Gans Kritisch: een mening? Iets over boer en natuur

boer en natuur

Een mening? Iets over boer en natuur

De natuur. Het platteland. Iets waarin en waarop ik ben opgegroeid.

Mijn jeugdherinneringen zijn gevuld met beelden van een tochtig, oud huis op de Groninger akkers, struinen tussen de schapen van opa in Drenthe, helpen met het melken van de koeien van de buren en wandelingen over het boerenland. De smaak van biestpannenkoeken en warme, zachte melk, zó uit de koe. Het gevoel van de vochtige monden van de kalveren, die zogen op mijn vingers totdat ze zacht en zompig waren. Ik hoor weer het klepperen van de combines, het rommelen van de bieten, soms hele nachten door. Lichten in het donker van de nacht in de verte op het land. De geur van vers gemaaid stro en de bloemen die ik plukte langs de akkerrand.

Maar vooral herinner ik me het harde werken door de mensen om mij heen

Strijden tegen onheil, ziekten en plagen. Hard werken, dagen en nachten door. Vakantie? Een avondje doorzakken? En het melken van de koeien dan? Het hooi? De regen in aantocht? De boerderij bepaalde wanneer er gerust of gefeest werd.

En daarbij hoort ook de continue strijd tegen onkruid en verderf. Gekleurde wazen uit de sproei-installaties waarmee tractoren eindeloze banen trokken op de lange akkers. Of de vliegtuigen, die met één zwier vanuit de lucht een heleboel gewas konden bespuiten.

Minder puur

Dat spuiten was in mijn kinderogen al echt een punt. Waarom iets dat dood maakt gooien op iets dat je vervolgens wilt eten? Ik kreeg er letterlijk jeuk van. Maar een oplossing was ook niet zo voorhanden in een land waarin massaal gefocust werd op economische groei, export en innovatie op allerlei gebieden, ook op veeteelt en landbouw. Steeds meer innovatie, maar ook steeds minder natuur en cultuur. En vooral, steeds minder puur.

Ik nam het mee in mijn bestaan en mijn voorliefde voor leven in harmonie met de aarde.

Van de boerende familieleden en buren zijn er niet zo heel veel meer over. Veel hebben het boerenbedrijf geheel of gedeeltelijk verlaten.

Het is een herinnering geworden. Het ritmisch gestamp van de melkmachine, geklap van de hekken, gesnuif en geschuif van hoeven. Een binnensmonds mhhhhhng tussen al die bontgevlekte ruggen. De emmer vol graan, als cadeautje door de buurman bij de deur gezet. De plukjes schapenwol van het prikkeldraad peuteren als er geen stroom op stond.

boer en natuur

Koeien in de wei bij Meppel

Spagaat

Het is allemaal zo lang geleden. Een herinnering. De wereld is zo anders nu.

In mijn leven heb ik altijd respect gezien van de boeren voor het land, voor het vee en voor de samengang met de natuur. Er zullen altijd uitzonderingen zijn, zoals de hele wereld bestaat uit gemiddelden en allerhande uitzonderingen daarop. Uitzonderingen die, bijna zonder uitzondering, altijd worden ingezet om gezichtspunten te staven en meningen uit te dragen.

Op dit moment voel ik de spagaat waarin we allen zitten. We hebben de aarde in al haar vormen nodig; om te eten, om energie te winnen, om te bewonderen. Om te leven.

Ik zie zoveel kritiek, zo veel meningen. Maar zien we daarin de mens in elkaar nog wel? Of zien we slechts de last van een andere mening en voelen we daar vijandigheid naartoe?

Zien we de gigantische uitdaging waar we met elkaar voor staan?

Samenwerken

Ik ben ongelofelijk kritisch op de huidige politiek. Het heen en weer zwabberen in beleid, het amper knopen door durven hakken, om dan juist ineens gas te geven en verregaande besluiten nemen, zonder de mensen daarin te erkennen. Of herkennen. Of zonder te zien, waar het onder aan de streep om gaat: dat wij mensen nodig hebben wat de aarde ons biedt. En dat we daarin massaal voorbijgaan aan talrijke ervaren deskundigen die dikwijls al vele generaties die aarde bewerken, kennen, voelen en beleven.

Juist het samenwerken met elkaar zou tot de mooiste, werkbaarste resultaten en échte innovaties kunnen leiden, zonder dat zovelen hun levenswerk en erfgoed moeten opgeven. Ieder bedrijf moet soms veranderen om te kunnen blijven bestaan. Maar realiseren we ons dit wel?

De boeren, met de organisaties daaromheen, geven duidelijk een behoefte aan. Feiten staven duidelijk dat er íets moet gebeuren.

Omdat onze regering door ons in het land gekozen is, zal ze nu tóch moeten buigen en een beweging moeten maken naar zo veel burgers en boeren toe. En niet andersom. Het gebrek aan respect in onze samenleving valt in mijn ogen op dit moment in de eerste plaats onze overheid te verwijten.

Want alle schandalen die nu onder de doeken uit rollen, geven een steeds groter inzicht in het falen van onze regering en aanhangende apparaten. Belastingtoeslagen, problemen in de zorg, aardbevingen en vergoedingen voor de schade, het houdt niet op. Laten we dit vooral niet vergeten in het zwarte pieten zoeken voor onze onvrede.

Laat al die kritiek nou eens achterwege

Laten we nu eens verstandig worden. En écht om de tafel gaan. Geen kritiek meer. Geen internetwijsheden meer. Weten we wel hoeveel energie ons massale gegoogle kost? Laten we nu eens stoppen met al die zinloze meningspuierijen over zaken waar we heel veel van vinden, maar nauwelijks verstand van hebben.

En, heel eerlijk, ik vind het wat al te makkelijk om kritiek te hebben op de boeren, wanneer je zelf met je auto dagelijks een uur in de file staat, je koelkast uitpuilt van de kaas en de groenten, terwijl je met een glas bier elke avond Netflix kijkt.

Als ik word gedwongen om een keuze te maken, dan kies ik voor dát waarin ik het meeste vertrouwen heb. En dat is zeker niet onze huidige regering.

En daarbij…. Het echte probleem is niet het stikstof en ons milieu.

Het echte probleem dat zijn wij zelf.

De Gans

Protesterende boeren in de provincie Groningen, juli 2022
Doe niet zomaar iets omdat een ander vindt dat je dat moet doen. Volg je ♥

De Gans is Gans kritisch, realistisch en praat niet klakkeloos met anderen mee. Mijn uitlatingen weerspiegelen wat ik diep van binnen voel, voorzien van gefactcheckt, internationaal nieuws, niet overgoten met een saus van links, rechts, zwart of wit.
Meer lezen, bekijken of iets anders? Kijk dan ook eens op mijn social mediaprofielen:
&
Meer fotografie en Woorden bij Beeld van mij vind je in mijn Portfolio.
Wie is die Gans?

18 Replies to “Gans Kritisch: een mening? Iets over boer en natuur”

  1. Stien den Braber schreef:

    Dag Marije, Mooi geschreven. Ik kan jouw idyllische plaatje van het platteland maar moeilijk verenigen met de grimmigheid en de intimidatie die ik nu zie.
    Mijn oplossing is nog minder zuivel en geen vlees meer eten. want ik wil hier niet medeplichtig aan zijn.
    Hartelijke groet,
    Stien

    • Marije De Gans schreef:

      Lieve Stien, op het platteland waar ik leef en dit stuk heb geschreven, zie ik die grimmigheid totaal niet. Idyllisch? Nee. Niet langer. Wel kapotgeregeerd door een regering die over lijken gaat. De boeren hier staan langs de wegen, blokkeren niets, en bieden ons wat te eten aan als we langsrijden. Niets grimmig, niets intimiderend. Wel hartelijk en wanhopig. Zeker niet in overeenstemming met de berichten in vele media die alles isoleren en eenzijdig belichten waardoor de werkelijke stand van zaken vertroebeld wordt (nu.nl heeft daar eea over geschreven afgelopen week). Medeplichtig zijn degenen die hun ogen sluiten en mee bewegen in de polarisatie die tot een steeds groter climax wordt gedreven. Welke kant op dan ook. Inderdaad doen we daar beter niet aan mee, dat ben ik helemaal met je eens ❤ Lieve groet,

  2. Sabine Verburg schreef:

    Mooi geschreven !
    En ik deel jouw verdriet hoe het nu gaat
    En voel me vaak machteloos.
    Dank voor je fijne blog met veel vergelijkbare herinneringen aan vroeger
    Met een zilte groet

    • Marije De Gans schreef:

      Dankjewel! Dat machteloze gevoel herken ik. Maar dat betekent ook dat wij ons niet verantwoordelijk hoeven voelen voor dit alles. En dat we in onze eigen levens in ieder geval wel een beweging naar een prettiger kant kunnen maken Warme groet,

  3. Marion schreef:

    Heel mooi verwoord, Marije. Het ‘samen’ ontbreekt zo vaak, terwijl we ‘samen’ juist veel sterker zijn, van elkaar kunnen leren, samen begrijpen. Je blog roept op tot samenkomen, samen de schouders eronder zetten. Prachtig.

  4. Moontje schreef:

    Ik denk er net hetzelfde over.
    In wat voor wereld leven wij, dat vraag ik mij soms echt af..

  5. Anuscka schreef:

    Raak blog Marije. Wat heb je dit mooi, rustig en genuanceerd neergezet. Dat ontbreekt zo vaak op vele platforms – de nuance. Polariseren lijkt het enige wat nog getolereerd wordt… Ik kijk op afstand met zorg in mijn hart naar wat er nu in NL gebeurt. Plus het effect van de eenzijdige verhalen op de rest van de wereld… Liefs!

  6. Karel schreef:

    ik was tot 1976 vee vee verzorger , zal als kind ook al onder de koeien , de nostalgie is mij niet vreemd
    maar begin jaren ’60 be4gon het gelazer , alles moest groter , en hier in NL werden oogsten door gedraaid op de veiling want het kwam goedkoper uit het zuiden
    ik weet een leraar veeteelt zijn woorden nog toen de eu kwam , hij zij dit is het begin van het einde , en ik ben het nu nog eens met zijn woorden 🙁

  7. Jane Brommet schreef:

    Lief Gakje, levend op mijn verscholen land in mijn gerecyceld tiny house heb ik zo mn eigen bijdrage aan het proces.
    Licht geven aan mensen die even uit willen rusten van alles niet meer weten…
    Ik hoop en vertrouw dat de wereld zich vernieuwd samen met ons

  8. Kerst schreef:

    Prachtig Marije goed verwoord wij wonen in de echtener veen polder waar het water pijl een halve meter om laag is gebracht gelukkig wonen wij opeen zandkop maar de woning van onze buren zakt omdat hun huis op houten palen staat maar Kunnen nergens verhaal op halen Heb een meening maar hou die liever voor mij een lieve groet Kerst

  9. Rob Alberts schreef:

    Ook ik heb nostalgische herinneringen uit mijn jeugd.
    Leven in een ouderwetse agrarische omgeving is ook mijn jeugd.

    Al ontbraken bij mij de boerenfamilieleden.

    Terug naar de mooie en goede dingen uit die tijd gecombineerd met de moderne innovaties is al mooi.
    Het consuminderen doe ik al.
    Tegelijkertijd wil ik graag een eerlijke prijs betalen voor het eten dat ik nodig heb.

    De huidige protesten en haatzaaierij brengen ons nergens.

    Samen met jou en veel anderen wil ik graag bouwen aan een nieuwe toekomst.

    Optimistische groet,
    Vlieg met Rob Alberts mee naar… DouchewaterMy Profile

    • Marije De Gans schreef:

      Ik vind het een moeilijke tijd, waarin zo veel afkeur en zo veel, inderdaad wat je zegt, haatzaaierij is. Gelukkig geven berichtjes zoals het jouwe mij weer hoop. Lieve groet,

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Marije De Gans

Marije De Gans

BESTEL NU MIJN BOEK!

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Zoek een artikel of onderwerp

Alle schrijverijen van De Gans

Privacy bij De Gans

Gevoelens van een ander

Translate this site

%d bloggers liken dit: