Mijn persoonlijke verhaal in 2 delen. Deel 1: zwanger

Trigger warning: dit stuk bevat persoonlijke ervaringen aangaande een traumatische zwangerschap en bevalling. Tevens bevat het kritische noten over de houding van de maatschappij ten aanzien van pas bevallen vrouwen die extra kwetsbaar zijn. Lezen van dit artikel is op eigen risico¹.

Zwanger

Een persoonlijk verhaal

Ik wil dit artikel graag beginnen met bovenstaande trigger-warning. Lees deze vooral als je zwanger bent of een traumatische zwangerschap en/of bevalling achter de rug hebt. Want in dat geval raad ik het lezen van dit artikel, en het volgende, af.

Dit is een persoonlijk verhaal, over mijn gevoel en mijn struggle met ziek en zwanger zijn.

Eerder

Als kind was ik vaak ziek. Problemen met luchtwegen en oren. Buisjes, astma, ontstekingen, kortademigheid. En altijd was ik moe. Naarmate ik opgroeide voelde ik steeds vaker pijn in mijn heupen, knieën en andere gewrichten en regelmatig had ik stevige hoofdpijn.

Toch was ik een energiek mens, dat zich volledig kon geven aan projecten om dingen te maken, te leren en te onderzoeken. Testen wezen uit dat ik erg gevoelig en heel pienter was, in bijna alles. Alleen sommen maken lag mij niet.

De wereld lag aan mijn voeten. Dacht ik. Want door de vermoeidheid en pijn kon ik me niet goed concentreren, en dat had wel zijn weerslag op mijn functioneren op allerlei vlakken. Dan heb je misschien wel het talent, maar niet de kracht om alles uit jezelf te halen.

Mijn eigen manier

Na vele moeizame jaren hard studeren, besloot ik dat het beter was om niet voor het hoogste doel te gaan, maar om met keihard werken mijzelf op mijn manier te bewijzen. En dat deed ik. En aanvankelijk ging dat goed. Dus ontplooide ik er nog wat extra talenten bij. Schrijven, muziek, coachen, alles leren over raskatten en shows, politiek, vakbondskaderlid en noem maar op. Ik was altijd druk en altijd bezig.

Maar de energie raakte op. Meer dan op. En in 2003 viel ik keihard om. Allerlei onderzoeken volgden en ik voelde me intens slecht. Recht lopen ging niet meer, ik botste overal tegenop en de pijn in mijn benen was vaak bijna ondragelijk.

Een tja-diagnose

Ziekenhuisonderzoeken wezen slechts afwijkingen uit die maar iets boven of onder normaal vielen. Geen reden tot paniek en dus volgde een enkeltje psycholoog. Uiteindelijk kwam er de diagnose ‘burn-out en fibromyalgie’. Maar voor mij was dat een wazig, onduidelijk verhaal, wat zowel ik zelf als de buitenwereld niet serieus leken te nemen. Feitelijk mankeerde ik dus ‘niks’. Een ‘tja-diagnose’.

Als je ‘niks’ mankeert dan moet je ook weer aan het werk. Want BO en Fibro hebben niets te maken met ziek zijn, aldus de maatschappij en ik. Dus volgde ik, op advies van een, op dit moment, prettige bedrijfsarts, een traject om inspanning en ontspanning af te wisselen. En intussen bouwde ik mijn werkzaamheden weer op. Enthousiast als ik was, ging ik daar volledig voor. Werken aan mijzelf, werken aan re-integratie en vooral: niet opgeven en snel weer terug in het leven.

Ik was de droomkandidaat voor de participatiewet………..

Maar…

Toch knaagde mijn lijf. Want goed voelde ik me niet. Ik bleef duizelig, kortademig en intens moe. Maar als je jong bent kun je dat wel even negeren, en vooral jezelf voorhouden dat het niets is en je gewoon door moet zetten. Aanstelleritis deed ik niet aan, dus gaf ik mijzelf telkens opnieuw een keiharde schop voor mijn kont. Hupsakee!

Toch viel ik regelmatig uit, omdat ik echt de energie niet had. Diverse revalidatiepogingen, van begripsloos, naar redelijk begripvol kruisten mijn pad. Maar in al die instituten voelde ik me niet op mijn plek, niet beter, niet in staat om om te gaan met een lijf wat echt soms niet wilde.

zwanger

Qwerty in de waakhouding

Zwanger

Ik modderde door, en telkens kwam ik opnieuw in de cirkel van het omvallen, revalideren, re-integreren en weer doorgaan. Ik mocht niet zwanger zijn tijdens deze projecten. Zwanger zijn werd mij telkens weer ‘verboden’ voordat ik mijn re-integraties had afgerond.

Totdat ik weer braaf en stabiel op mijn plekje zat. In 2010 werd ik eindelijk zwanger. Ik was toen al 39 jaar. Ik herinner me nog dat ik mijn Lief zei dat, als mijn lichaam inderdaad niet in orde bleek, dat tijdens de zwangerschap wel duidelijk zou worden. Op dat moment was ik slechts 9 weken op weg.

Vanaf zo’n 14 weken stuurde de bedrijfsarts mij naar huis. Hij was voorzichtig met mij. Ik was zo benauwd en voelde me zo slecht dat ik niet begreep dat veel vrouwen gewoon konden werken tijdens hun in verwachting zijn. Waarom zij wel en ik niet? Mijn eigen onbegrip voor mijn situatie groeide… Maar functioneren kon ik niet.

Mijn kat Qwerty lag maanden naast mij, met zijn kop op mijn schoot. Want buik en een kat van 8 kilo paste niet samen. Ik voelde dat hij zich zorgen maakte.

Ziek

Vanaf 20 weken begon ik me echt heel slecht te voelen, maar ik had nog de helft te gaan. Blijf bewegen, zo was het devies. Optimistisch wandelde ik elke dag 4 kilometer, met een stoeltje op de rug, omdat ik telkens moest gaan zitten. De benauwdheid nam toe en ik zag sterretjes voor de ogen. Mijn suiker bleek niet goed en ik moest op dieet. Terwijl ik te misselijk was om eigenlijk ook maar iets te eten. Soms had ik eiwit in mijn urine, maar soms ook niet. Mijn been begon het te begeven. Ik voelde grotendeels niets meer aan mijn rechterkant. Het sleepte en stak en liet mij vallen.

Maar alles hoorde erbij, zo wist mijn omgeving te vertellen. Je lijf werkt voor 2, dat kost immers energie. Neem maar een beetje rust…. Maar slapen kon ik niet. Mijn hart joeg overuren en ik hallucineerde van slaapgebrek. Maar klagen durfde ik niet. Ik mocht immers blij zijn dat ik zwanger was. Diep zuchten en verdragen…

Dat ik bijna niets meer kon en tenslotte bijna alleen nog lag, dat merkte mijn omgeving nauwelijks. Soms moest mijn Lief mij van de vloer afrapen, omdat ik flauw gevallen was. Maar alles hoorde erbij.

Mijn suikerwaarden werden prachtig laag, zo meldde het ziekenhuis. Laag, omdat ik niet kon eten, maar dat hoorden ze niet. Als een broedmachine sleepte ik mij de weken door. Soms werd ik opgenomen in het ziekenhuis om te slapen. Maar ondanks de heftige middelen sliep ik niet. Ik bleef wakker, nacht na nacht.

HELLP

Na ongeveer 37 weken stortte ik in. Vlekken voor mijn ogen, lichtflitsen, beroerd, buikpijn. Hondsziek voelde ik mij. De diagnose HELLP viel me desondanks rauw op mijn dak.

Inleiden, spoed, mensen om mijn bed. Heel veel rumoer, maar vooral nog meer wazigheid omvatten mijn herinneringen vanaf dit punt.

Na 2 dag weeën kelderden mijn bloedwaarden met een razende snelheid. Alles gaf het op. Mijn lever, mijn nieren, mijn hart, mijn lijf, mijn LEVEN.

Toch moest ik natuurlijk bevallen. En ik verbaas me nog altijd over wat er toen in mij gebeurde. Want mijn lijf gaf op en ik had geen persweeën. Wel ontzettend veel pijn. Waar ik dwars doorheen met een oerkracht die ik voor onmogelijk had gehouden, een heel mooi mens op de wereld zette. Zelf.

Kuiken

Mijn Kuiken werd geboren. Zwak en ziek. Een lage Apgar. Maar hij herstelde zich. In al die wazigheid herinner ik mij een plotselinge dorst, een vreselijke misselijkheid, getril, gebel en getoeter, en dat mijn kind van mij weggenomen werd. De wereld gonsde en golfde. Ik werd met razende snelheid door gangen gereden. De lampen boven mijn hoofd regen zich aaneen tot een streep van licht. Een monitor piepte heel vreemd.

Rennende voeten, rennend hart. Mijn hart ging snel, ging langzaam, hield zich stil, sloeg over en om mijn bed torenden engelen die zich met mij bezighielden. Bloed spoot rond en plekken om te prikken had ik niet meer. Mijn lijf voelde als een gezwollen, onprikbare bal, waarin toch naalden gestoken werden, dwars door de blauwe en onprikbare plekken heen. Ik volgde gesprekken maar zag ze niet. Licht en groen en zilver regen zich aaneen, terwijl ze mij als Jezus op een operatietafel kruisigden en vastbonden.

Gekruisigd, maar ik was wel moeder

De herinneringen blijven wazig. De toestanden om mij heen ook. De alomvattende realisatie dat ik bezig was om op te geven terwijl ik net een kind had gebaard, raasde door mijn hoofd… Ik kon niet meer, maar wilde wel… Dat gevoel herinner ik mij allesbehalve wazig. Dat gevoel dat voel ik nog.

Ik zag mijn benen omhoog. Ik lag met mijn hoofd omlaag. Even was alles donker.

Ik herinner me niet wat er daarna gebeurde. Buiten dat ik ineens het gerinkel van een wiegje hoorde. Mijn zoon was aangekleed, gebaad en gepoedeld. En daar was ik niet bij geweest. Want ik was aan het overleven. Zijn eerste badje, zijn kleertjes aan. Niets had ik gezien. Het was ineens mijn kind niet meer.

Maar ik was er nog wel.

Complicaties

De problemen tijdens de zwangerschap waren aangevuld met HELLP, een placenta die operatief verwijderd moest worden, en met een uitgescheurde en afgestorven baarmoedermond die levenloos naar buiten hing en die speciale aandacht behoefde. Mijn bloedverlies was huiveringwekkend hoog en mijn Hb was schrikbarend laag. Mijn onderlijf jankte van pijn. Plassen kon ik weken niet en ik moest lange tijd gekatheteriseerd.

De gynaecoloog benadrukte de ernst van mijn situatie en zei mij dat ik heel goed de tijd en ruimte moest nemen om alles te verwerken en te herstellen. Het was heel ernstig geweest.

Maar ik was er nog wel.

En mijn kind bleek gezond.

zwanger

Slangen, buizen en tentakels in het ziekenhuis

Wees toch blij meid!

Dat laatste was het enige wat de andere mensen interessant bleken te vinden. Wat klaagde ik later over vermoeidheid en ongemakken? Je hebt een gezond kind en wees er maar blij mee. Stel je niet aan meid….

Dat ik ten eerste niet blij was, ten tweede dat kind niet eens kon tillen, ten derde, niets voor dat kind kon betekenen, ten vierde het gevoel had dat mijn leven slechts een doel had om er voor een ander te zijn, dat slikte ik moeizaam weg. Dergelijke woorden horen niet bij een pasgeboren moeder.

Een pasgeboren moeder voelt zich moeder en is blij met haar kind. Dat is letterlijk een ongeschreven dwangmatige wet, waaraan je moet voldoen na je bevalling.

De maanden na deze episode, mijn zogenaamde ‘zwangerschapsverlof’, stonden in het teken van … Ja van wat eigenlijk? Buiten dat ik me er niets meer van herinner, behalve één moment dat ik grienend mijn melk door de afvoer moest spoelen omdat ik vol met medicijnen zat, hoorde ik slechts dat ik er voor mijn kind moest zijn. Er was geen plaats voor mij.

Maar ik voelde niets of niemand. Ik voelde geen liefde. Voor niemand meer. Niet voor mijzelf in de eerste plaats. Maar ook niet voor mijn kind, mijn Lief of mijn poezen. Alles wat mij lief was, voelde ik niet meer.

Ik was weg

Het gehamer van mijn omgeving begon voor mij manische vormen aan te nemen. ‘Je kind is gezond! Het had anders kunnen lopen! Je moet er zijn voor je kind, je moet jezelf vermannen. Wees blij met zo’n makkelijk mannetje. Ik had het pas erg! Ik heb een keizersnee gehad, jij hebt zelf gebaard meid! Wat weet jij nou van bevallen? Ik heb er 5 gehad hoor. De eerste is altijd zwaar. Stel je niet aan. Mijn bevalling was snel joh! Ik had geen pijn. Ik vind zwanger zijn fantastisch, jij staat straks ook weer te springen om een tweede. Doorzetten meid, je kind is gezond, dat is wat telt. Houd op met zeuren. Houd toch je mond! Doorzetten!’

Er kwam voor mijn gevoel geen eind aan de grove, ongevoelige, ondoordachte opsomming van opmerkingen van buiten. En als ik al probeerde aan te geven dat ik me ongelofelijk slecht voelde, dan werd mij binnen 2 letters de mond opnieuw gesnoerd met een nieuwe gemeenplaats vol ongevoel. En ik begon te doen alsof alles goed was, voldeed aan het plaatje wat van mij werd geëist. Ik had duidelijk geen keuze.

Intussen kon ik nog niet echt lopen. Mijn hoofd voelde aan alsof ik er niet in zat. Door watten bekeek ik de wereld en mijn kind herkende ik nauwelijks. Als het ging huilen, raakte ik in paniek. Ik wist niet wat te doen. Ik huilde met hem mee. Ik zag wel hoe mooi hij was. Ik zag hoe lief mijn katten waren, hoe moeilijk mijn Lief het had.

Maar ikzelf voelde niets. Kon niets. Was niets.

En toen belde de bedrijfsarts.

zwanger

Einde van deel 1. Lees hier deel 2.

N.B: Het kan zijn dat sommigen zichzelf herkennen in de tekst, of vinden dat er bepaalde gebeurtenissen ontbreken. Om te vermijden dat het verhaal te ingewikkeld wordt, beperk ik mij feitelijk tot bepaalde gebeurtenissen die direct betrekking hebben op de zwangerschap en bevalling en mijn eigen gevoelens daarbij.

De Gans

1: lees voordat je verder gaat mijn disclaimer.

18 Replies to “Mijn persoonlijke verhaal in 2 delen. Deel 1: zwanger”

  1. Jasmien schreef:

    Wat een heftig verhaal.

  2. shivatje schreef:

    Dit is heftig. Maar je beschrijft het of je het terug meegemaakt hebt.

    Aum Shanthi

  3. Judy schreef:

    Lieve Marije, wat een verhaal! Ik herken een klein beetje van wat je schrijft, maar mijn verhaal valt in het niet bij het jouwe. Die mensen met die inhoudsloze opmerkingen, dat je maar moet genieten en zo, en dat je na een tijdje maar net gaat doen alsof het goed met je gaat. Vreselijk. Want dan stop je het weg.
    Ik ben heel erg blij dat je nu de moed hebt om je verhaal op te schrijven en te publiceren! Dat is zo goed! Dikke knuf, ook van mij.

    • Marije De Gans schreef:

      Wat ik ook erg vind is dat mensen zeggen dat ik nu lekker kan doen waar ik zin in heb, nu ik 100% afgekeurd ben. Ik kan nooit doen waar ik ‘zin in heb’, want ik moet altijd rekening houden met de reden waarom ik niet kan werken 😉 Je wordt ook wat sarcastisch soms, merk ik. Dank je wel voor je lieve reacties <3 Liefs xx

  4. minoesjka2 schreef:

    Mijn hemel wat een verhaal ……….. Wat een onbegrepen pijn.
    Logisch dat je steeds harder werd , ook naar jezelf toe, je kon niet anders.

  5. Ingrid schreef:

    Heftig hoor en heel erg moedig om je verhaal te delen. Denk dat het heel goed is om ook zulke ervaringen te vertellen. Er rust blijkbaar nog steeds een groot taboe op die ‘andere kanten’ van zwanger zijn maar ook op tot nu toe onverklaarbare chronische ziektes. Manlief en ik hebben zelf ook zo’n verhaal maar ik ben er nog niet aan toe om het te delen.
    Intussen heb ik grote bewondering voor hoe je nu in het leven staat. Dat is een heel proces geweest en het zal nog steeds met vallen en opstaan verder gaan vermoed ik.
    Dikke knuffels!

    • Marije De Gans schreef:

      Je kunt pas delen als je er klaar voor bent … Dat kost tijd en kracht…
      Het blijft vallen en opstaan inderdaad. We hebben de juiste beslissing genomen om ‘terug naar huis’ te gaan, waardoor ik minder energie kwijt ben aan heimweegevoelens en missen. En reizen uiteraard Dank je wel voor je lieve reactie. En je mag altijd je verhaal aan mij vertellen als je denkt dat dat je goed zal doen. Maar het hoeft echt niet. Geef jezelf tijd. Veel liefs xx

  6. Matroos Beek schreef:

    Lieve Marije, je weet hoe ik mijzelf in dit verhaal herken. Even aarzelde ik om het te lezen, maar ik zoek nog steeds de herkenning en steun in anderen hun verhalen. Ik maakte in grote lijnen ongeveer hetzelfde mee. Ik vind het zo dapper dat je je verhaal neerschrijft om te verwerken. Het is goed dat je dit doet. Zelf heb ik het nooit gedaan. Eerst was ik er te jong voor, ik was nog maar 23 toen ik mijn dochter kreeg. Nu durf ik het niet meer. Ik wens je van harte het beste met de gezondheid en de naweeën van de zwangerschap en bevalling. Uit ervaring weet ik hoe lang en hoe pijnlijk deze kunnen zijn. Nog steeds, na meer dan 34 jaar. Lieve, lieve groet ❤️

  7. Anuscka schreef:

    Heftig verhaal Marije. Dit allemaal opschrijven moet inderdaad louterend voor je zijn. Eindelijk zoveel ‘van je af schrijven’ wat al zo lang wringt… En wat ben je inmiddels ver gekomen. Luisterend naar je lijf, in plaats van naar je omgeving. Je grenzen respecterend, maar daarbinnen met een groot hart er zijn voor anderen – in real life en op je blog door middel van je altijd positieve verhalen. Je bent een bijzondere en sterkte vrouw Marije. Ik hoop dat je het ‘pantseren’ wat ik in een reactie lees, niet nodig zult hebben. Liefs en een dikke Deense ‘knus’ XXX

  8. rebbeltje schreef:

    Zo dat is heftig…
    Het onbegrip van de rest en steeds moeten bewijzen dat het niet goed gaat vreet aan je…
    Wat een beleving zeg…voel met je mee
    Of je daar wat aan hebt is een 2e
    Liefs

  9. Hennie schreef:

    Lieve Marije, wat een verhaal en goed beschreven. Je hebt veel meegemaakt. Er is veel onbegrip. Ik ben niet zwanger geweest en kan er niks over schrijven. Ik weet nu wel dat jij een strijder bent en nooit op geeft. Je zult nu weer veel verhalen horen op dit artikel. Lees het en probeer het van je af te zetten, trek niet alles naar je toe
    Je bent een kanjer eerste klas. Sterkte lieve Marije en dankjewel voor dit prachtige maar moeilijk verhaal. Liefs Hennie dikke knuffel

    • Marije De Gans schreef:

      Lieve Hennie, dank je wel. Ik weet niet of ik een strijder ben, maar ik ben in elk geval geen opgever 😉 Ik denk ook dat er wat reacties zullen komen, maar ik ben gepantserd hoor. Heel veel liefs en dikke knuffel terug xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Levensinspiratie

Zoek een artikel of onderwerp

Marije De Gans

Voel je Welkom

Vanaf dit plekje op het web bied ik mijn eigen, Gans persoonlijke kijk op de wereld. Goochelend met woord en beeld en soms met potlood.

Kritisch, soms recht voor zijn raap en zeker altijd eerlijk schrijf ik over wat ik meemaak, lees, hoor en zie. Maar het liefst deel ik de mooie, kleine dingen die het leven elke dag een beetje mooier maken.

Vul onder aan deze pagina je mailadres in en vlieg met me mee!

Marije De Gans

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Oude Gaksels

%d bloggers liken dit: