Ik ben meestal vriendelijk…

“I am mostly peace, love and light…
And a little
Go Fuck Yourself”

Onlangs kwam ik deze quote tegen en hij vult prachtig aan waar ik op dit moment mee worstel. Omdat ik aardige stukjes schrijf, gevoelig ben en houd van mooie dingen, de natuur en liefde promoot en al die liefdevolle dingen meer, denken sommige mensen dat ik altijd heel aardig ben en dat ik ongelofelijk veel ongemak kan incasseren van anderen.

Ik ben niet altijd vriendelijk…

Een teleurstelling voor iedereen die mij als mens achter Gans beter leert kennen. Want natuurlijk wil ik het mooiste zien in de wereld en in mens en dier. En natuurlijk draag ik dat ook uit op mijn blog en in mijn dagelijks leven. Maar dat houdt niet in dat ik in het leven nooit te maken heb met negatieve gevoelens en alles van een ander maar kan verdragen. Want ik ben wel mens. Met alle kanten die bij een mens horen.

Dus ik heb mijn zwakke plekken. Dat betekent dat ik best behoorlijk ongemakkelijk word als iemand mij een mening op gaat dringen, of mij zelfs gaat claimen. En dat ik giftig kan worden als je mij beledigt of bedriegt, of mij en mijn geliefden pijn doet. Dat betekent dat ik heel onplezierig kan worden als je dan aan me blijft trekken en treiteren. En als je het heel bont maakt, ja, dan sla ik mijn deur voor je dicht.

Dat is mijn ‘go fuck yourself’ moment, waarin ik me van welke kwelgeest dan ook distantieer. Dan kan ik heel hooghartige trekjes vertonen en ik kan me goed voorstellen dat ik dan heel onaangenaam kan overkomen. Maar, voor mij heel fijn, na zo’n ‘go fuck’ kan het me ook niets meer schelen wat iemand over mij denkt of van mij vindt. Misschien is het heel arrogant, maar dan ben ik echt klaar met iemand.

Een worsteling.

Het was de laatste tijd wel een worsteling voor mij op de blog. Want ik wil niemand voor het hoofd stoten, kwetsen, al helemaal niet aan ‘bashing’ doen en vooral boven het gedrag van bepaalde mensen staan. Maar tegelijk ben ik ook maar mens. Dat betekent dat ik fouten maak en mezelf soms voor het hoofd stoot over de manier en mate waarop ik bepaalde gebeurtenissen in mijn leven heb toegestaan. Want net zo goed als mensen teleurgesteld zijn in mij, ben ik dat in anderen soms ook…

Te hoge verwachtingen koesteren is mij zeker niet vreemd. Daarom geef ik mensen vaak meer ruimte dan goed voor mij is waardoor mijn grenzen bewaken niet meer goed lukt. En ik heb zo’n gruwelijke hekel aan ruzie dat ik gewoonlijk zaken veel te lang door laat sudderen in de hoop dat ‘het zich wel oplost’. Maar dat oplossen… gebeurt eigenlijk nooit…het wordt alleen maar erger.

En ik heb gemerkt dat je als blogger wel een stevig schilletje om je hart moet leggen. Want iedereen kan je volgen. Of je hem of haar nu aardig vindt of niet. Je kunt je lezers niet kiezen. Zij kiezen ervoor om je stukken te lezen en daarop al dan niet te reageren en ik als blogger heb dat te incasseren. En omdat ik naar aanleiding van mijn dagelijks leven schrijf en dan mijn eigen teleurstelling, verdriet of pijn megagenuanceerd op het scherm tover, terwijl de kern van het stuk juist over pure gevoelens gaat, dan klopt dat stukje niet. En dat wringt. Bij mij, maar vooral bij mijn lezers.

Vriendelijk

Soms wilde ik dat ik me lekker als een slakje kon verstoppen voor alles van buiten…

Afstand nemen van jezelf.

Als overlevingsmechanisme neem ik soms afstand van mezelf. Kijk ik vanaf onmetelijke hoogte afkeurend naar dat domme Gansje wat zich moeizaam door bepaalde aangelegenheden van het leven worstelt. Alsof het slecht is om voor mezelf te kiezen, alsof het onwaardig is om mijn gevoelens van onmin niet onder ogen te mogen zien omdat ik altijd vriendelijk en begripvol voor een ander moet zijn, ongeacht zijn of haar houding tegenover mij….. Dat leg ik mijzelf op, terwijl ik mijzelf daarmee van een afstand tot emotieloos, minderwaardig wezen verlaag.

Dat klopt dus niet. Ik ben juist een enorm emotievol mens en ik ben blij met wat ik kan. Ik voel wat anderen voelen (en ook dat kan best een tandje minder), stort me soms in een achtbaan van gevoelens en laat me erdoor overweldigen. Grote voordeel: ik doorleef bepaalde dingen heel goed. Hoge pieken. Nadeel: Diepe dalen… Mensen vinden mij soms overreageren. Ik kan bijvoorbeeld ineens ontploffen van woede omdat ik al een tijdje narrig ben over iemands handel en wandel. Maar omdat ik dat veel te lang heb opgekropt raast mijn onmin op een onhandig moment in een niet tegen te houden overdaad naar buiten. Daaruit volgt dan vaak veel onbegrip en nare woorden over en weer.

Daarom heb ik mijzelf in het verleden aangeleerd om, indien er anderen bij betrokken zijn, tot 100 te tellen, en om mijn emoties te rationaliseren.

Voelen en schrijven.

Toegegeven: het werkt prima om bepaalde situaties even vanuit een helicopterview te bekijken en even pas op de plaats te maken op bepaalde momenten. Maar het werkt niet om telkens als een bromvlieg boven je eigen emoties te gaan cirkelen en ze te analyseren in plaats van ze te doorvoelen om ze dan vanuit die hoogte in een blogje te gieten. Want dan voelen veel mensen die afstand naadloos aan en krijg ik dat als een spiegel terug.

Hoe ik dat voelen in mijn toekomstige blogs ga verwerken weet ik nog niet. In elk geval is het hopelijk wel duidelijk dat ik me er van bewust ben dat ik hier slechts mijn beleving van het leven opschrijf en dat ik dat op een zo genuanceerd mogelijke wijze wil doen. Dat ik niet mijn gevoelens op een ander wil projecteren, of zelfs opdringen, maar dat ik ze juist vanuit mezelf beleef en dat ik ieder het recht gun op een eigen beleving.

De delete-knop.

Waarschijnlijk ga ik de delete-knop toepassen op een aantal stukken. Na twee jaar bloggen staat er natuurlijk ook nogal wat geschiedenis hier op de site en sommige artikelen zijn hopeloos achterhaald. En wat ik niet goed of relevant meer vind, dat gaat sneuvelen. Natuurlijk blijf ik bloggen in vrede, liefde en licht, maar als het mij te gortig wordt…dan zal dat voortaan ook best duidelijk te merken zijn…

Ik ben meestal heel vriendelijk. Maar soms ben ik dat niet…en ik wil niet de illusie uitdragen dat het wel zo is en dat ik alles maar best vind. De Gans is wel mens.

Lieve lezers die mij zo mooi en zacht uit die helikopter trokken, met beide benen op de grond: dank jullie wel! ♥

De Gans

Vriendelijk
Een roos: zacht, geurig en mooi. Maar als je haar wilt plukken, op een vaas wilt zetten of wilt snoeien, dan prikt ze!

Mooi Leven, by De Gans vliegt ook op Facebook, gakt op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

30 thoughts on “Ik ben meestal vriendelijk…

  1. Onomkeerbaar

    wie mensen
    meer ruimte
    geeft dan er plaats is

    zet zichzelf ongezien snel
    in een diep dal buiten spel

    nooit verandert
    een delete-knop
    eender welke gebeurtenis

    Zet het licht nooit op groen
    voor mensen die je pijn doen, Marije!
    Lenjef

    1. Dat heb je precies helder omschreven… en het is exact de val waar ik te vaak in ben gelopen. Ik weet het inmiddels, maar een reminder kan zeker geen kwaad. Dank je wel

  2. Onomkeerbaar

    wie mensen
    meer ruimte
    geeft dan er plaats is

    zet zichzelf ongezien snel
    in een diep dal buiten spel

    nooit verandert
    een delete-knop
    eender welke gebeurtenis

    Zet het licht nooit op groen
    voor mensen die je pijn doen, Marije!
    Lenjef

  3. Ik gun het iedereen in onze zachte slakkenbiotoop zo hard dat we onze grenzen stellen en die van anderen respecteren. Dat tweede is voor ons makkelijker dan het eerste en daarom kruipen we liever in onze schelp dan weerwoord te bieden. Blij dat je dat wel doet want als we ons zelfbesef, onze eigenwaarde en ons geluk enkel van (de mening van) anderen laten afhangen, worden we een flauwe afspiegeling van wat we echt waard zijn. Fladder verder, gans, je authentieke blik van daarboven loont de moeite…#metoovulnerable

  4. Ik snap het. Je hebt dingen vanuit je hart geschreven. Dat vind ik knap en ook heel dapper. Ikzelf ben (nog) niet zo dapper. Ik denk er wel over om bepaalde dingen op mijn blog te schrijven, maar ik heb het tot nu toe niet gedaan. Dus bewondering voor jou van mijn kant. Sterkte met je afwegingen of je het laat staan of niet.

    1. Lieve Judy, dank je wel. Dit is ook een hele grote stap en best eng. Maar ik denk wel dat het past bij hoe ik de blog wil vormgeven. Lieve groet en goed weekend,

  5. Jij bent ook maar een mens he lieve meid, doe gerust zo verder, schrijf waarover je wil en wie het niet wil lezen, wie er problemen mee heeft, of met jou hoe je reageert -> fuck themselves!!
    Jij bent een mooie wijze dame!

    1. Dank je wel! En ik moet gelukkig nog heel veel leren. Kijk daar wel echt naar uit. Wat ik wel heb gemerkt is dat je altijd een zwakke plek houdt voor narcisten. Alsof je een speciaal kattenluikje hebt waardoor er ineens weer zo iemand, voor jou ongemerkt, oppopt in je leven. Een narcistenluikje hahaha! Wolven in schaapskleren, noemde iemand ze pas. Maar toch is er ergens in mijn buik dan een kriebeltje dat me waarschuwt. Dat ga ik vanaf nu echt heel serieus nemen, maar ik zal nog wel dikwijls mijn hoofd stoten vrees ik… 😉

  6. Lieve Marije, wat heb je dit mooi verwoord. Het klopt en het past.
    Tip voor de delete knop: je kunt berichten en ook pagina’s op “prive” zetten. Dan zijn ze niet zichtbaar maar blijven wel -voor welk doel dan ook- bewaard.
    Lieve groet,
    Odette

  7. Het is inderdaad niet omdat je vooral probeert te bloggen over wat mooi en goed en positief en weet ik wat nog is, dat er geen irritaties, frustraties of negatieve emoties/gedachten meer zijn. Wat je beschrijft, zie ik voor een groot stuk ook bij mezelf.

    1. Precies dat … Net alsof ik zingend door het leven zweef. Nou…. Maar al dat moois zie ik ook echt. Het is gewoon mooi en lelijk naast elkaar en ik leg liever de focus op wat ik mooi vind. Maar dat lelijke hoeven we niet te ontkennen. Zonder dieptepunten zijn er ook geen hoogtepunten meer.

    1. En door zaken minder op jezelf te betrekken. Wat ik schrijf is van mij, wat een ander zegt zijn zijn, of haar woorden. Dat scheiden geeft ook al rust. Goed weekend!

      1. Marije dat moet je gescheiden houden anders vind je geen rust soms in reactie die op jouw teksten verschijnen. Juist omdat ze van jou zelf zijn komen woorden vaak eens zo hard binnen als het niet begrepen wordt.

        Fijn zonnig weekend en geniet

        Aum Shanthi

  8. oh wat een heerlijk eerlijk blogje, je schrijft het zo goed, dankjewel!
    en ja ik heb meer en meer die “And a little
    Go Fuck Yourself”
    momenten!
    yes dat is het leven!

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.