Geen Zwart Vlak

zwart

Geen nieuws meer

De afgelopen tijd heb ik het nieuws minder nauwlettend gevolgd. Ik vind het er steeds meer op lijken dat de media ons angst aan willen jagen, in plaats van ons te informeren. Kommer en kwel, narigheid en lijden, dood, dreiging en ziekte; het hield niet op. Dus hield ik er maar mee op.

Zwart vlak

Ik heb dus ook nagenoeg niets meegekregen over een gebeurtenis aan de andere kant van de plas, waarna de halve hele wereld ineens met grote zwarte vlakken de sociale media overnam.

Ik heb ze niet geliked.

Met al die zwarte schermen voelde ik een gepolariseerde dwang om zwart-wit een stelling in te nemen. En dat wil ik niet. Ik wil het anders.
In onze samenleving (herken je de samenstelling van dit woord?) ontbreekt het op sommige vlakken enorm aan het samen. Laat staan dat samen leven.

Voor de discussie van Sinterklaas en Zwarte Piet heb ik mij nooit druk gemaakt om huidskleur. Ik zag geen huidskleur. Ik zag mens. Sommige mensen tonen zich lelijk en weer anderen bekoren mij in al hun zielenpracht. Het innerlijk overstemt het uiterlijk in mijn waarneming. En mijn waarneming stoort zich niet aan buitenkanten.

Maar sinds die pietendiscussie zie ik wél huidskleur

Zo zie ik mij inmiddels wit. En zie ik anderen zwart. Of bruin. Of iets ertussenin. De kleurverschillen blijken enorm divers. En bij elke zwart-witte gebeurtenis, waar dan ook ter wereld, worden die verschillen weer verder en nog verder uitvergroot. Zo ontdekte ik plotsklaps dat Humberto Tan een andere huidskleur heeft dan ik. Daar had ik daarvoor nooit over nagedacht. Tan was Tan en ik vind hem een mooie man.

Ineens ontdek ik dus overal huidskleuren. Niet omdat ik ze zelf waarneem, maar omdat ik er van buitenaf onophoudelijk op gewezen word.

Polarisatie

In plaats van samen te komen, de kloven te dichten en de wereld tot elkaar te brengen, lijken er steeds meer extremen te ontstaan, waardoor de ogenschijnlijk te bestrijden verschillen juist verbazingwekkend opgeblazen worden. Groter en groter, totdat de kampen elkaar niet eens meer kunnen zien door al die polarisatie.

En dat terwijl we juist al die verschillen samen zouden moeten brengen om een eenheid te vormen. We zijn nog altijd samen mens. Ongeacht de kleur, de achtergrond en de plek waarop wij leven.

Verschillen zijn verrijkend. Verschillen zouden een wereld van eenheid, kleurigheid en authenticiteit moeten kunnen smeden.
Ik wil mij nog verder distantiëren van alle polarisatie. Ik doe niet mee met stemmingmakerij en weiger mij te laten meevoeren in een ‘wij en zij’ beweging.

De mens

Ik wil gewoon de mens zien. In alle kleuren van de regenboog. In alle kleuren van de ziel van binnen.

En daarom post ik geen zwart vlak.

En vanzelfsprekend ook geen wit. Ik kies voor alle kleuren van de regenboog.

De Gans

zwart

Mijn werk in levende lijve zien hangen? Dat kan! Ik exposeer vanaf 1 juni 2020 bij
Hotel Restaurant Bitter en Zoet in Veenhuizen (Dr.). Klik hier voor meer informatie.
Meer foto’s van De Gans? Kijk dan op mijn Fotografiepagina.

Je kunt De Gans ook volgen op:
&

Wie is De Gans?

Nieuws: De Gans exposeert!

Expositie

Marije De Gans

BLOG

vaderdag

Gans beknopt: quotes

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Zoek een artikel of onderwerp

Privacy bij De Gans

Gevoelens van een ander

Translate this site

%d bloggers liken dit: