Recht is krom in Groningen.

Ik woon in Groningen.

Aan de rand van ‘Het Gebied’.

Als ik een vreemde klap hoor, of er rijdt een vrachtwagen door mijn straat die ik niet zie, kijk ik op internet of er een beving is.

Een paar kilometer verderop halen mensen hun kasten leeg en timmeren hun huizen dicht. Stutten hun muren van binnen en van buiten. Slapen tussen die krakende muren en dolen ‘s nachts door het huis in onrust.

Ze zijn bang.

Nog iets verderop zijn veel huizen weg.

De mensen wonen in containers. Of ergens anders…. De meeste spullen in de opslag want het past niet meer.

Hun ouderlijk huis. Het huis waar hun kind is geboren. Het huis waar hun bedrijf in woont en waarmee ze geld verdienden…

Weg.

Wij zelf zoeken ook een huis. Want wij zijn terug in Groningen.

Een land van rust wat wij verlieten, een land wat siddert nu wij terug zijn.

Het gebied waar wij zoeken is dus beperkt. Die mooie huizen hier, met hun rijke geschiedenis, die storten in. Het is niet veilig. Wij willen een dak wat blijft staan, en dat is hier niet gegarandeerd.

Noch dat het hier gegarandeerd is dat je je dak vergoed krijgt als dat instort. Instort door een beving die niets met jou te maken heeft.

Een dak dat misschien wel instort boven de hoofdjes van je kinderen.

Je kunt niet weg, want je krijgt geen geld.

Je krijgt wel elk jaar bezoek van een taxateur, die een telkens verschillend kaartje aan je schade hangt.

Maar je krijgt geen geld.

Er staat water in je kelder. Schimmel op de muur. En in de hal daar zit een gat waardoor de regen sijpelt. De deur kan niet meer dicht want de sponning is scheefgetrokken. Je hand past tussen de scheuren in de muren, waardoor de wind haar lied blaast. Je kind durft niet te slapen.

Maar er komt geen oplossing. Al jaren niet.

Ik woon in Groningen.

Mensen vragen mij: wat doe je daar dan? Zeur toch niet! Ga toch ergens anders wonen!

Welnu: dat heb ik gedaan. 20 jaar woonde ik elders in dit land. Maar ik werd ziek van heimwee. Ik voelde me nergens thuis.

Hier groeide ik op. In het lege Groningen. In het mooie Groningen. En hier hoor ik thuis.

Ik zoek een huis buiten het bevingsgebied.

Maar dat het bevingsvrij is, is nooit gegarandeerd. En dat straks mijn huis misschien instort door een beving is een reële mogelijkheid. Waar ik hier in het noorden ook ga wonen met mijn Lief en met mijn kind.

Veiligheid is hier geen basisrecht.

Een huis is hier geen basisrecht.

Recht is hier niet recht.

Net zo reëel is het dat de politiek al jaren niets doet. Dat niemand hier geld krijgt. Dat niemand hier gelijk krijgt. Dat niemand hier begrip krijgt.

Ook al storten de huizen in en worden mensen daar letterlijk ziek van.

Het recht is krom in Groningen.

Ik woon in Groningen.

En hier is mijn thuis. Als ik weg ga word ik naar van heimwee.

Als ik blijf dan zie ik de wereld sidderen.

Sidderen van onbegrip. Sidderen van onmenselijkheid. Sidderen van macht met de verkeerde kracht.

Groningen hoort bij Nederland. Maar hoort Nederland ook bij Groningen?

Ik vind het tijd dat er nu iets gebeuren gaat. Een oplossing komt. Voor iedereen die schade had.

Voor iedereen die schade heeft en voor iedereen die schade krijgt.

Medemenselijkheid. Redelijkheid. Rechtvaardigheid.

Ik woon in Groningen.

Ik hoor in Groningen.

Ik blijf in Groningen.

En ik blijf bloggen over Groningen.

Maar het recht is krom in Groningen.

Groningen hoort bij Nederland. Maar hoort Nederland ook bij Groningen?

Marije

Meer van mij lezen over Groningen.
Groningen
Groningen… (Klooster Ter Apel)

Alle foto’s in deze log zijn copyright byDeGans. Voor meer informatie verwijs ik naar de disclaimer op dit blog.


Niets meer missen van De Gans? Schrijf je dan in bij ‘Vlieg mee’ op dit blog en like mijn pagina’s op Instagram en Facebook. Zo geniet je optimaal van alle schrijfsels en belevenissen van De Gans.

De Gans gakt incidenteel op Pinterest en vliegt heel soms over Twitter.

16 thoughts on “Recht is krom in Groningen.

    1. Dat hopen wij ook. Dat er rechtszaken voor nodig zijn om ook maar een deeltje van de schade vergoed te krijgen is echt verbijsterend. Maar gelukkig komt er stukje bij beetje het besef dat het toch echt niet langer zo kan.

  1. Het is verschrikkelijk dat de heren/dames op het pluche alleen maar loze beloftes verkondigen. Je zou ze toch behoorlijk door elkaar willen schudden. Op zijn minst!

    1. Ik vrees dat de wanhoop onder sommigen straks zodanig stijgt dat dat risico nog wel eens reëel zou kunnen worden… dat schudden. Op zijn minst. Al hoop ik dat er voor dat moment én een oplossing én een hoop begrip én een troostende schouder geboden gaat worden. Dat zou zo veel beter zijn ❤

  2. De foto van het Klooster herkende ik.
    Wat een prachtige plek is dat.

    En zo zijn er vast nog veel meer mooie plekken.

    Ik hoop dat de politiek snel de juiste oplossingen geeft.

    Meelevende groet,

    1. Mooi is het daar hè. Het is hier prachtig. Wij hopen intens op oplossingen, al slaat bij sommigen de wanhoop nogal toe. Dank je wel Rob, hartelijke groet,

    1. Dank je wel! Voor ons gaat het nu nog prima, maar voor zo veel mensen om ons heen is het erg moeilijk. Fijn dat je het wilt delen

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.