Ik heb het toch gezegd…

gezegd

Ik was een wijsneus…

Ik heb het toch gezegd…

De titel van deze log komt met enige regelmaat in mij boven wanneer ik in de de berichten over problemen in onze samenleving in diverse kranten lees.

Politieke keuzes

Ik heb het toch gezegd… Al jaren geleden, toen ik nog een actief, politiek dier was, morde ik nogal bij het horen van al die beslissingen die genomen werden. Besluiten over ziektekostenverzekeringen, thuis- en jeugdzorg, het vrijgeven van een huurmarkt, privatisering van dit en van dat, noem het maar op. Ik kan alle bestuurlijke keuzes van de afgelopen 15 jaren waar ik niet achter stond blijven opsommen. Besluiten die toch doorgevoerd werden.

Wantrouwen

Helaas komt langzaam maar zeker het besef doorsijpelen dat niet al die beslissingen even verstandig waren.En ik vind het spijtig dat mijn gemor van toen op vele vlakken terecht is gebleken. Mensen worden tot ongekende hoogte gepusht, en als dat niet helemaal lukt wordt dit met argwaan bekeken. Wachtlijsten lopen op. Tekorten lopen op. Alles lijkt wel uit te gaan van het economische-waarde-moeten-hebben, gecombineerd met bezuinigen en het willen uitsluiten van fraude en misbruik. Dat misbruik komt overigens echt niet zo veel voor als men vreest. De zogezegde ‘colateral damage’ treft nu de grootste groep van personen, terwijl de mensen voor wie al die regels bedoeld waren al lang en breed nieuwe mogelijkheden hebben gevonden om ze te omzeilen.

Regels uit wantrouwen werken niet. Als je elkaar wantrouwt kom je samen niet verder. En dat is toch iets dat het woord samenleving op zijn minst impliceert. En dat voortdurende gelul over geld en economische waarde moet ook maar eens afgelopen zijn. Het roer moet om. Ik wil zo graag weer een omslag naar vertrouwen, naar samen werken, samen leven, samen naar oplossingen zoeken. Binnen de mogelijkheden van wat kan, maar ook wat menselijk is.

Oplossingen zoeken

Dat die oplossingen niet zuiver liggen in een enorme toename van het vestigingsklimaat van grote concerns en bijbehorende economische groei, dat zal toch onze regerende partijen in Den Haag zo langzamerhand ook duidelijk moeten zijn. Het helpt niet om álle accenten op geld en neuroses te leggen, zoals dat de afgelopen decennia gebruikelijk was. Ik vind het nu verantwoord om te zeggen dat het op deze wijze inrichten van een samenleving ons als maatschappij verlamt. Wat ik vele jaren geleden ook al heb gezegd. Herhaaldelijk gezegd. En geschreven bovendien.

Ik wil terug om de tafel. Ik wil de mens weer centraal stellen. En niet de kosten of de regeltjes. Zodat we onze talenten weer werkelijk kunnen ontplooien en daar de juiste vorm van vrijheid voor krijgen. Binnen alle mogelijkheden die we hebben. Laten we die manier van groei en investering weer eens leven inblazen!

En daar is nog een hele weg te winnen.

De Gans

gezegd

Laten we weer wat meer gaan bloeien

Niets meer missen? Volg De Gans ook op:

Wie is De Gans?

12 Replies to “Ik heb het toch gezegd…”

  1. M e l o d y schreef:

    Het allermooiste aan dit blogje op punt 1 is de mens die het schreef en op punt 2 dat uiltje 😉

    Politiek… tja… breek me de jeweetwel niet open…. het maakt echt niet uit wie de macht heeft, de NL burger wordt er altijd slechter van

    <3

  2. wakkersgedichten schreef:

    Kun je voorbeelden noemen – hoe was t vroeger, wat kwam er voor in de plaats – wat is de oplossing?
    Wachtlijsten blijven m.i.
    Kosten stijgen… marktwerking
    Mens is de dupe – vooral als je zelf niet veel hebt

    • Marije De Gans schreef:

      De WMO bijvoorbeeld. Een verkapte bezuinigingsregeling door de organisatie over te laten aan gemeenten en meteen minder geld beschikbaar te stellen. Of het verplicht te werk stellen van mensen met een bijstandsuitkering, ook al zijn ze volledig afgekeurd (de Gelderlander heeft de afgelopen week een groot artikel gewijd aan misstanden bij uitkeringsorganisatie Laborijn), de herkeuringen bij UWV… UWV heeft naar de zin van de overheid te weinig zieke mensen goedgekeurd, en de regels zogenaamd te weinig in acht genomen en wordt nu op de vingers getikt om de beoordelingen overnieuw te doen. De lijst is onuitputtelijk helaas en zo veel energie heb ik niet.
      Zeker als je zelf niet al te veel hebt dan is het soms hard… Helaas.

      • wakkersgedichten schreef:

        Blijft lastig
        Zou toch goed zijn iem niet te snel af te keuren
        Evt wat vrijwil werk tegenoverstellen
        Thuis zitten is ook niet ok
        Ik ervaar veel v hetzelfde
        Gelukkig kan ik mijn vrijwil werk goed aan
        Uitbreiding is niet zo goed
        Al zou ik wel willen
        Acceptatie
        Dus viel ik me begrepen

        • Marije De Gans schreef:

          De balans vind ik altijd moeilijk te bepalen. Ik ben sinds een paar jaar thuis en kan niet veel meer. Voor mij is het een verademing om mijn energie zelf te kunnen verdelen over de dag. Wat dat betreft heb ik veel te lang doorgewerkt. Het is voor elk wat anders. Ik kan me voorstellen dat het vrijwilligerswerk voor jou heel fijn is! En dat je zelf in balans bent. Daar gaat het toch maar om.
          Lieve groet,

  3. Kerst schreef:

    Ee Hele goede morgen Marije weer een duidelijk stuk geschreven ja we zijn Met zijn Allen finaal door geslagen neem alleen de pensionen en de aow maar voor velen niet haalbaar op een fatsoenlijke manier de boel terug draaien gebeurd niet Meer we moeten er maar wat van maken een lieve groet Kerst

    • Marije De Gans schreef:

      Ik las pas een artikel over doodgewone hardwerkende mensen die niet meer rond kunnen komen. Als je dan lees dat Nederland een belastingparadijs moet zijn voor multinationals dan voel ik me alsof de tijd meer dan 100 jaar terug is gezet. Liefs,

      • Kerst schreef:

        Ja in en in triest zit ook redelijk tegen mijn pension Aan zo als het nu lijkt scheelt het mij acht maanden korte werken

        • Marije De Gans schreef:

          Ik las het vanmiddag ja, gefeliciteerd Kerst. Ik hoop dat je een mooie dag hebt gehad. En wens je nog veel mooie jaren toe waarin jullie samen kunnen genieten van de tuin en al het moois. En rust…
          Lieve groet,

  4. Hennie schreef:

    Top Marije, dat wil
    Ik ook naar dan zullen ze toch in den Haag moeten beginnen, we zijn er veel te afhankelijk van geworden en pikken te veel.
    We hebben de kracht niet meer om te strijden, ze ze hebben ons in de tang. Ik strijd wel als ik onrechtvaardig behandelt wordt .
    Dankjewel voor deze blog, het opent hoop ik vele ogen.
    Liefs Hennie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Quote of the Week:

Nieuw werk in de Galerie!

galerie

Zoek een artikel of onderwerp

Marije De Gans

Voel je Welkom

Vanaf dit plekje op het web bied ik mijn eigen, Gans persoonlijke kijk op de wereld. Goochelend met woord en beeld en soms met potlood.

Kritisch, soms recht voor zijn raap en zeker altijd eerlijk schrijf ik over wat ik meemaak, lees, hoor en zie. Maar het liefst deel ik de mooie, kleine dingen die het leven elke dag een beetje mooier maken.

Vul onder aan deze pagina je mailadres in en vlieg met me mee!

Marije De Gans

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Oude Gaksels

Translate this site

%d bloggers liken dit: