. Verbijsterd zette ik mijn handtekening.

 

onbegrip

Zo kwetsbaar

De arts pleegde dit overleg en stuurde een onbeschermde mail naar mijn werkgever met daarin een openlijke opsomming van mijn volledige dossier vanaf 2003. Ik wist niet dat ik daarvoor getekend had, laat staan dat dat mocht. De mail vond ik later onbeschermd terug in een open mailbox waartoe meerdere mensen toegang hadden, waaronder ikzelf. In de mail stond vooral wat ik moest en moest en moest. En wat ik vooral niet mankeerde, en wat er nog meer van mij geëist kon worden. Want ziek, dat was ik niet. ‘Verzuim is een keuze’, aldus deze dame. En zij was er om deze keuze om te buigen in gewone werkhervatting.

Ik vroeg hoe ik een second opinion kon regelen. Zij vertelde mij dat zij dat zou gaan regelen en dat ik dan een brief van het UWV kon verwachten. Ik wachtte, wachtte, werkte en wachtte. Maar de brief kwam niet. Hoewel het UWV zelf, waar ik tijdens mijn ziekte vaak contact mee had, mij adviseerde toch rustig aan te blijven doen en niet te veel van mijzelf te eisen. Ze betwijfelden of de bedrijfsarts hier verstandig aan deed.

Ik voelde me zo kwetsbaar. En ik moest me onderwerpen aan de eisen en het onbegrip van de bedrijfsarts.

De brief kwam nooit

De bedrijfsarts weigerde mee te werken of om mij informatie te geven hoe ik dit moest aanpakken. Ze dwong mij wel om, ondanks pillen waarmee ik niet mocht rijden, zelf achter het stuur te gaan zitten en alleen naar haar spreekuur te komen. Mijn man mocht niet meer mee. Ik was te moe en te verbijsterd om voor mezelf op te komen en te moe om te zeggen dat ik niet meer kon. Te veel in een hoek gedrukt door een vrouw die mij leek te zien als een object. De mens achter mijzelf bestond niet.

Werken moest ik. Ziek zijn was prima, maar mocht slechts in mijn eigen tijd. Oh ja, en ik moest naar de psycholoog. In mijn eigen tijd. Ziek melden was uit den boze. Om welke redenen dan ook. En ook de onderzoeken in het ziekenhuis moesten bij voorkeur in mijn eigen tijd. Geen last meer voor de werkgever graag. Veel te duur was ik.

‘We melden ons niet ziek’

‘We melden ons niet ziek’ meldde zij monter toen ik met een uit de hand gelopen Norovirus drie weken lang met diarree achter mijn laptop zat. ‘Wij gaan gewoon door’, stampte ze er weer ijskoud in. Ik begreep haar starre houding totaal niet, vooral omdat ze soms ineens zei dat ik ‘toch wel veel meegemaakt had’, waarna ze dat weer wegpoetste met opmerkingen dat mijn kind zo lief was en ‘alles er gewoon bij hoort’. Het leek wel een hersenspoeling bij die vrouw.

Ik bestond niet. Ik was weg.

Onderzoek

Intussen bleek uit onderzoeken in het ziekenhuis dat er wel degelijk een lichamelijke oorzaak achter al mijn klachten en de zwangerschapscomplicaties zat. En achter veel klachten van vroeger bovendien. Het gaf mij in één klap een hoop duidelijkheid en stapels antwoorden.

Ik heb een zeer hoog risico op herhaling van HELLP. Tevens ben ik dé kandidaat voor hart- en vaatziekten, suikerziekte en allerhande enge dingen meer. Ook de restverschijnselen van de HELLP bleven overduidelijk aanwezig en daar zou ik eigenlijk mee aan de slag moeten. Ik had tijd nodig en aandacht voor mijzelf. Maar alles werd genegeerd door de bedrijfsarts, ik voelde me gewoon weggehoond. Voor de wet was ik niet ziek en daarmee basta.

Met de tanden op elkaar dwong ik mijzelf weer volledig aan de slag te gaan. Hoofd omhoog, neus in de lucht. Niets, maar dan ook niets wilde ik ooit nog met deze ‘arts’ te maken hebben. Voor mij was ze de verpersoonlijking van vijandigheid en rigiditeit. Een draak van een vrouw. Een gevaar voor mij en mijn gezin. Ik was doodsbang voor haar en was tot alles bereid om een volgende ontmoeting met haar te vermijden. ‘De Draak’, noem ik haar nog altijd.

Tanden op elkaar en doorgaan

Van 2011 tot 2014 heb ik zo doorgejakkerd. Elke dag pijn. Vreselijk veel pijn. Een hoofd als een vergiet, niets bleef plakken. Groepen mensen, vergaderingen, bijeenkomsten op mijn werk vloeiden ineen als een grote massa herrie en kleuren.

Mijn Lief zette mij af op mijn werk. Ik liep met tranen van de pijn naar mijn kantoor, plakte een lach op mijn gezicht en werkte. Werkte, werkte en werkte…. Na het werk kroop ik elke keer rillend van narigheid onder de dekens. Soms had ik 40 graden koorts als ik thuiskwam. Soms werd ik in het weekend in de ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis, lag ik aan de hartbewaking en was ik daarna zonder dat iemand iets wist, weer aan het werk. De woorden van de bedrijfsarts echoden jarenlang in mijn hoofd: ‘Ziek zijn mag je in je eigen tijd. We gaan gewoon door’. En verder was er niets. Helemaal niets. Mijn zoon werd opgevangen bij een kinderdagverblijf of door mijn man.

Hij sprak mij jarenlang aan met ‘papa’ …

 

onbegrip

Ik bestond niet meer

Dat ik in 2015 omviel, dat is al mijn lezers meer dan bekend. Dat ik in de afgelopen jaren heel hard aan mijzelf heb moeten werken en dat men vooral keek naar mijn geest en niet naar het lichaam, is ook geen geheim. Dat ik jaren een trauma had van mijn bevalling is overschaduwd door de houding en onbegrip van de bedrijfsarts. Ook de bedrijfsarts die na ‘De Draak’ op mijn pad kwam, weer een vrouw, meldde slechts dat zij ‘de wet’ ten uitvoer bracht. Ik moest en zou volgens de regels handelen, beter worden, of dat nu kon of niet. Dat was de wet. Enige empathie of begrip voor mijn situatie heb ik, ook bij deze vrouw, nooit gevoeld. Slechts druk, dwang en de wet. Ze duwde mij over de rand van de afgrond totdat ik mijzelf niet meer kon zien.

Mensloos

Ik voelde me een ding. Een mensloos radertje wat niet werd gehoord of gezien, ondanks een heel sterk karakter en een gevecht achter de rug waar zeker een vrouw wel respect voor op zou mogen brengen.

Helaas heb ik de afgelopen jaren met name van vrouwen geen respect gehad. Zelfs niet van degenen die ook een zware bevalling hebben meegemaakt. Juist hun verhalen maakten mij murw en ik liet me daardoor uit het veld slaan. Ik zweeg en liet hen praten. Ik zette stapjes terug en liet hen op mijn pad vooruit. Volledig in de ban van de bedrijfsarts en trauma’s cijferde ik mijzelf verder en verder weg.

De manier waarop wij als maatschappij met elkaar om gaan en de wijze waarop wij vrouwen met bevallingstrauma’s behandelen vind ik persoonlijk intens wreed. In elk geval de wijze waarop ik zelf behandeld ben in de jaren na mijn bevalling.

Onbegrip

Als ik wat meer begrip, en vooral meer tijd en ruimte had gehad, in plaats van de kilte en het onbegrip, dan was ik misschien nu niet zo beschadigd. Want het komt nooit meer helemaal goed. Mijn hoofd heeft zo’n klap gekregen van dit traject, dat ik nooit meer gewoon kan functioneren. De zwangerschap, de HELLP, maar ook zeker de rigide houding en het onbegrip van de maatschappij daarna, hebben mij als mens, maar ook als moeder beschadigd. En ook mijn gezin. Mijn man, mijn kind.

Ik vraag me wel af in hoeverre bedrijfsartsen zoals de twee die ik heb gekend zich bewust zijn van wat ze aanrichten in gezinnen met een pasgeboren baby. Wat een schade zij vanuit hun positie kunnen toebrengen aan andere mensen. Want wij hebben het als gezin hierdoor heel zwaar gehad. Mijn zoon verdiende zeker beter.

 

onbegrip

Phoenix!

Maar… Inmiddels ligt deze periode echt achter mij en ben ik als Phoenix uit mijn eigen as herrezen. Ik denk dat wij als gezin, met de roerige jaren die wij met elkaar hebben doorstaan, ons heel krachtig mogen noemen. Ik vind dat we loeitrots mogen zijn op ons.

Ik noem mij daarnaast De Gans.

Ik was in de jaren na mijn bevalling totaal niet in staat om voor mijzelf op te komen. Ik was dermate aangeslagen en getraumatiseerd dat ik niet wist wat er werkelijk gebeurde. Noch dat ik bij machte was te kiezen voor wat verstandig voor mij was, of voor mijn gezin. Ik zelf was weg. Achteraf kan ik dat zien en mijzelf daarin bijstaan. Want ik zal er in de toekomst wel zijn voor mijzelf. En ik sta voor mijn gezin. Met mijn blog en mijn visie op de wereld ben ik er ook voor een ander.

Motivatie

En daarin dank ik wel mijn 2 rigide bedrijfsartsen met hun gebrek aan werkelijke deskundigheid, empathie en hun onmenselijke interpretatie van ‘de wet’. Ik dank de mensen die mij in de afgelopen jaren als een vod hebben behandeld. Ik dank de mensen die mij woorden van onbegrip en egoïsme hebben toegeblazen: jullie hebben bijgedragen aan Mooi Leven, by De Gans. Door jullie weet ik hoe sterk ik ben. Ik heb een ongelofelijk dosis zelfrespect. Wie mij niet respecteert die gaat maar naar een ander.

Mijn motivatie om door te gaan is voor een belangrijk deel geworteld in hardvochtigheid en het egoïsme van anderen. Een ander heel belangrijk deel is geworteld in liefde. Omdat ik, juist door deze ervaringen, heb geleerd dat alles gaat om liefde.

Dankbaar

Bovenal dank ik een paar mensen die er altijd voor mij waren. Ver weg en heel dichtbij. Jullie hebben niet alleen bijgedragen aan De Gans, jullie zijn er onderdeel van. En jullie weten dit zelf. Ik houd van jullie. Jullie hebben mij gemotiveerd en gesterkt in het schrijven en ontplooien van alle artikelen op deze site. En daar ga ik mee door.

Dit is mijn verhaal. Het is niet erger of minder erg dan dat van anderen. Het is gewoon mijn verhaal.

En ik ben dankbaar dat ik het kan delen.

Marije De Gans

 

onbegrip

Deel 1 nog niet gelezen? Klik hier.

1: lees ook mijn disclaimer.

 

Niets meer missen? Volg De Gans ook op: 
  

Wie is De Gans?

 

43 Replies to “MIJN PERSOONLIJKE VERHAAL IN 2 DELEN. DEEL 2: Onbegrip”

  1. Wat een verschrikkelijk verhaal! Heel erg goed dat je dit deelt. Ik heb ooit een collega gehad met HELPP en wist eigenlijk nooit wat het precies in hield. Ik heb zelf geen kinderen, maar erger mij altijd aan betweterige moeders… vrouwen moeten eens lief gaan doen tegen elkaar.

  2. Deborah schreef:

    Wat vreselijk dat je dit hebt moeten door maken. Hoewel je het graag anders had gezien, heeft het je wel gemaakt tot wie je nu bent. Een moedige mooie vrouw!!

  3. Jasmien schreef:

    Jij bent een sterke vrouw/Gans/mama/werkster en betekent heel wat voor je lezers, ook voor mij.
    Ik heb het nog al gezegd, maar jij bent zo “wijs”. En nu weet ik waar die wijsheid vandaag komt.
    Respect!

  4. shivatje schreef:

    Respect van hoe je het beschrijft maar ook de openheid.

    Aum Shanthi

    • Marije De Gans schreef:

      Dank je wel. Ik heb heel lang geworsteld met wat ik wilde schrijven en wat niet. Uiteindelijk was ik zo ver dat ik zowel er over schrijven kon als ook de foto’s uitzoeken. Want ik kon nog altijd niet kijken er naar, dan kwam alles weer boven. En ik krijg nu zo veel warme reacties. Dat doet goed

  5. Judy schreef:

    Het vreselijkste is dat je voor jezelf op moet komen als je je het rotst voelt.
    Ik ken het gevecht met instanties, mijn verhaal is een ME verhaal, onbegrepen en niet (h)erkend. Het gaat met mij inmiddels goed, maar het onbegrip is er nog steeds. En ik zwijg nog steeds. Maar ik ben er wel sterker uitgekomen.
    ik heb zoveel respect voor je, Marije, je bent een kanjer!
    Liefs, Judy

    • Marije De Gans schreef:

      ME is ook zo naar als diagnose. Fijn dat het beter met je gaat op dit moment. Zwijgen is soms gewoon beter omdat je weet dat je toch tegen iets of iemand vecht die sterker is dan jij, ongeacht of het rechtvaardig is of niet. Er is nog veel te verbeteren op dat vlak… Ook omdat het, zoals ik heb gemerkt, helemaal niet uitmaakt of je iets mankeert wat begrepen wordt of iets wat nog niet voldoende onderzocht is. Vaak hebben degene met de touwtjes in handen de meest kortzichtige visies. Niet altijd 🙂 Dank je wel voor je bemoedigende woorden. Veel liefs terug,

  6. minoesjka2 schreef:

    Mijn complimenten, dat je die strijd bent aangegaan ………… volgens mij heb jij de laatste jaren bergen verzet, om zelf verder te kunnen, en het lijkt me gelukt, jij alleen hebt dat met jou wil bereikt!! TOP

    Trouwens, er zijn bedrijven en bedrijfsartsen die hier wel goed mee om gaan. Een collega van mijn zus heeft een denk ik net zo’n zware zwangerschap door gemaakt, met resultaat een bijna 3 maanden te vroeg geboren zoon en bijna 2 weken coma, op het randje van de dood zwevend.
    Dit is nu bijna 2 jaar geleden en zij wordt nu bijna weer volledig hersteld verklaard door haar werkgever. Zij heeft alle tijd en ruimte voor herstel gehad.

    Zo erg dat het niet altijd zo is, zo als uit jou verhaal blijkt.

  7. Arianne schreef:

    Lieve Marije,
    Wat een onvoorstelbare rollercoaster van jaren. Zoveel heftige gebeurtenissen, en dan zulk misselijkmakend onbegrip van andere mensen. Bizar hoe je steeds het zwijgen weer werd opgelegd, ook door andere moeders. Nu is het jouw tijd! Jouw tijd om te spreken! Wat had ik jou, mooi mens, het anders gegund. Je kunt trots zijn op waar je nu staat, met hen die je dierbaar zijn. En tegelijk mag er verdriet zijn om hoe alles gelopen is. Jouw stem hoeft niet langer te zwijgen. Iedere bedrijfsarts of leidinggevende zou dit moeten lezen. Want het onbegrip is bizar. Drie weken na het begraven van ons meisje sprak mijn leidinggevende de woorden “Rouw is geen ziekte. Als dit te lang duurt, neem je je eigen uren maar op.” Ontkenning van wie je bent als mens, als persoon, alles draaide om geld.
    Ik wens jou heel veel liefde toe in jullie gezin en ik bewonder jouw levenskracht!
    Liefs Arianne (@zwarterozewolk)

    • Marije De Gans schreef:

      Oh Arianne…. Wat onvoorstelbaar bot van je leidinggevende! Gruwelijk vind ik dat… Het onbegrip rijst vaak je voorstellingsvermogen te boven. En je kunt er niets tegen doen… Tijd is alles wat je hebt om te verwerken. Die wordt maar zo weinig mensen gegund. En dan is iedereen verbaasd over zo veel psychische en stressgerelateerde klachten…. Alles staat bij warmte, liefde en begrip naar elkaar. Onze verhalen zijn zo verschillend, en toch herken ik zo veel van wat je schrijft. Hele lieve knuffel xxx

  8. Moontje schreef:

    Zo herkenbaar.. Ook bij mij zwangerschapsvergiftiging, 7 weken te vroeg bevallen met keizersnede, dochter van 1kg 450, drie dagen op intensieve, kind 7 weken couveuse, en ipv steun van mijn partner te krijgen mocht ik ook nog eens ontdekken dat hij al maanden iemand anders had.
    Jezelf bijeen vegen en maar doorgaan en doorgaan, ontkennen, goedpraten en wegduwen. 20 jaar heb ik het met hem vol gehouden, ondanks zijn narcistische persoonlijkheidsstoornis. Ook nog mijn vader verloren die mijn klankbord was. Nu twee jaar bij de ex weg, aan het helen, herstellen, verwerken.. Moeilijk proces met vallen en opstaan, ondanks een schat van een lief en de liefde van en voor mijn kind.
    Sterkte meid

  9. Ingrid schreef:

    Lieve Marije,
    Ik kan even geen woorden vinden. Alleen maar veel liefde en warmte sturen.
    X

  10. Anuscka schreef:

    Lieve Marije, wat een drama. Wat een draak van een mens inderdaad, die bedrijfsarts. En wat goed dat je haar en al die anderen die jou onrecht hebben aangedaan uiteindelijk dankbaar kunt zijn voor waar je nu staat en hoe (sterk) je nu bent. Alle ervaringen die je in deze twee blogs beschrijft zijn mij onbekend. Mijn zwangerschappen zijn voortijdig geëindigd, de bedrijfsartsen waar ik mee te maken heb gehad vanwege depressies waren zeer empathische mensen, zowel man als vrouw.
    Gisteren las ik in een (Deense) krant het verschrikkelijke verhaal van een jonge, academisch geschoolde vrouw die na een verkeersongeluk zichzelf niet meer was en door het (Deense) UWV zonder enige vorm van empathie keer op keer werd gedwongen toch maar te solliciteren en weer te gaan werken, ook al gaf ze aan dat ze niet meer kón. Ze heeft zelfmoord gepleegd. Dieptriest dat mensen die anderen zouden moeten helpen juist het omgekeerde bewerkstelligen… Fijn dat jij voor de Gansjes hebt gekozen

  11. Matroos Beek schreef:

    Wat een onmens die bedrijfsarts. Vreselijk. Wat ben ik blij dat ik niet zo’n arts had. Ik mocht op eigen tempo aangeven wanneer ik er aan toe was om weer te gaan werken. Na bijna een jaar waren dat maar een paar uurtjes… Dus wat jij hier hebt moeten presteren is onverantwoord. Wat een harteloosheid, het maakt me boos. Gelukkig had ik een moeder en drie zussen die me heel veel hebben geholpen en gesteund. Nog steeds (na 34 jaar!) voel ik hun bezorgdheid omwille van de hel waar ik toen doorheen ging. Dat doet zo’n deugd. Ook de arts was bijzonder bezorgd en meedenkend. De vader, mijn ex-man was nog ‘onrijp’ en kon er niet goed mee omgaan. Ik verwijt het hem niet, hij was te jong. Hij is en was een goede vader voor ons kind, maar met ons huwelijk liep het fout, mede doordat we zo zwaar op de proef werden gesteld met de zwangerschap en geboorte. Het was een heel slechte start voor de baby en ons als gezin. Een start die we niet meer goed konden maken.
    Blij dat je/jullie er zo goed zijn uitgekomen.
    Blijf goed zorg dragen voor jezelf en lief zijn voor jezelf. Ik twijfel er niet aan dat je dat doet en ben zo blij dat het zo goed met jou gaat. ❤️

    • Marije De Gans schreef:

      Wat verdrietig om te horen. Ik weet natuurlijk in grote lijnen je verhaal en ook hoe moeilijk je het er mee hebt. Inderdaad heb ik de houding van de arts ervaren als onmens. En de eisen die gesteld werden ook. Het heeft mij voor een groot deel mijn herstel gekost en daar acht ik haar wel verantwoordelijk voor. En ik ben er boos om. Haar houding was niet correct. Om het zacht uit te drukken. Wie weet maak ik er ooit nog eens werk van, maar liever sluit ik het gewoon af. Ik kan me veel beter bezighouden met Gansjes, dan mijn schaarse energie te steken in het verleden. Dank je wel en een hele lieve knuffel xx ❤️❤️

  12. Cora schreef:

    Lieve Marije….ik ben er diep door geraakt….en weet eigenlijk jiets te zeggen. .Wat een zeer bijna onvoorstelbaar ingrijpend traject heb je moeten doorlopen. ….onmenselijk en medogenloos wanneer ik je gebeurtenissen lees. ..Ook ik heb veel nare gezondheidsproblemen gehad, maar bofte met een goede werkgever en bedrijfs arts…Ben uiteindelijk geheel vrijwillig gestopt met werken….Ik vind je een mooie vrouw met een warm hart…waar ik graag naar luister en bof ik opnieuw , jou te mogen leren kennen.hier op Ig. Liefs Xxx

  13. schrijfsels schreef:

    Ik ben er stil van …..

  14. rebbeltje schreef:

    Een intens verhaal zowel 1 als 2
    Wat moet jij sterk zijn om dit allemaal te overleven
    Gelukkig ben je eruit gekomen en heeft je vast gemaakt wie je nu bent…
    Een mooi mens die het wel heel goed weet te beschrijven.
    Hopelijk zijn de andere kwalen te dragen om verder te gaan..met leven

    Samen met je kind en man komen jullie er wel
    Groetjes

  15. Hennie schreef:

    Lieve Marije, het enige wat ik zeg is
    RESPECT
    Liefs En dikke dikke knuffel

  16. Mies Huibers schreef:

    Ik ben er stil van. Onvoorstelbaar en verschrikkelijk dat je dit door hebt moeten maken. Je hebt het krachtig en indringend verwoord. Je hebt wel een geweldige website als gevolg van dit alles.

  17. omabaard schreef:

    Ik heb de beide delen gelezen, en ben ontzet door het onbegrip, on-weten, on-empathie van mensen die je vooruit hadden moeten helpen.
    Onbegrip is keihard, en maakt alles wat je hebt meegemaakt nog on-mens-elijker.

    Moedig dat je het hier neerschrijf, zodat ook lezers beter zien en begrijpen.

    Ik denk dat je nu -gelukkig- een hele stap verder staat, en hoop dat je het verleden een plaats kon geven, en genieten van het nu, ondanks blijvende problemen.

    • Marije De Gans schreef:

      Het jammere is, dat je zelf in zo’n situatie niet meer kunt beslissen. Door alles wat er in en om je heen is gebeurd en gezegd. Je hebt echt ruimte en aandacht nodig voor jezelf en om te herstellen. Dat wordt in dit soort gevallen volledig genegeerd, waardoor je, als je het slecht treft, volledig buiten de boot kunt vallen. Gelukkig heb ik het achter de rug, maar herstellen lukt niet meer. Daarvoor is er, in mijn geval, te veel schade aangericht, zowel ‘tussen de oren’ als op lichamelijk vlak. En dat is wel heel spijtig vind ik… Maar ik heb er wel van geleerd bij de dag te leven en Gansjes te schrijven. Dat is een groot goed en daar ben ik erg dankbaar voor. Dank je wel voor je lieve reactie.

  18. Kerst schreef:

    Hoi Marije wat een wat een verhaal en in triest dat jullie dit hebben mee gemaakt Ben blij dat ik je als vriend Heb op insta en je blog heel veel liefs en sterkte groetjes Kerst

  19. Nancy schreef:

    Oh wat verschrikkelijk herkenbaar… Ik had HELLP in 1999, 4 Jan 2000 bevallen. Het jaar daarna was overleven…En 3 maanden thuis van werk. Het heeft zo’n enorme impact op je leven. Onvoorstelbaar dat er niet meer begrip rondom dit soort zwangerschappen en bevallen zijn. Idd bevallen is genezen werd er gezegd. Maar geestelijk niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Levensinspiratie

Zoek een artikel of onderwerp

Marije De Gans

Voel je Welkom

Vanaf dit plekje op het web bied ik mijn eigen, Gans persoonlijke kijk op de wereld. Goochelend met woord en beeld en soms met potlood.

Kritisch, soms recht voor zijn raap en zeker altijd eerlijk schrijf ik over wat ik meemaak, lees, hoor en zie. Maar het liefst deel ik de mooie, kleine dingen die het leven elke dag een beetje mooier maken.

Vul onder aan deze pagina je mailadres in en vlieg met me mee!

Marije De Gans

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Oude Gaksels

%d bloggers liken dit: