Ik heb Haast met Leven

Haast

Allenig zijn

Pas schreef ik over het geluid van allenigheid. Want allenig, dat ben ik zo graag. En oh wat geniet ik van ons huisje dat niet zo midden tussen de mensen staat. Ik kan hier uren buiten zijn zonder dat ik aangesproken word. Hoewel ik soms hele gesprekken voer met de paarden van de buren, een kikker, of een hommel. Maar dat was natuurlijk ook precies de opzet. 

Drukte

De afgelopen maanden is er heel weinig uit mijn handen gekomen en nog minder heb ik blogs en andere artikelen gelezen. Ik heb zo veel mensen om mij heen gehad. Mijn lieve mannen natuurlijk, en dat vind ik doorgaans fijn. En ook heel veel anderen, die me stuk voor stuk zeer lief zijn en die ik niet in mijn leven zou willen missen. Maar ik merk dat ik echt heel veel tijd alleen nodig heb. En daarvan was er toch deze zomer bepaald niet genoeg.

De afgelopen 20 jaar zijn stormachtig geweest. Ik heb heel veel drukte gehad in banen, in reizen, zingen, politiek, vakbond en noem maar op. Ik was altijd druk en altijd bezig en altijd tussen anderen, tot dat ik zwanger werd. Hoe dat verliep dat is natuurlijk voor iedereen inmiddels wel bekend. Maar ook in de eerste jaren daarna was er geen tijd om te bezinnen, want de werkvloer wachtte en ik ging door.

Tijd doorbrengen met mijzelf

Maar nu lijkt het wel alsof ik die tijd waarin ik mijn aandacht continu naar buiten vestigde, het er voor anderen zijn, het mijzelf wegcijferen, het rennenspringenvliegenduikenvallenopstaanenweerdoorgaan, moet inhalen. Nu is er tijd voor mijzelf en die heb ik hard nodig. En vandaar die allenigheid. En nu ik weer een paar uur alleen in stilte heb kunnen doorbrengen, merk ik dat ik ‘nog even iets moet regelen’ in mijzelf.

De afgelopen jaren heb ik op verschillende manieren aan mijzelf gewerkt. Het meest via reguliere paden, met een verwijzing van de huisarts, of op aandringen van de bedrijfsarts. Fysio, psycho, medicamenten, aanpassen van mijn levensstijl… Dit hielp op heel veel vlakken. Zeker op het vlak van zelfbewustzijn en in relatie tot anderen heb ik de laatste jaren veel geleerd. Maar dat trauma van de zwangerschap, dat zit er nog. En het zit me knap in de weg.

Haast met Leven

Want ik voel me heel gehaast. Niet om ergens op tijd te zijn of om te voldoen aan eisen van anderen. Nee, dat absoluut niet. Tijd is niet belangrijk en eisen van anderen zijn dat voor mij ook niet meer. Maar ik heb haast met leven. Ik ben destijds zo dicht bij die rand van het leven geweest dat ik sindsdien steeds sterker het gevoel heb dat de tijd op raakt. Het kan immers zo maar gebeuren dat je (bijna) dood gaat… Er komen in het leven talloze mogelijkheden om dat te faciliteren. En daarvan krijg ik haast.

Niet als bucketlist. Ik ben echt niet van de bucketlists. Maar wel van Het Leven in zij totaliteit. In de liefde voor de mensen en dieren van wie ik houd, en van de groei, van het dingen willen weten, in spirituele zin, in wetenschappelijke zin, in ‘wijs worden’ zin.

En ik merk dat ik me erger aan veel gebeurtenissen en visies van anderen. Aan het waarde hechten aan geld en goed. Ik vind zo veel andere dingen belangrijker, maar moet manoeuvreren in een materialistische wereld die niet van aanpassen weet. Waar oerwouden sneuvelen, waar zeeën vervuilen, puur om onze hebzucht te bevredigen.

BeLeven

Ik erger me aan zinloze roekeloosheid van ons mensen in de omgang met onze aarde. We hebben er maar eentje jongens! Al dat gekap van bomen, dat geherinricht van zogenaamd uitgedachte landschappen…. Al die menselijke invloed. Denken we nou echt dat de aarde dit zelf niet kan? Al ons gezeul met zaken over zee. Vlees uit Argentinië, wol uit Australië. Echt….we hebben dit alles toch immers heel dichtbij? Ga even in de buurt wandelen en je komt alles gewoon tegen.

We rennenspringenvliegenduikenvallenopstaanenweerdoorgaan met zijn allen, maar wat jagen we dan na? Waarop willen wij terugkijken op dat moment dat we niet meer vooruitkijken kunnen?

Ooit is het afgelopen. Dan is het voorgoed stil in ons. Om ons. En de wereld, die draait wel door. Alleen ik niet. Jij niet. Wij niet.

Ik wil dus nog meer bewustzijn in mijzelf. Meer stilstand in mijn ziel. De deur uit met die trauma’s zodat ik mijn heden kan beLeven.

En dát leven, daar heb ik best een beetje haast mee…

De Gans

Haast

Niets meer missen? Volg De Gans ook op:
 

Wie is De Gans?

24 Replies to “Ik heb Haast met Leven”

  1. Mooi geschreven. Ik kan me goed voorstellen dat zo’n heftig trauma je dit gevoel kan bezorgen. Hopelijk lukt het je steeds beter om het los te laten en het heden te beleven.

  2. Esther schreef:

    ohhh Marije, hoe kan het dat je nu net de woorden uit mijn lijf haalt en hier zomaar gewoon opschrijft…

    Ik voel me altijd gehaast, ook sinds ik door het oog van de naald kroop in de laatste ziekenhuisopname naar mijn gevoel.

    ik heb ook haast, en veel rust nodig, en minder en minder mensen, het is en blijft voor mij altijd een hele uitdaging om de nodige rust te vinden, in en rond onze woning en in mijn levensloop van elke dag.

    ik ben verbonden met je, en ook met dat wat je hier schrijft, want idd we hebben er maar 1 en wat gebeurd er allemaal mee…

    soms denk ik dat we de enige zijn die er zo over denken…

    dikke knuffels
    Esther

  3. Melody schreef:

    Het leven leven zoals jij (en ik) graag willen lijkt vaker onmogelijk dan mogelijk maar heej we doen ons best toch… en daarmee mogen we tevreden zijn.

    <3

  4. Hanneke schreef:

    Niet geleefd worden, maar zelf leven, heel puur. (Zo lees ik het). Mooi stuk. liefs en een heerlijke dag, Hanneke

  5. Kerst schreef:

    weer een herkenbaar verhaal Marije ja onthaasten gaat niet vanzelf dat moet zijn tijd hebben we hebben een grote tuin genoeg te doen maar ook een hele hoop genieten van de kleine dingen om ons heen en de kinderen maar weer een lieve groet Kerst

  6. joke_dev schreef:

    Kan er helemaal in komen!

  7. Matroos Beek schreef:

    Opeens lijkt het leven zo kort. Een mens wordt zich zo bewust van zijn tijdelijkheid en sterfelijkheid. Vandaar die haast… maar haast helpt niet, denk ik. Trauma’s krijg je helaas ook met haast niet weg. Integendeel. Laat de schoonheid en rust waar je zo van geniet verder op je inwerken, dat helpt de nare gevoelens naar de achtergrond drukken. Dat en de liefde. Dikke, dikke knuffel ❤️

    • Marije De Gans schreef:

      Haast helpt júist niet… Maar ja…’k voel m toch Maar de omgeving kalmeert, troost, relativeert. Wij begrijpen elkaar wel. Dank je, lieve, hele dikke knuffel terug ❤

  8. Jane schreef:

    Lijkt wel of je in mijn hart kunt kijken en mijn gefluisterde onmacht in mijn tranen hebt gevoeld.
    Ik hou mn regenboog vast hoor

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Quote of the Week:

Nieuw werk in de Galerie!

Galerie

Zoek een artikel of onderwerp

Marije De Gans

Voel je Welkom

Vanaf dit plekje op het web bied ik mijn eigen, Gans persoonlijke kijk op de wereld. Goochelend met woord en beeld en soms met potlood.

Kritisch, soms recht voor zijn raap en zeker altijd eerlijk schrijf ik over wat ik meemaak, lees, hoor en zie. Maar het liefst deel ik de mooie, kleine dingen die het leven elke dag een beetje mooier maken.

Vul onder aan deze pagina je mailadres in en vlieg met me mee!

Marije De Gans

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Oude Gaksels

Translate this site

%d bloggers liken dit: