D’n Soete Inval!

Een zoete inval

In een huis als het onze ontmoet je dagelijks een flinke hoeveelheid gedierte van divers pluimage. Letterlijk. En meestal is al dat gefriemel, gepluis of getrippel bij ons van harte welkom. Maar vlak voor de meivakantie (wat een rare naam, het is nog steeds april) maakten sommige beestjes het wel heel erg bont.

Een zwerm?

Tijdens één van mijn genietwandelingetjes in de tuin zag ik een hoop bijen rond de dakrand zweven. Zoemend kropen ze door een geheimzinnig gat naar binnen. In de spouw en op onze slaapkamer bouwden ze een waar festijn…. Niet helemaal onze bedoeling.

Hoewel het een prachtig gezelschap honingbijtjes betrof adviseerde de imker ons toch om ze te laten verdelgen. Levend weghalen kon hij ze niet op die plek… Sip volgden wij zijn raad op.

Maar bizar genoeg vonden we slechts enkele dode bijenmeisjes bij ons bed; zeker niet de zwerm die we hadden vermoed. Het ging blijkbaar, gelukkig, slechts om enkele verkenners, maar niet om een heel volk.

De opluchting was van korte duur, want een dag later doken ze op bij de regenpijp aan de achterkant. Weer een slechte keuze qua plek, maar verdelgen was voor ons geen optie meer, ondanks het indrukwekkend gezoem wanneer we binnen in de hal stonden. We hoorden ze wel, maar zagen ze niet. Terwijl wij ons hoofd braken over hoe de dakrand te doorbreken om het mogelijke volk te bevrijden kwam ‘onze’ imker met het prachtidee om een lokkast te plaatsen.

De lokkast

Zo verscheen een half uur later zijn dochter met kast. We vonden een strategisch plekje in de tuin, bovenop een paar oude bloembakken. De eerste bijtjes cirkelden al enthousiast om het gevaarte heen. Diverse vogels doken de tuin in, opgetogen bij het zien van het appetijtelijke, vliegend buffet.

Het schouwspel kon beginnen. Enthousiast installeerden wij op ons gras een bijentribune om het geheel te aanschouwen.

Aanvankelijk gebeurde er weinig. Er werd druk gezoemd bij de kast en bij de regenpijp. Soms zagen we wat meer en soms wat minder bijenmeisjes. De nacht viel zonder noemenswaardige bijzonderheden.

De volgende ochtend posteerden wij ons met koffie en camera opnieuw op de tribune. En nog altijd vlogen de bijtjes rustig af en aan, zonder al te veel soesa. Tijd om te douchen, vonden wij.

Terwijl mijn Lief zich onder de waterstralen van onze nagelnieuwe douche posteerde bleef ik in de tuin en wandelde tevreden rond.

 

Zwerm!

Na enkele minuten voelde ik ineens ‘iets’. Ik voelde meer dan dat ik zag of hoorde. Mijn mensenvoelsprieten besnuffelden een verandering in de atmosfeer. En al snel wist ik wat het was. Een enorme gons kwam vanuit het westen mijn kant op. Boven de sloot langs ons bos zwol het geluid aan tot een diepe resonans, die tot in mijn buik te voelen was. Terwijl ik daar stond, in mijn zonnige tuin, was ik plots omgeven door bijen. Een zachte wind, afkomstig van duizenden bijenvleugeltjes beroerde mijn wangen en mijn haar. Verbijsterd stond ik daar, temidden van een zachtgele wolk van kleine, maar oh zo ijverige bijenlijfjes.

Voor de veiligheid ging ik toch maar even het huis in en sloot de ramen af. Maar de menigte in de tuin had slechts aandacht voor haar koningin. Zwermend en cirkelend werd zij naar de kast gebracht, waar een groot deel zoemende en swingende bijenlijfjes zich strategisch plaatste om de laatkomers te duiden waar zij zijn moesten. Ik weet inmiddels dat dat stertselen heet.

We waren door het dolle! En de imker ook.

We lieten de dames, en een enkele heer, zich die dag rustig installeren in de kast. Een grote plak wriemelende lijfjes was van veraf zichtbaar. En hoorbaar.

 

Inslag in de kast!

Een volk er bij

Na zonsondergang kwamen de imker en zijn dochter terug. Hoewel we aanvankelijk dachten dat de zwerm lekker in de kast zat, waren ze met zo veel, dat de potten onder de kast vol bijen zaten. De koningin warm binnenin. In de kast zelf was voor zoveel gewoon geen plaats.

 

Ik kreeg een kap op om van dichtbij te kunnen fotograferen. (foto van mijn Lief)

 

Een koortsachtige toestand in het pikkedonker volgde. Potten vol bijen leegvegen, terwijl je zelf nauwelijks een hand voor ogen ziet, is niet iets wat je zomaar kunt doen, zelfs niet als ervaren imker met een vredelievend volkje honingbijen. De meisjes, eindelijk blij met hun gevonden plekje, lieten hun misnoegen duidelijk blijken. Hoewel wij, als ‘gewone mensen’ niet boeiend waren, werden de imkers volop gestoken.

Zachtjes ging het voort.

 

De bijtjes van de pakken vegen…

 

Uiteindelijk zat het grootste deel van het volk in de kast, en een emmer. Met banden erom en lappen er tegen werd het geheel naar de auto gedragen. Voor eventuele voorbijgangers op de dijk ontpopte zich een vreemd schouwspel van figuren in witte pakken die een grote ton en een donkere doos in een Twingo propten, met ons er fotograferend om heen. Het moet een mal gezicht geweest zijn…

Inmiddels zit de koningin hoog en droog in haar kast, met het volk er bij. Ze is druk aan het eitjes leggen, vertelde de imker ons. Binnenkort zitten ze vlak bij ons in de buurt en gaan ze honing maken*.

 

De imkers aan het werk in het donker. Door het flitslicht van mijn camera zie je ook talloze bijtjes vliegen

Een Soete Inval

Er zwermen nog wat bijtjes door onze tuin. Heel kleine klontjes volk zijn gebleven, zonder koningin. Het grootste klontje is een dag later nog opgehaald en bij het volk gevoegd, maar verder laten we ze nu met rust. De rododendrons staan inmiddels in bloei en veel andere bloemen zullen volgen. We hopen dat ze het nog even redden met elkaar.

En wij? Onze tuin wordt nog meer een zoete inval voor insecten. Wij hebben nog een braakliggend stukje grond. Dit wordt ons bijenweitje. We gaan het nauwelijks onderhouden en planten er zo veel mogelijk bijenbloemen en een bijenboom. Want wat zijn ze geweldig, die bijen! En wat moeten wij mensen nu onze verantwoordelijkheid nemen om onze leefomgeving zo goed en natuurvriendelijk mogelijk in te richten. Het belang daarvan, het hele jaar door, is nog meer tot ons doorgedrongen.

We kunnen veel leren van bijen: samen zijn we sterker. Ieder voor zich dat werkt echt niet. Teamwerk is key. Samen zijn is key. En zorg dat je een doel hebt in je leven en er echt bent voor elkaar.

Ik daag de mensen uit om zich wat meer als een volk bijen te gedragen. En zoveel mogelijk bijenbloemen te zaaien. Dat ook.

Daar wordt de wereld beter van.

De Gans

 

Een flink volk!

Meer weten over bijen en de activiteiten van de imkers in Oldambt? Volg Oldambt Imkers op Facebook.

Niets meer missen? Volg De Gans ook op: 
  

Wie is De Gans?

 

 

 

26 Replies to “D’n Soete Inval!”

  1. AnneMarie schreef:

    Een geweldig verhaal met de perfecte afloop.
    Gelukkig dat jullie niet verder wilden met het gif.
    Een briljante oplossing. Het leek me wel een beetje eng om zo mee te maken.

  2. Viviane schreef:

    jullie hebben meer dan een steen verlegd in de rivier Marije, puik!
    dank om dit verhaal ook met ons te delen.

  3. schrijfsels schreef:

    Indrukwekkend!
    Ik vind bijen (en hommels) mooi, vind het geweldig om ze bezig te zien en horen in de blauwe regen.

  4. shivatje schreef:

    Mooi dat ze een andere thuis gehad hebben.

    Aum Shanthi

  5. Judy schreef:

    Wat een avontuur en wat ontzettend leuk! Prachtig dat ze het volk konden ophalen.
    Ja, bijen zouden ons voorbeeld moeten zijn!

  6. Fra det gule hus schreef:

    Wat een indrukwekkende gebeurtenis, prachtig! Ik vind het super fascinerend hoe dat ‘werkt’, zo’n bijenvolk. Net als mieren trouwens. Daar kunnen wij mensen nog veel van leren… liefs!

  7. omabaard schreef:

    Met een zoon als hobby-imker weet ik dat het bijenvolkje dringend moet verzorgd worden.
    Hij heeft veel ‘hotels’ en een bloemenweide.

    Je beschrijft het mooi en boeiend! Fijn om lezen.

    • Marije De Gans schreef:

      Dank je wel. Het was ook fijn om mee te maken en een (kleine) bijdrage te kunnen leveren aan het bijenleven hier in de omgeving. Wat leuk dat je zoon ook imker is. Dierbaar om te doen.

  8. rebbeltje schreef:

    Zo wat een belevenis en maar goed dat je de hulp van een imker hebt gevraagd.
    Maar zoiets maak je maar 1 x mee dus is het volop genieten
    Groetjes

  9. Matroos Beek schreef:

    Prachtig en uniek wat je hebt meegemaakt!
    Wij hebben vijf huizen verder een imker als buurman. Zijn honing eet ik iedere dag. Hij is heel lekker en schijnt goed te zijn tegen allergie. Vorig jaar kwam de zwerm zich hier ook tegoed doen aan de bloesems van de bomen en alle bloemetjes in het wild. Fijn dat wij van die bijen hun honing kunnen eten. De cirkel is rond.

    • Marije De Gans schreef:

      Mooi is het he. Ik kijk al uit naar de honing van dit jaar. Dat we een klein radertje in het systeem van deze bijtjes zijn geweest geeft een mooi gevoel. Een hele ronde cirkel <3

  10. Rob Alberts schreef:

    Mooi verhaal.

    Ik doe het met een handvol solutair levende bijen.

    Vrolijke voorjaarsgroet,

  11. Hennie schreef:

    Wat een avontuur hebben jullie beleefd en wat zijn jullie er zorgvuldig mee omgegaan, petje af hoor. Ik ben er een beetje bang van maar ik laat ze wel leven hoor. Geniet nog van je heerlijke tuin daar is veel te beleven . Liefs Hennie

    • Marije De Gans schreef:

      Een prachtavontuur. Je moet maar denken, we hadden duizenden bijen in de tuin, ik stond er midden in en ben geen enkele keer gestoken. Ze zijn veel liever dan sommige mensen 😉 Genieten doen we zeker, heel veel liefs xx

  12. Kerst schreef:

    Heel goed bezig Marije prachtig ja mijn Vader had vroeger wel 10 bijenkasten en een hoop honing laat nu alles Staan wat er groeit en bloeit in de tuin de gifspuit is verleden tijd groetjes Kerst

  13. Mies Huibers schreef:

    Wat een geweldige belevenis en wat een prachtig verhaal. Ja, we moeten heel zuinig zijn op de bijen. Schitterend hoe jullie het opgelost hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zoek een artikel of onderwerp

Marije De Gans

Voel je Welkom

Vanaf dit plekje op het web bied ik mijn eigen, Gans persoonlijke kijk op de wereld. Goochelend met woord en beeld en soms met potlood.

Kritisch, soms recht voor zijn raap en zeker altijd eerlijk schrijf ik over wat ik meemaak, lees, hoor en zie. Maar het liefst deel ik de mooie, kleine dingen die het leven elke dag een beetje mooier maken.

Vul onder aan deze pagina je mailadres in en vlieg met me mee!

Marije De Gans

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Oude Gaksels

Member of Blog Society

BlogSociety
%d bloggers liken dit: