Ik geloof niet in uw geloof

In uw geloof geloof ik niet

Geloof is voor mij iets heel persoonlijks. Reeds jaren geleden heb ik bewust afstand genomen van het instituut ‘Kerk’.

Ik ben gelovig opgevoed, Hervormd gedoopt in de Grote of Mariakerk te Meppel. En nog altijd voel ik mij op mijn gemak in een kerkgebouw, van welke origine dan ook. Mails uit allerhande spirituele richtingen ploffen dagelijks in mijn mailbox, omdat ik uit al die stromingen wel iets moois halen kan.

Ik voel mij vrij

Maar ik hang geen absolute geloofsrichting meer aan, geen instituut en geen doctrine. Ik ben zo anti-aansluiten-bij-een-zekere-groepering geworden, dat ik mij bij geen enkel genootschap meer echt op mijn gemak voel, of het nu op geloof is gebaseerd of op iets anders.

Ik voel mij vrij. Ik heb in de loop der jaren mijn eigen gedachten gevormd en daarbij gemerkt dat juist mensen die enthousiast zijn in hun geloof, of die geestdriftig een bepaalde visie aanhangen, regelmatig sterk geneigd zijn anderen te bewerken om exact hun opvatting over te nemen. Ongeacht wat ieders eigen interpretatie daarin is.

Juist je eigen gedachten, je eigen ervaringen en je eigenheid, kunnen in het gedrang komen als je je aansluit bij bepaalde vormen van een groepering. Daarnaast wordt vaak ook nog van je verwacht dat je ‘zieltjes wint’, dus nog meer mensen overhaalt zich aan te sluiten bij jouw club. Zo heb ik het ervaren en dat past niet bij mij.

Geloof op de stoep

Vanmiddag werd er meerdere malen aangebeld. Ik was aan het lunchen en deed niet open. Ik bepaal wanneer ik mijn deur opendoe en als het niet uitkomt dan blijft hij dicht. Helaas stuitte ik geruime tijd later opnieuw op het betreffende bezoek, toevallig toen ik juist de hal door liep en ze me zagen door de ramen naast de deur. Tussen haakjes, dit vond ik opmerkelijk, want onze oprijlaan is nogal lang en ons huis ligt redelijk verscholen achter bomen. Dan moet je je feitelijk verstoppen in onze tuin als je mij op zo’n moment ‘toevallig’ wilt treffen. Ik voelde mij dus al lichtelijk onaangenaam verrast.

En… Ja hoor, daar kwam het: ‘we willen met u van gedachten wisselen over de positieve gedachten des levens’.

Ik gruwel daarvan en dat was de dames denk ik meteen ook heel duidelijk.

Van gedachten wisselen

Ondanks mijn website met positiviteit, spiritualiteit en gedachtekronkels over de al dan niet, maar regelmatig ‘positieve’ gedachten des levens’, wil ik ze niemand opdringen. En het idee om met mijn weblog in de hand bij wildvreemden aan te bellen met het voorstel hierover ‘van gedachten te wisselen’ vind ik al helemaal bizar.

Men vindt mijn website als men hem zelf wil vinden. En mijn stukken lezen en daarop reageren of juist niet, daarin is iedereen volkomen vrij. Het enige wat ik op dit plekje op het web nastreef is lief zijn voor elkaar en de aarde, vrijheid van denken en respect over en weer.

Mijn eigen gedachten

Ik wil niemand indoctrineren met mijn gedachten. Ze zijn immers maar van mij?
Het enige wat ik wil is mensen aan het denken zetten over hun plaats en houding in het leven… Is dit wat bij je past? Is dit waarvoor jij hier bent? En ben je nu dát aan het doen wat je met je leven wilt? Ben je goed voor jezelf, maar ook voor anderen? Ben je goed voor de wereld? En, multi-interpretabel bedoeld: voel jij je goed?

Ben jij de mens die jij werkelijk bent?

Ooit stopt het en ooit is het te laat om je te realiseren dat je het roer om moet gooien. Blijven zitten waar je zit omdat je bang bent om je veilige omgeving te verlaten, terwijl het eigenlijk niet is wat je wilt of nodig hebt, dat zal je in het leven nooit iets brengen. Waar wil je op terugkijken als het straks afgelopen is? Je wilt er niet aan denken, maar dat moment komt een keer. Kijk je dan terug in spijt, of in liefde en voldoening?

Ik geloof wel

Enfin. Terug naar dat geloof. Ik geloof wel. Maar dat wat ik geloof, geloof ik zelf, en niet een ander. Ik kan begrijpen wat een ander gelooft en met velen zit ik wel in eenzelfde hoek. Er over praten, schrijven of discussiëren vind ik fijn. Andere visies scherpen mijn gedachten aan en dat vind ik juist prettig. En ik vind het mooi om mensen te stimuleren om kritisch naar zichzelf en het leven te kijken.

Maar mijn ideeën aan een ander opdringen, of een ander ervan willen overtuigen om te kiezen wat ík wil dat ie kiest?

Daar geloof ik niet in.

De Gans

Geloof

 

De foto’s bij dit artikel heb ik in 2017 gemaakt in L’Eglise Saint-Vincent de Nyons, uit 1614. Ik voel altijd een zekere schroom bij het fotograferen van interieurs van kerken, maar kan het vaak niet laten om de prachtige architectuur en sfeer van de gebouwen vast te leggen. Net zoals ik soms even de akoestiek proef met een zachte galm van mijn stembanden…

 

Mooi Leven, by De Gans gakt ook op Instagram, vliegt over Facebook, en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans lanceert heel soms een berichtje op Twitter.


Wie is De Gans?

 

19 thoughts on “Ik geloof niet in uw geloof

    1. Dat had ik ook gedaan. Maar ze stonden op de loer…. Dat vind ik al helemaal vreselijk….. Ik wil altijd aardig zijn voor anderen, maar op zo’n moment heb ik er toch wel moeite mee 😉

  1. Tjonge, ik had dit kunnen schrijven ……….. ben opgegroeid met hel en verdoemenis, maar als kind vond ik het al niet kloppen.
    Ik geloof zeker nog, maar niet in de kerk! De kerk is een machtsinstituut in mijn ogen en dat heeft voor mij niets met geloof te maken.

  2. Ik heb mij enige jaren terug ook uit laten schrijven als gelovige (katholiek). Dat hypocriete achterbakse gedoe…. nee, niks voor mij. En wat ik geloof is ook voor mezelf. Daar heb ik geen groepering voor nodig. Ook niet die van atheïst.

  3. Mijn moeder was doopsgezind en mijn vader noemde zichzelf ‘heiden’. Dus ik ben niet opgevoed met een kerkelijke ‘ballast’. Maar net als jij heb ik ook mijn persoonlijke gedachten, geloof. Gek genoeg voel ik een band met de mooie Broederenkerk vlak bij mijn huis in Deventer. Een katholieke kerk met veel beelden en mooie gebrandschilderde ramen. Daar ervaar ik graag even de stilte en het hogere.
    En dat opdringerige aan de deur kan ik niet uitstaan.
    Lieve groet, Judy

    1. Die gebouwen ben ik ook graag in. Maar dan wel zonder ‘mensen’. 🙂 En mijn kerk is ook de natuur. Daar vind ik zo veel spiritualiteit. Prachtig is dat.
      Lieve groeten, x

  4. Opdringen van een bepaald geloof is nooit het doel geweest van wat ze zelf lezen. Maar ja het gebeurd.
    Ik ben niet gevormd maar ben wel voor de kerk getrouwd. De priester zei toen dan zal je eerst moeten gaan laten vormen. Waarop ik antwoorden voor. Daar zei hij op om helemaal in god te geloven. Ik zei doe ik niet ik geloof in mij zelf en in wat ik voel en aanvoel. Ik nam een voorbeeld van een boom daar geloof ik in zei ik. Ik zie ik voel en de priester zei tegen me jij weet waar god woont. Mooi toch.

    Mooi stukje Marije dat je hier weer neerzet van geloof. Want geloof en god is in jezelf te vinden en kan je niet opdringen aan iemand anders.

    Aum Shanthi

    1. De vrijheid die jij een ander geeft met denken vind ik zo inspirerend. We weten heel goed waar God woont, daarvoor hoeven we ons niet aan te sluiten bij een gemeenschap. Dank je wel.

  5. Goedemorgen lieve Marije, dankjwel over je artikel geloof. Ik ben ook gelovig opgevoed en wel bij Het Leger des Heils. Een hele leuke fijne tijd gehad. Ja gehad want ik draag het nu een warm hart toe maar ga er niet meer heen. Iedereen mag inderdaad geloven wat men wil maar ik heb mijn eigen geloof. Als ik in het bos loop is dat voor mij een grote mooie kerk en daar zie ik van alles, prachtig dat is natuur. Mijn moeder was zeer gelovig en dat respecteer ik, ik was daar wel eens jaloers op. Mijn vader daarentegen helemaal niet, toch zette hij elke zondagmorgen muziek op voor haar met christelijke liederen, mooi he. Bij mijn buren is het islam geloof, dat vind ik heel erg om te zien maar zij zijn er gelukkig in maar ik vind het vrouw onvriendelijk. Wij gaan goed met ze om en hebben soms hele gesprekken, dat vind ik mooi en fijn. Ik heb mijn eigen geloof en daar ben ik gelukkig mee maar een klein beetje van vroeger blijft er altijd in. Ik kijk elke zaterdag naar Nederland zingt omdat het mij zo aan mijn moeder herinnert. Fijne dag Lieve Marije

    1. Wat een mooie gevoelens en herinneringen zijn dat he. Islam is ook niet overal hetzelfde en niet iedereen doet daar gelijk. De meesten moslims die ik spreek zijn juist heel vrij, en ruimdenkend. Die snoeren zich ook niet allemaal strak in lappen. Het is per persoon zo verschillend. En dat moet ook iedereen voor zichzelf weten. Ik kan me zo voorstellen dat je je aansluit bij een gemeenschap om minder alleen te zijn. Zeker als je wat ouder wordt dan lijkt me dat zelfs verstandig. Maar dat is voor ieder weer anders.
      Veel liefs xxx

  6. Nee, dat opdringerige, daar moet ik ook niks van hebben. Ik ben atheïstisch opgevoed, waardoor ik een aantal jaren geleden echt wilde proberen te snappen wat ‘het geloof’ voor mijn schoonouders inhield, rond het overlijden van mijn schoonmoeder. Dat was een zeer intense en bijzondere periode. Maar kerk en Christus zijn het niet voor mij. Toch kom ik graag in (sobere, dus niet-katholieke) kerken. Fijne sfeer. Net terug van een kerstconcent in de prachtige kerk van Vestervig… XX

    1. Wat een mooie belevenis moet dat kerstconcert zijn geweest… Bijzonder hoe je je hebt verdiept in de beleving van het geloof van je schoonouders.
      Soberheid vind ik zelf ook het mooist. De Romaanse kerken zijn, hoewel Katholiek, voor mij het mooiste. Die oeroude eenvoud, de geur en sfeer… liefs xx

  7. Het persoonlijke deel ik met jou. De spraakverwarring en andere onduidelijkheden nemen bij een gesprek over geloof en de beleving van het geloof snel de overhand.

    Met een vriendelijk woord verontschuldig ik mij dan ook bij iedereen die met mij over hun eigen geloof willen praten.

    Vriendelijke groet,

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.