Het verleden is niet de toekomst

Opruimen.

Nu alles een beetje op zijn plekje valt en de rust in ons gezin weerkeert, komen we wat meer aan echt opruimen toe. Omdat we vanwege alle gebeurtenissen in het noorden ons huis in het zuiden bijna twee jaar geleden nogal snel verlieten, worden we nu geconfronteerd met allerhande zaken die we al veel eerder uit de weg hadden willen ruimen. Oude papieren, oude berichten van mensen die we al heel lang niet meer hebben gezien en honderden, of meer, notities. Maar ook een give-away van het huwelijk van twee mensen van wie ik heel veel houd, die pas geleden uit elkaar zijn gegaan. Ik sta er soms echt even bij stil. Zakken vol herinneringen, die ik nu herleef. En verwerk, zodat ik verder kan.

Pijn van toen.

In het leven doen mensen je pijn. En dat is bij mij niet anders. Een heel gewaardeerd medeblogger schreef mij van de week in een reactie
‘Zet het licht nooit op groen
voor mensen die je pijn doen.’
Ik vond dat zo mooi en zo wijs. En ik realiseerde mij dat ik vroeger gewoon was dat wel te doen. Tot een Judaskus toe nota bene, die ik aanvaardde alsof ík vergeven was. In werkelijkheid was het, nu ik terugkijk, meestal andersom en zouden zij om mijn vergeving moeten vragen. Maar destijds zag ik dat niet. Ik zette het licht op groen en liet mensen toe om mij te kwetsen, keer op keer maar weer.

Zo’n vicieuze cirkel.

Ik kwam in een cirkel van gedrag terecht. Telkens opnieuw zocht ik, als in een oude gewoonte, weer hetzelfde type mensen op. Liet me telkens weer kwetsen en liet gebeurtenissen van het verleden zich weer herhalen en herhalen…. Waarbij ik bij mijzelf telkens weer de bevestiging vond dat ik het zelf niet waard was om geliefd te zijn. Ik zocht telkens weer mensen op die niet bij mij pasten, die een hekel aan mij kregen, en ik aan hen.

Telkens opnieuw werd mijn geest en lichaam vervuld van een misselijkmakende walging omdat ik weer opnieuw in hetzelfde kringetje liep waarin ik telkens weer de bevestiging kreeg dat ik de liefde van een ander niet waard was. Niet van de een, en niet van de ander. Wat natuurlijk totaal onwaar was. Want, nu ik mijzelf heel goed leer kennen, mag ik mijzelf eerlijk gezegd heel graag. (Al hoor ik mijzelf op de achtergrond nu wel luid lachen…want aan enige zelfspot ontbreekt het me ook niet).

Maar als je telkens bevestiging zoekt bij mensen die je dat juist niet kunnen geven, dan krijg je het nooit…

Afrekenen met toen.

Toen ik in Mama’s huisje opruimde, en tegelijk de spullen uit mijn eigen huis doorzocht, kwam ik mijn verleden tegen. Het verleden van mijn Lief, maar ook dat van mijzelf. Verborgen op de zolder van mijn schoonmama, en verborgen in dozen op die van mijzelf. Nu, binnen de veiligheid van de meer dan honderd jaar oude muren van ons eigen huisje, verscholen tussen de bomen, vind ik de laatste restanten van mijn verleden in het zuiden.

Mijn mislukte huwelijk van 20 jaar terug. Relaties daarna, die mislukten. Het zoeken naar mannen die meer van zichzelf hielden, dan van mij. Het ontmoeten van ‘vrienden’ die mij gebruikten als privé-therapeut om hun eigen ego’s op te krikken en anderen de grond in te boren… Banen waarin ik mijzelf niet kon ontplooien en laten zien wat ik waard was… Telkens opnieuw zag ik mijzelf het licht op groen zetten voor hen die mij vertrapten.

Nu ik terugkijk ben ik verbaasd over mijzelf. Waarom heb ik niet gezegd wat ik voelde? Getoond wat ik vond? Gezegd dat ze verkeerd zaten en ik hun schimpscheuten niet verdiende? Waarom heb ik ze niet gevraagd om te vertrekken en nooit meer terug te komen? Onvoorstelbaar, vind ik nu.

Houden van toen.

Ook vond ik tussen de spullen heel mooie dingen. Knutsels en krabbels van ons Kuiken. Een gedroogde roos van mijn Lief. Lieve cadeaus en kaartjes van vrienden. Mooie brieven van mijn collega’s. Want de laatste jaren heb ik echt een fantastische baan gehad op een fantastische plek met fantastische mensen. Zo vond ik een heel grote kaart met alle namen van mijn afdeling er op om mij sterkte te wensen toen ik ziek werd. Een doos met prullen uit de kast op mijn kantoor. Met daartussen verschillende pasjes behorende bij mijn hele carrière bij dat mega-concern.

Ik herontdekte allerhande snuisterijen die ik heb verzameld toen ik nog veel reisde. Van alles gaat er door mijn handen. Sommige dingen gaan mee, maar de slechte dingen blijven achter. De bijbehorende lessen, die neem ik wel mee. Want ik ben het waard om nu evenwichtig verder te leven. Zonder dat dat licht op groen gaat voor verkeerde mensen.

En daarom geef ik dit aan jullie mee.

Het verleden is niet de toekomst.

Laat het gedrag van mensen uit je verleden je toekomst niet verknallen. Kom uit je cirkel. Neem je lessen mee, maar herhaal niet je fouten van toen. Herken wat je doet, zie jezelf onder ogen. Ontmoet jezelf. Zoals dat ook voor mij geldt. De mensen van toen hadden mij niet mogen kwetsen. Maar ik zelf heb het licht op groen gezet en ze zo dicht bij laten komen zodat ze mij pijn konden doen. En ja….sommige mensen zijn helaas gewoon niet oké. Niet voor mij, en niet voor anderen.
En jij hoeft ze niet toe te laten als je merkt dat ze niet goed voor je zijn. Zet dan dat licht maar rustig op rood.

De Gans

verleden
Het verleden is niet de toekomst

Mooi Leven, by De Gans vliegt ook op Facebook, gakt op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

32 thoughts on “Het verleden is niet de toekomst

  1. Hey lieverd, met liefde kijk ik terug naar onze tijd in het zuiden, naar de vakantie in zeeland die een soort van fijn maar ook afschuwelijk was. Ook al zien we elkaar niet toch spreken we elkaar. Voor mij zijn deze herinneringen heel dierbaar, hopelijk voor jou ook. Dikke kus en knuffel van grietje en van mij

    1. Intens dierbaar lieverd. Mis die tijd wel. Die vakantie denk ik nog vaak aan terug, wat een bizarre week was dat. Hele dikke knuffels en veel liefs voor jullie xxx

  2. Goed zo! Mooi geschreven, ik herken de moeilijke lessen van het leven. Pffff. Uiteindelijk komen we steeds dichter bij onze kern, en die wordt steeds sterker.

  3. Marije, ik ben er stil van geworden, ik heb vorig jaar een proces gehad van herinneringen en het te veel op groen zetten van, in tijden van toen en nu.

    het is mooi, we staan nu een paar dagen voor zonnewende (mijn innerlijk feest) en het is een boeiende tijd nu om even gewoon te ‘zijn’, en zoals jij het beschrijft, wat was even bekijken, eens kijken hoe je groei is geweest en opnieuw het nieuwe licht binnen laten komen om verder te gaan.
    ik wil je zo graag een knuffel geven, ik leef met je mee, omdat ik dit goed herken.

    dankjewel Lieve Marije ik ben je heel dankbaar voor je blogs de laatste tijd.
    en ja ik moet helaas ook concluderen, elke dag is het muurtje van mij breder voor sommige mensen, en laat ik maar heel uitzonderlijk weer de deur openstaan.

    en binnen een jaar of twee had ik ook zo graag 100 jarige muren die me beschermen om me heen… (ik ga stilletjes opzoek naar een nieuw huisje, dit huisje is ‘opgebruikt’ voor ons).

    het doet toch wat met een mens hé, die groei !

    veel heel veel liefs
    Esther

    1. Ik gun je zulke muren! Deuren hoeven ook niet dicht…op een kiertje kan ook … Soms geeft een tijdje rood licht weer juist die afstand waardoor je een relatie helderder ziet. Soms kun je dan met alles wat je door die ‘pauze’ geleerd hebt, over die relatie, maar óók over jezelf, een doorstart maken met nieuwe inzichten en wijsheid. Tussen rood en groen zit ook oranje… Knuffel xxx

      1. dankjewel Marije, ik zit precies in een ‘wachttijd’, maar dan wel ééntje deze keer met wat ruimte… ja ik zie de kleuren nog, en ja hoor ik leer heel veel, en die muren die komen wel, op zijn tijd he… knuffels terug xxx

  4. Wat ontzettend mooi én ontroerend ook, dat ook jij al zo bent gegroeid dat jouw ‘toen’ niet meer je heden bepaalt in de foute wijze… topppppuurddddddd

    xxx

    1. Nee inderdaad. Ik kon het hele weekend niet bij je reactie om te reageren. Hij stond nergens, maar nu heb ik hem via de pc weer. Gek is dat. Misschien ben ik er nu ietwat zwart-wit in, hoe ik mensen al dan niet vertrouw, maar beter dat, dan het licht weer op groen voor hen die zuiver voor zichzelf naar mij toekomen. Niet dan? 😉 Kussssss xxxx

  5. In het prille leven geniet je ken je geen gevaren en het is nadien dat men alles leert kennen. Dit in positieve maar ook in bepaalde gevallen negatieve zin. Toch blijf je stappen vooruit zetten en denken dat kan niet blijven duren. Tot op een moment dat je zo in het leven staat als nu ga ik mijn leven leiden en mag ik genieten. Dan kan je nog eens naar het verleden kijken en voel je de pijn er soms van maar als je dan terug in het nu komt zie je wat je opgebouwd hebt.

    Fijn weekend

    Aum Shanthi

  6. Gelukkig heb ik dat al een tijdje geleerd. Wie mij geen goed doet, daar steek ik geen energie meer in. Ik laat ze links liggen. Lieve groet X

  7. Wanneer je ouder wordt, ga je vaker terug verlangen naar vroeger tijden Marije. Niet dat alles toen beter was hoor, maar je was nog niet beschadigd of vernederd, Bij het klimmen van de jaren, ga je ongemerkt een muurtje om je heen bouwen, waar niet zomaar iedereen overheen kan kijken,

    1. Je stapte nog zo heerlijk onbevangen en vrij rond… Ja, dat mis ik wel. Ik vind het zwaar om al die herinneringen tegen te komen. Het heeft ook lang genoeg geduurd nu. Tijd om vooruit te kijken. Een beetje wijzer, maar ook weer wat meer onbevangen zoals vroeger hoop ik…

        1. Onbevangenheid naar mijzelf… niet naar buiten 😉 Dat licht blijft voor veel mensen op rood. Dat is jammer, maar voor mij en de mensen om mij heen zo veel beter. Dank je wel.

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.