Leuk, ‘vriendschap’…. Of ‘what’s in it for me?’

Geven en nemen…

Gisteren legde een mede-blogger feilloos haar vinger op juist datgene in mijn stukje wat ik wilde uitdragen. Ik schreef heel bewust wel over ‘samen (be)leven’, maar wilde afblijven van het standaard ‘geven en nemen’ in een vriendschap waarbij het risico bestaat dat er spanning ontstaat. Bijvoorbeeld doordat de een soms andere dingen verlangt dan de ander kan geven. Waardoor er op een of andere wijze een onderling schuldgevoel word gecreëerd. Maar ik wilde ook niet uitdragen dat ik alleen vriendschap wil om het nemen. Integendeel natuurlijk! Ik heb echter wel het gevoel dat ik dat wat recht wil zetten…

Hulp van een ander…

Juist als je ziek bent, ben je vaak wat afhankelijker van een ander. Voor korte, maar soms ook voor heel lange tijd. Op die momenten, of pas later, besef je vaak, dat je niet altijd kunt teruggeven wat je krijgt. Maar je beseft soms niet, dat sommige mensen wel bewust handelen vanuit dat oogpunt en hun hulp aan jou niet geheel vrijblijvend is. ‘Doe ik nu iets voor jou, doe jij straks iets voor mij’. Vanuit deze overtuiging kunnen sommige mensen soms dingen van jou gaan eisen die je helemaal niet kunt geven, maar waarmee ze hun hulp aan jou wel als schuld aan hen voor je voeten gooien. Of dat ze handelen uit een gedwongen plichtsgevoel om jou iets terug te geven wat jij hen ooit gegeven hebt. Ongeacht of je erom vraagt of niet.

Ik wil dus niet zo zijn.

Een paar mensen hebben in mijn leven dingen voor mij gedaan, dat, indien ik ze zou willen ‘terugbetalen’ in gelijke waarde, ik de rest van mijn leven daarmee bezig zou zijn. Ik ben ze intens dankbaar en trouw, maar ik weet dat ze het vreselijk zouden vinden als ik het gevoel zou hebben dat ik, als het ware, bij ze in de schuld zou staan. Uiteraard blijven deze mensen altijd een heel speciaal plekje hebben in mijn hart, en ik zal alles in mijn macht aanwenden om er voor ze te zijn als ze mij nodig hebben.

Maar…als ik iets doe voor een ander, verwacht ik dat niet in gelijke mate terug. Ik leg geen mensen, gebeurtenissen of daden op een weegschaal. Ik probeer zuiver te kijken naar waar die ander behoefte aan heeft en als ik in staat ben om dat te geven, of iemand te ondersteunen, dan doe ik dat. Zonder dat ik het terug wil, of wil dat die ander het gevoel krijgt bij mij in de schuld te staan. Ik geef geen berekenende ‘voor wat hoort wat’ hulp.

Gekke Henkie?

Let wel, ik ben natuurlijk gekke Henkie niet. In mijn leven hebben enkelen mij heel zwaar belast, zo zwaar dat ik aanvankelijk brak onder het gewicht van hun hulpvraag, waardoor dat wat ik aanzag voor vriendschap, een ‘pakketje schroot met een dun laagje chroom’¹ bleek te zijn. Ik bleef maar geven en geven en zij namen en namen en het was nooit genoeg.

Juist hun handelen heeft mij pas na ettelijke malen doen inzien dat het dus zo niet werkt…. en dat ik niet continue over mijn eigen grenzen hoef te gaan om anderen bij te staan en dat ik mij mijn zelfrespect mag gunnen en ook een klein beetje fatsoen mag verlangen als ik hulp geef. En dat geldt dus ook voor een ander… Dat heeft mijn ervaring mij wel geleerd. Mensen, of zelfs vriendschappen, uitbuiten of misbruiken vind ik vreselijk. En ik voel me wel wat teleurgesteld over de berekenende factor en weegschaal waarop sommige mensen hun handelen ten opzichte van anderen baseren. En eigenlijk ontstond daaruit mijn vorige stukje.

Vriendschap: met elkaar en voor elkaar.

Voor mij is belangrijk dat je er simpelweg voor elkaar bent en dat je samen dingen in je leven deelt. En dat je elkaar kunt steunen zoveel je op kunt brengen. Maar niet onuitputtelijk en ook niet als iemand het lichamelijk, geestelijk of op andere wijze niet op kan brengen. Geven en nemen is in mijn beleving niet een balans die perfect horizontaal moet zijn. Hij slaat soms uit naar de ene kant, soms naar de andere. En zolang je een gelijkwaardige relatie hebt, waarin je oprecht, begripvol en liefdevol naar elkaar bent dan is het volgens mij juist heel mooi om samen momenten in het leven te delen. En dat vind ik vriendschap.

De Gans

 

Vriendschap

1 ‘Vriendschap’, Henk Westbroek 1982 (lees de songtekst hier)


Mooi Leven, by De Gans vliegt ook op Facebook, gakt op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

16 thoughts on “Leuk, ‘vriendschap’…. Of ‘what’s in it for me?’

  1. aanvullend hé !

    ik heb het toch moeilijk met vriendschappen, echte vriendschappen zoals jij ze beschrijft heb ik ja hoor maar ze zijn zeer zeldzaam.

    die gelijkwaardigheid is voor mij ook belangrijk. ik kan en wil heel veel geven, maar nu ben ik niet meer ‘uitputtelijk’ en dat is nieuw voor vele van mijn ‘vrienden van toen’…

    dit jaar zijn er weer een aantal ‘uitgeblust’, we zien wel wat er nog van komt. maar van een aantal neem ik stapje bij stapje afscheid…

    vriendschappen horen bij mijn ‘levenscyclus’ er zijn er maar enkele die blijven, en die zijn zo dierbaar, en ik ben er zeer dankbaar voor.

    eerlijk zijn, de gelijkwaardigheid, en ‘op de zelfde golflengte ‘ zitten dat is belangrijk voor mij.

    je hebt me ook weer iets geleerd, een waardevolle levensles – loslaten met liefde en hoop – als de relaties voorbij zijn…

    1. Weet je wat het ook is…. Je kent heel veel mensen. Soms blijkt iemand, die ik ook al heel lang ken en die gewoon in mijn leven is, een vriend te zijn. Echte vriendschap ontstaat echt en wordt, naar mijn ervaring, juist gevormd door gebeurtenissen in het leven. Je kunt het heel leuk hebben met mensen die bekenden van je zijn. Je kunt ze heel vaak zien, vaker dan je echt vrienden. Maar je ‘vriend’ worden ze niet. Begrijp je wat ik bedoel? En soms gaat een relatie voorbij en blijk je later toch nog vrienden te zijn. Maar werd je in het leven even elk een andere kant op gestuurd.

      1. oh ja hoor ik begrijp wat je bedoelt, ik ken ook veel mensen die bekenden zijn, maar geen vrienden… en ja hoor soms zijn de wegen die scheiden maar toch nog innig kunnen zijn na de eerste seconde!
        yes yes yes…

  2. Mooi meid, om over na te denken.
    Ik heb meer mensen in mijn leven die nemen, dan dat ze geven. Terwijl ik vooral een gever ben … #werkpuntje

  3. Waarschijnlijk de reden waarom ik slecht ben in vriendschappen: ik ben altijd bang dat ik iets moet geven op een moment dat ik dat niet kan omdat dat niet zo in mij zit, terwijl ik in principe altijd voor iedereen klaar sta. Maar soms niet.

  4. Ik had dit logje nog niet gelezen toen ik bij het vorige logje een reactie zetten, maar die zou dus evengoed hier kunnen staan. Ik voeg er aan toe dat mensen gewoon verschillend zijn en dat je maar best “jezelf”kunt blijven. Mensen met een “gevende aard” worden niet gelukkiger van niet meer geven omdat het tegen hun natuur in gaat, .

  5. Precies. De balans mag even schreef zijn, maar eens in de zoveel tijd moet je terugkijken en evalueren. Of het nog wel klopt, de verhouding geven en nemen.

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.