Liefdevolle mensen

Dank jullie wel.

Pas schreef ik een stukje over innerlijke genezing. Het vinden van jezelf en het doormaken van processen wanneer je, door ziekte of ongeval, chronisch niet in orde bent voor een heel lange tijd. Misschien wel voor de rest van je leven.

Dank jullie wel voor al jullie prachtige, mooie, liefdevolle, maar ook verdrietige reacties.

Als je ziek bent verlies je ‘vrienden’.

Al die reacties zetten mij aan het denken. Het waren er best veel en sommige waren heel persoonlijk en verdrietig. Want, als je iets mankeert, verlies je mensen. Onherroepelijk. Sommige mensen kunnen niet met jouw ziekte of nieuwe situatie omgaan, ze zien je liever zoals zij willen dat je bent, maar waaraan je niet langer kunt voldoen, ook al zou je het willen. In het ergste geval verlaten ze je… Of jij verlaat juist hén, omdat ze jouw genezing, herstel of het opnieuw vinden van jezelf in de weg staan. Jou niet de ruimte geven om te zijn wie je bent. Je energie kosten die je voor jezelf nodig hebt. Of omdat je ontdekt dat ze niet meer passen in jouw nieuw gevonden manier van leven.

Je verliest geen dierbaren.

Ik heb de laatste jaren een conclusie getrokken: namelijk… Het ziek zijn, het doormaken van een moeilijke periode, heeft mij eigenlijk helemaal geen dierbaren doen verliezen. Want, eerlijk waar, als ik het door mijn ziekte moeilijk heb dan heb ik helemaal geen behoefte aan mensen die mij in de steek laten. Dat zijn mijn dierbaren niet; in elk geval zou ik die mensen niet als mijn dierbaren moeten zien in mijn leven.

Door mijn ziekte heb ik geleerd….. Want als je ziek wordt, of een ongeval krijgt, en daardoor heel lang niet gezond bent, of blijft, dan leer je juist je echte vrienden kennen. Mensen die door dik en dun om je geven, die puur van je houden om wie je bent, niet om wat je doet, kunt of presteert.

Het zullen er misschien wat minder zijn dan je dacht. Het zullen vaak zelfs heel andere mensen zijn dan je dacht. Maar het zullen wel de mensen blijken te zijn die je begrijpen. Die van je houden om wie jíj bent en om wie jij blijkt te zijn. Met al je gebreken, maar ook met al die mooie dingen die zij in jou blijven zien, omdat ze er zíjn! Je echte, pure vrienden, die houd je en waarschijnlijk ontdek je dat ook ineens anderen je vrienden blijken te zijn.

Een heel mooi gegeven.

En dat vind ik het mooie van moeilijke momenten in het leven. Ziekte of het verlies van mensen van wie je dacht dat het vrienden van je waren. Maar, je krijgt er je echt, eigen vrienden en dierbaren voor terug. En die laten zich echt niet door wat ellende afschrikken, maar (be)leven het ten volle met je mee in een mooie balans van geven, nemen en vooral liefhebben. Samen leven.

En dat vind ik een heel kostbaar gegeven.

De Gans

Liefdevolle
Lavendel in de Ganzentuin
Foto in header: beeld van Ilana de Boer

Mooi Leven, by De Gans vliegt ook op Facebook, gakt op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

22 thoughts on “Liefdevolle mensen

  1. Een vriendschap tussen twee mensen is meestal een relatie waarin je elkaar aanvult , zodat je beiden “baat” ( en plezier) hebt bij de vriendschap. Zodra om welke reden dan ook omstandigheden veranderen kán dat ook de inbreng in de vriendschap veranderen, en dus ook de vriendschap.Dat hoeft niet perse ziekte te zijn, het kan ook een verandering in de financiële omstandigheden zijn, of in de gezinsomstandigheden waardoor vriendschappen veranderen of verdwijnen. Maar inderdaad, dan komen er meestal ándere voor in de plaats die bij de nieuwe omstandigheden wél kunnen floreren.

  2. Ik kan het me voorstellen dat je dat opmerkt… bewust heb ik het er uit gelaten omdat ik niet de indruk wil wekken van ‘doe jij iets voor mij dan doe ik iets voor jou’. Ik heb daarvoor in de plaats het (be)leven en samen leven geschreven. Ik heb geleerd dat wat de één geeft, een ander niet terug hoeft te geven op hetzelfde vlak. Dat een balans juist niet ligt in krijgen en bieden, maar in onderling begrip. En dat is iets dat niet in woorden of daden uit te leggen is….

  3. Echte vrienden zijn er maar heel weinig Marije, daar moet je dan ook heel zuinig op zijn. Dat je tijdens ziekte of verdriet vrienden kwijt raakt, heeft er komt soms omdat ze niet weten hoe er mee om te gaan.

  4. Echte vrienden zijn er maar weinig Marije, en daar moet je dan ook heel zuinig op zijn. Dat je vrienden in tijden van ziekte of verdriet gaat missen, heeft er soms ook mee te maken dat zie niet weten hoe er mee om te gaan.

  5. Ja, je leert veel als je chronisch ziek bent. Dingen die je soms liever niet geleerd had, en ook dingen die je zonder die ziekte nooit zou hebben hoeven leren. Koester ze maar die echte vrienden! En koester ook de lessen die je geleerd hebt! Groet, Judy

  6. Spijtig genoeg verlies je mensen maar er komen er ook nieuwe bij die wel begrip hebben. Het leven is in dat opzichten heel hard als je iets mankeert. Ook vaak is de kracht weg van de persoon zelf om nog uitleg of antwoord te geven aan bepaalde. Dat deze zoiets heeft van ach laat maar ik leid mijn leven zelf wel en probeer van iedere dag een goede dag te maken en ervan te genieten.

    Aum Shanthi

  7. Mijn vrienden kende ik al. Net daarom werden we vrienden. Ze bleven het ook tijdens en na de burn-out. Mijn gezin bleef. De schoonfamilie bleef. De band met de echtgenoot werd nog hechter. Maar toen ik mijn vader op de hoogte bracht, bleef het stil. Al bijna 4 jaar nu. Van mijn broer en zus hoorde ik niets meer. Ik ben niet bruikbaar meer. Geen voeding meer. Maar ondanks de pijn die dat toch doet, heb ik er vrede mee. Ik prijs me gelukkig met wie wel bleef.

  8. Oh lala, heel mijn ‘vriendenkring’ is veranderd, en nu zit ik weer in een veranderingsproces… het blijft veranderen, er zijn er maar een paar ‘vingers’ die ik omhoog steek als in aan de meest dierbare vrienden denk die meer van me weten dan de doorsnee ‘vriendin of vriend’.
    Ik hecht me minder snel door ziek te zijn, het is ook niet zo makkelijk om een goed sociaal contact te hebben, niet iedereen staat open om je ‘periodes’ van herval te aanvaarden zoals ze kunnen optreden…
    Ik kan dat echt begrijpen, en sinds dien is het veel gemakkelijker voor me om ‘echt’ te zijn…
    en vrienden hebben heb je nodig, al weet ik toch dat ook dit een innerlijk proces is, want laat ons even heel eerlijk zijn, ziek zijn doe je meestal helemaal binnen het gezin.
    Naar buiten toe, en daar horen ook mijn dierbaarste vrienden bij, die weten wel iets, maar verder vertel ik ook heel veel niet.
    Het is een cliché, je weet het pas als je het zelf hebt meegemaakt of nog doormaakt…
    Ik dank van harte de liefdevolle mensen in mijn leven, ook al ben ik zelf geen gemakkelijke vriendin geworden, dankjewel liefdevolle vrienden!

    1. Je leert zo goed de mensen om je heen kennen. En waarderen. En toch….veel mensen die ‘hetzelfde hebben doorgemaakt’ zijn niet in staat om jou je eigen beleving te gunnen. Ik heb gemerkt dat die juist heel erg projecteren, hun verhaal en beleving rechtstreeks op jou projecteren en vaak leed op een weegschaal leggen. Ik ken er ook die je de ruimte gunnen voor je eigen beleving, maar toch zijn dat er niet zo veel. Elk leven, elke belevenis is anders, hoe zeer het ook op elkaar lijkt. ‘Ik weet hoe je je voelt’ zet bij mij alle stekels op ;-P
      Ik hecht me nauwelijks meer, en dat is ook jammer. Maar die mensen waar ik aan hecht die zitten ook echt in mijn hart. Knuffel xxx

  9. Klopt helemaal. Als je in de penarie zit, dan staan er altijd mensen op van wie je het niet meteen had verwacht om je te steunen en zijn er mensen van wie je dacht dat het vrienden waren die zich niet meer laten zien. Je wint vrienden, maar je verliest er minstens evenveel. Lieve groet X

  10. Hard op het moment zelf… het begrijpen en daardoor kunnen accepteren komt later en daarmee ook de rust.

    Helemaal met je eens!! Niet dat je dat al niet wist maar toch

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.