Een label? Maar wie zit daarachter dan?

Achter een label…

De meesten weten inmiddels wel dat ik heel erg anti-label ben. Diverse berichten die in de loop der jaren in de media verschenen, sluiten dan ook geheel bij mijn opinie aan. We plakken elkaar veel te snel een etiketje op als het een tijd wat minder gaat.

Te snel een diagnose bij kinderen

Kleine afwijkingen zorgen soms voor een diagnose waar het kind, ook als het volwassen is, bijna niet van af kan komen. Daarnaast merk ik dat zo’n etiket de persoon op wie het geplakt wordt, meestal totaal geen recht doet.

Een gelabeld kind wordt bijvoorbeeld afzijdig gehouden bij sommige activiteiten of beschermd tegen bepaalde gebeurtenissen. Waardoor het in sommige opzichten ervaringen mist als het groot is en het het leven toch grotendeels ‘zelf moet leven’. Of de mensen spreken tegen het etiketje en vergeten de persoon die er achter zit. Uiteindelijk gaat een diagnose tegen mensen werken. Bepaalde dingen kun je niet, mag je niet, ben je niet geschikt voor. Of je vermijdt ze zelf. Ten koste van je ontwikkeling. Want bam! Je hebt een label!

Ik heb een label

Ik heb er meerdere zelfs. PTSS, door diverse ervaringen in het leven die ik niet graag over doe. En blijkbaar ben ik pienterder dan heel veel anderen en denk ik daardoor anders. Zodat ik mij lekker vaak onbegrepen voel en me soms op een andere planeet waan. Heel pienter zijn is niet per definitie een zegen!

Het andere label, dat wat alle mogelijke andere labels overkoepelt of zelfs extra activeert, is HSP. Dit label maakt mij prikkelbaar als de wereld even te veel wordt. Verdrietig als ik lees dat er weer een leeuw om niets verschoten is. Schreeuwend als men mij pijn doet. Toont mij verbanden die voor anderen onzichtbaar blijven. En het maakt me doodstil als ik moe ben…

Maar ik ben geen label

Dit zal dan ook één van de weinige momenten zijn dat ik zeg ‘ik heb een label’. Want ik bén het niet! Ik ben iemand die de wereld heel erg helder kan zien. De schoonheid, de pracht en alle lelijkheid. Ik kan ontroerd zijn door muziek en huilen als ik een bij zie vliegen. Ik kijk door mensen heen, ik voel hun emoties en ik zie hun ziel. Ik begrijp nu eindelijk waarom ik mij tot bepaalde mensen totaal niet aangetrokken voel, ook al vinden anderen ze prachtig. Lelijke ziel is voor mij lelijk mens. Maar dan nog zie ik niet iedereen puur lelijk. Elk mens heeft iets moois en ieder heeft iets lelijks.

Ik ook. Ik kan ongelofelijk ongeduldig zijn. En als mensen mij bedriegen dan stamp ik ze meteen uit mijn leven. Geen gedoe in mijn omgeving. Ik heb zoveel gedoe in mijn leven gehad, gekozen voor de verkeerde mensen en daar de nadelen en schade van ondervonden, dat ik nu heel kort, misschien in de ogen van sommigen wel eens té kort door de bocht, bepaalde figuren niet meer in mijn leven wil.

Handig

Maar, zo’n label…. Mensen denk toch eens ná! Een kind dat soms afgeleid is en dromerig voor zich uit staart, is niet direct een autist. Een kind dat soms heel wild kan zijn hoeft niet per se ritalin. Kinderen zijn kinderen. En ze reageren op ons. Ze reageren op de chaos in de wereld, op de druk die wij grote mensen hen opleggen. Ze reageren op onveiligheid, verandering, op toevoegingen in ons voedsel. Ze zijn de spiegel van ons gedrag en ons handelen.

Een label is handig. Om het vermeende onvermogen van je kind te verklaren. Het is handig om je eigen falen te verzachten. En het is heel handig om je achter te verschuilen, als het je te veel wordt of je je overvraagd voelt. Knál dat label er maar uit en eis dat iedereen zich aanpast. Een regenjas om je te beschermen tegen de meningen van de maatschappij. Lekker handig.

Denken we nu werkelijk dat het zo werkt?

Niet dus!

Een label is niet jou. Het label is niet je kind. Het is, tenzij in heel ernstige mate zeer noodzakelijk, een bedrieglijk etiketje wat in de jaren vervaagt, maar dat je helaas heel moeilijk af kunt weken…

Ik heb een label. Maar ik plak het niet op. Ik stop het in de la, laat het mij mijn uitleg geven als ik mij onbegrepen voel. Ik laat het mij helpen bij het werken aan mijzelf. En ik help er mensen mee als ik dat kan. Maar daar blijft het bij.

Ik ben ik. Net zoals jij jij bent en je kind jouw kind.

Wij zijn mens.

De Gans

Label

Meer artikelen over de overdiagnosticeren in onze samenleving kun je lezen in  dit artikel van NOS of in dit artikel over Diagnosedrift in De Groene Amsterdammer.

Meer van De Gans? Lees Mooi Kind.

Mooi Leven, by De Gans gakt ook op Instagram, vliegt over Facebook, en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans lanceert heel soms een berichtje op Twitter.


Wie is De Gans?

22 thoughts on “Een label? Maar wie zit daarachter dan?

  1. respect voor deze blog
    dankjewel Marije, voor deze blog!
    het is zoals shivatje je al schreef, heel mooi!

    maar
    oh lala, dit is geen gemakkelijk thema,
    het label…
    nu ik een lezing over ASS aan het voorbereiden ben, ben ik daar natuurlijk meer mee bezig dan anders. al hoe wel.
    het is toch iets waarbij ik niet zo lichtzinnig over ga, ik weet welke ‘testen’ we hebben moeten afleggen en onderzoeken hebben moeten ondergaan VOOR we een diagnose hebben gekregen.

    dat is niet zomaar iets waar je vrijwillig in gaat stappen.
    je voelt dat het anders is en anders beleefd wordt.

    zo kan ik ook de ‘nep diagnoses’ cvs eruit halen, met een hele simpele vraag eigenlijk.
    zo kan ik ondertussen ook ASS’ers herkennen tussen de HSP’s

    er zijn bepaalde kenmerken die een label vragen en andere die zeker geen label nodig hebben en ze toch hebben gekregen.

    mezelf ervan overtuigen om mezelf en onze zoon te laten testen is maar voor 1 ding belangrijk geweest – het welzijn – de levenskwaliteit –

    wat heeft het voor zin om jezelf te zitten kwellen bij het levenslang denken – wat is er toch mis met mij – het beklijft je in je leven meermaals en dikwijls loop je daarbij een trauma bij op, waarbij je bijna een leven nodig hebt om het te verwerken…

    maar goed, ik loop al heel lang tussen de labels door, verschillende heb ik gekregen en vele daarvan konden in een beweging van de tafel geveegd worden door een alles overheersend label dat alles in zich heeft om net dàt te benoemen waarmee je zit of hebt gezeten. dat is een afvalcontainerbegrip en dat is ook ASS label.

    meer en meer is er gewoon ASS, en iedereen heeft ‘iets’ van een ASS’er, HSP’s, HB’s, Borderliners, … we hebben er allemaal iets van, u en ik…

    ik bibber al niet meer mee bij het horen van een label vanuit de DSM5
    en daar maak ik het verschil!

    tussen een karaktereigenschap en een stoornis.

    daar zit een verschil tussen hemel en aarde in het welzijn in het levensgeluk.

    en dan zijn labels wel op zijn plaats!

    als ik de vraag krijg –

    vanaf wanneer is het ASS en niet HSP – dan heb ik het meteen

    1 hsp is een karakterkenmerk
    2 ASS is een stoornis – zie DSM5

    ASS is het als je er heel je leven van hebt ‘afgezien’, en uit zich extremer dan bij HSP…

    en als ik dan nog een stap verder ga en mezelf ga verdiepen in hoe de testen voor een diagnose en een label in elkaar zitten, als vrouw met ASS dan zie ik dat ze die testen voornamelijk hebben gebaseerd op de mannelijke variant van ASS, en niet voor vrouwen die van nature meer empathie hebben om te kunnen overleven en te kunnen zorgen voor het nieuw leven dat ‘uit hun komt’.

    ik ben er zelf achter gekomen, dor het ene boek achter het andere te verslinden over HSP opzoek naar antwoorden die ik maar niet kon vinden in de overvloedige lectuur over HSP’s.
    het klopte niet het ging verder en daar vond ik het niet tot ik jawel over ASS begon te lezen…

    het maakt een verschil, ook al omdat het een populair – verschuilingsmiddel – is aan het worden, waar ik niet kan achterstaan, daarvoor is de mens niet op de aarde gekomen!

    ik heb gekozen als spiritueel wezen op ASS te hebben, een nieuwetijdskind – laat ik het even zo zeggen – als ik met deze twee lagen van kennis en ervaring – zowel spiritueel als gelabelde vrouw – niets ga doen, heb ik mijn levenskans en levensmissie niet genomen, en die kans ik niet laten liggen.

    een label geeft je de kans om te verwerken, te erkennen en te herkennen, de kans te nemen om er verder mee te gaan, en het niet aan de andere te laten.

    een label geeft je ook meer ruimte, rust en zelfs vrijheid!

    ALS ze deskundig zijn bestudeerd en je niet aan zelfdiagnose hebt gedaan!

    dankjewel Marije,
    plots is hier ook een blog onder je blog uitgerold…

    1. Wat een prachtig antwoord. En ja, ik wéét, voor een groot deel, welke weg jullie hebben afgelegd en welke strijd je hebt gehad. Echt, dan vind ik een label zó op zijn plaats! Maar, misschien is het in België anders, hier in Nederland wordt een stickertje wel heel erg snel van stal gehaald. Te snel. Een doorsnee schoolklas met 70% ASS stickers doet aan de waarde van jullie zoektocht echt geen recht. Ik heb je worsteling gevolgd de afgelopen jaren en man, vrouw, wat heb ik een respect voor jou
      Ik reageer later nog uitgebreider. Heb nu even niet de mogelijkheid om een heel diepgaand antwoord te typen. Dank je wel voor je mooie woorden. Dikke kus!

      1. graag gedaan, en dankjewel voor je berichtje.
        ik had even niet stil gestaan dat het bij jullie anders is, hier is het een – protocol – in de diagnose vorming.

        nu ben ik heel benieuwd hoe het bij jullie is?

        veel liefs en dikke kussen terug…
        xxx

        1. Hoe het hier momenteel is….je zou kunnen zeggen dat er op dit moment sprake is van diagnosedruk. Soms vanuit de ouders, soms vanuit de school. Soms kon (ik weet niet of dat nu nog zo is) een school extra budget krijgen voor het extra begeleiden van kinderen met een stoornis. Dat verhoogde de druk om zoveel mogelijk kinderen te laten ‘afwijken’, zodat de school meer geld kreeg (volgens een huisarts die ik destijds sprak hierover). Officieel mag een diagnose alleen gesteld worden door een psycholoog of psychiater. Dit gebeurt aan de hand van het waarnemen en bestuderen van uiterlijke kenmerken en gedrag. Als iemand kenmerken vertoont van ASS dan komt ie vrij snel op een glijdende schaal terecht waar de ene deskundige iets sneller de nood voelt op een etiketje te plakken dan de andere. Doordat er veel druk is wordt hier regelmatig ASS als diagnose gesteld, op basis van eigenlijk vrij normaal, maar iets afwijkend gedrag. Omdat HSP officieel geen stoornis is, krijgen gevoelige kinderen sneller het etiket ASS en daardoor vaak niet de juiste adviezen mee. Ik heb nog wat extra links onder mijn artikel gezet over hoe het hier gaat.
          Nadrukkelijk: ik zeg niet dat niemand een etiketje ‘mag’ krijgen. Maar ik denk wel dat het beter is om wat striktere protocollen te hanteren. Want ik zou zó een etiketje ASS kunnen shoppen hier. Terwijl ik wéét dat ik het niet heb. Dat maakt het stickertje een heel stuk minder waardevol. Zo’n ASS is ook zo’n breed spectrum. Bijna iedereen valt er wel een beetje onder. En dat doet de situatie zoals bij jullie thuis bepaald geen recht. Ik pleit dus voor wat striktere protocollen en meer onderscheid binnen die spectra.

        2. Ik vertrouw er wel op dat de deskundigen hier naar beste eer en geweten hun vak uitoefenen hoor. Maar ik merk wel dat ASS een heel snel uitgeroepen woord is, waar dan biased een passende vorm wordt uitgezocht en opgeplakt. Dat doet onze kinderen en de gezinnen echt te kort…
          Liefs voor jullie en dikke kussen xxx

  2. Soms is een label wel handig, beter dan: ‘lastig kind’ of in mijn geval ‘hypochonder’. Maar de waarde van labels is wel verminderd als iedereen eronder valt. Maar in alle gevallen wil je wel gezien worden voor wie je bent, als mens. Dus ik sta helemaal achter je! Lieve groet!

  3. Spijtig genoeg is dit pure waarheid dat je schrijft. Een label het wordt gegeven maar men weet vaak niet de impact op latere tijd ervan.
    Dan heeft het kind die label en dan beginnen vaak de problemen.
    Zoals je schrijft jezelf zijn en berg de label op, maar dat kun je pas als je tot het besef bent gekomen, en niet meer afhankelijk bent.

    Pure waarheid dat je hier beschrijft en respect voor het stukje van jezelf hier neer te zetten.

    Fijn weekend

    1. Vaak zijn de lessen van jezelf ook lessen waarmee je een ander kunt helpen. Al heeft ieder weer zijn eigen ontwikkeling en wijze waarop… Dank je wel Bruno en ook heel goed weekend gewenst,

      1. Ieder woord dat ik al las van je is een helpende hand voor een ander. En weet je hoe dat komt, doordat je heel veel van jezelf erin legt en tussen de lijntjes als iemand het kan er veel uit kan halen.

        Daarom heb ik heel veel respect als ik zoiets van je lees.

        Aum Shanthi

  4. Prachtig Marije, een label op iemand plakken is zo gemakkelijk. Ik heb dat met kinderen, hett lijkt wel of alle kinderen tegenwoordig autist zijn, ik heb daar moeite mee. Een kind is een kind al of niet net een kabel of rugzakje hoe ze dat tegenwoordig noemen. Ieder mens heeft wel iets en is niet perfect Maar laat dat zo en respecteer dat. Jij bent voor mij een uniek persoon met veel talenten, je benut ze gelukkig en dat komt misschien wel omdat je zo gestreden hebt tegen dat label dat je opgeplakt kreeg. Je hebt daardoor je talenten ontdekt en die geef je door en een ander herkent zich daarin , mooi toch Marije. Je bent een mooi mens net of zonder label en wie dat niet accepteert moet je negeren, niet belangrijk. Fijne dag lieve Marije geniet er van‍♀️‍♀️❤️

  5. Je hebt 100% gelijk. Het is me wat op school met al die labels… de kinderen die er geen hebben, vragen er gewoon om omdat ze zich alleen gaan voelen..
    Ze vragen ze aan elkaar: ‘wat, heb jij geen label???!!!’ Zo ver zijn we dus doorgeschoten… Lieve groet X

    1. Verdrietig he… Al doet het wel weer wat van de waarde des labels af als iedereen er mee loopt. Dan blijkt het label ‘mens’ dan toch wel heel dekkend hoor. Dank je wel voor je mooie, en uit het leven gegrepen reactie. Lieve groet,

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.