De natuur: een metafoor of juist niet?

Naar binnen keren

Steeds vaker lees ik over de toename van stress in onze levens. Vanuit diverse hoeken worden dure trajecten geboden om met je stress om te leren gaan. Onder professionele begeleiding oplossingsgericht aan de slag met jezelf, waar volgens velen de oplossing voor al onze problemen verborgen zou moeten zitten. Toch vallen veel mensen daarna terug in oude patronen, met alle bijkomende problemen van dien. Ik vroeg me telkens af waarom, totdat ik een foto voorbij zag komen met daarbij de inspiratievolle woorden hoe de natuur ons op dit moment uitnodigt om naar binnen te keren. In de kou worden groeiprocessen even stilgelegd en alles van buiten even letterlijk ‘bevroren’. En in mijn hoofd vielen de stukjes rustig op hun plaats. 

Een metafoor, of juist niet?

Aanvankelijk was ik geneigd de post te zien als metafoor, zoals ik deze zelf ook vaak aanwend wanneer ik de natuur als inspiratiebron aanwijs. Maar telkens wanneer ik dat deed, voelde ik dat dat niet helemaal  juist was.

De natuur is namelijk helemaal geen metafoor. En dat wij haar soms als voorbeeld willen stellen om tot rust of tot inkeer te mogen komen, is eigenlijk een soort van pleonasme, vind ik. Zij is geen voorbeeld, zij ís ons! En andersom, zijn wij de natuur!

Wij mensen komen voort uit de aarde, en het universum waarin zij beweegt. En uiteindelijk, zullen wij weer terugkeren naar die aarde en zal dat wat er van ons rest, weer één worden met haar. Geen enkele reden om de natuur als metafoor, of zelfs als voorbeeld te zien. Maar daardoor dus wel redenen te over om mee te gaan in die cadans van datgene waartoe wij behoren.

De oplossing zit niet in aan de slag gaan met onszelf. Dat is een bijkomend traject. Maar de oplossing zit voor mij veel meer in terug gaan naar de natuurlijke oorsprong van ons mens-zijn.

Van verlies naar winst

Uit alles wat ik lees voel ik een toenemende scheefgroei tussen de werkelijke behoeften van onszelf en dat wat we menen ‘te moeten doen’ in het dagelijks leven. De oorsprong van waar wij komen, de natuur, ligt zo ver van ons af door ontwikkeling, verstedelijking en andere zaken, dat we daardoor onszelf op bepaalde vlakken volledig dreigen te verliezen. En ik denk dat dáár de grootste winst te behalen zal zijn.

Ik wil graag minder ‘moeten’. Vooral afkicken van dat wat ik in onze wereld een ‘geldverslaving’ noem. We maken ons afhankelijk van iets wat we zelf gecreëerd hebben en wat ons, uiteindelijk, misschien wel de das om zal doen. Onze wereld is een sociale ratrace aan het worden waar steeds meer mensen niet meer in mee kunnen, of zelfs willen komen.

Zonder geld, of met te weinig, bereik je in onze wereld momenteel niets meer. Het lijkt alsof we eeuwen hebben geleefd volgens de doctrine dat voor genoeg geld alles te koop is. Maar we komen er nu langzamerhand achter dat we toch niet alles kunnen kopen…

Naar mijn mening zijn we enorm doorgeschoten in onze geldzucht

Geld kun je niet inademen. Van geld word je niet gelukkig. Geld is, van oorsprong, in het leven geroepen om eenvoudig te kunnen ruilen. Simpelweg zodat ieder zonder al te veel gedoe beschikt over dat wat hij of zij nodig heeft en we ons niet door middel van een bijna eindeloze reeks wisselingen van kuddes met schapen, lama’s, of kilo’s aardappelen naar een zak graan moeten bewegen.

Lucht hebben we nodig. Licht hebben we nodig. Duister hebben we nodig. Slaap, voedsel, water… Dat alles is feitelijk niet te koop, het wordt ons dagelijks op verschillende manieren aangeboden door de aarde waarop wij leven.

Geketend

Maar, bijna ongemerkt ketenen we ons allemaal vast aan geld en de verzonnen regelzucht rondom dat geld. Zodat al die doodnormale behoeften die de aarde ons biedt voor sommigen praktisch onbereikbaar worden.

Ik wil ons, de hele mensheid, uitnodigen om weer wat meer terug te keren naar onze basis. Om minder te moeten en minder te willen. Om minder te haasten. Terug te keren naar de basis van waar wij komen. Zodat we straks wat minder klachten hebben. Minder somber zijn. Minder stress hebben. En een heel stuk minder pijnen ervaren en veel minder wakker liggen…. Ik wil onszelf uitnodigen om anders te gaan leven. Aan meer zaken waarde toe te kennen dan aan geld alleen. We zullen, of we willen of niet, in de toekomst zaken moeten veranderen. Als we zelf die keuze niet maken, dan zal hij voor ons worden gemaakt, dat is mij inmiddels heel duidelijk …

Daarom wil ik even stilstaan

Deze gedachten komen op nu het donker wordt en de sneeuw begint te vallen. De winter nodigt uit om even ‘te bevriezen’. Om even stil te staan bij wat er in ons innerlijk gebeurt. En om even stil te staan bij de basis en onze werkelijke behoeften weer te voelen. Om dan straks, als het weer lente wordt, die gewonnen energie om te zetten in groei.

Echte, oprechte groei. Zoals de natuur dat ook doet ieder jaar…

De Gans

Metafoor

Mooi Leven, by De Gans gakt ook op Instagram, vliegt over Facebook, en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans lanceert heel soms een berichtje op Twitter.


Wie is De Gans?

21 thoughts on “De natuur: een metafoor of juist niet?

  1. Heel mooi.
    Wist je dat in de NLP metaforen therapeutisch worden gebruikt om een probleem te verhelderen oa. Dat doe jij hier met de natuur ook.
    Tenminste zo zie ik het. Als we meer in het ritme van de natuur zouden leven, zouden er heel wat minder dure trajecten zijn opgezet om weer tot ons zelf te komen.

  2. Wat een prachtige maar ook leerzame tekst over de natuur en ons. Want zoals je schrijft wij zijn een en vanuit daar moet men alles doen en groeien. De natuur geeft aan net als wij. Maar wij zoeken te vaak dat de natuur het op zijn eigen manier laat zien en doen.

    Aum Shanthi

    1. Zo gaat het wel vaak…. We kunnen er niet ‘tegen vechten’ want dat is vechten tegen onszelf. Het lijkt net alsof we ons daarvan steeds minder bewust zijn…

      1. Maar deze die er wel bewust van zijn leren heel veel van de natuur maar ook van hun eigen lichaam hun eigen IK.
        De natuur heeft zijn seizoenen net als wij mensen.

        Aum Shanthi

  3. Mooi Marije. Doet me ook denken aan het boek “Leven en Werken in het ritme van de natuur.” Jaap Voigt . Prachtig boek, met mooie foto’s en teksten. In het ritme van de natuur, in het ritme van onszelf natuurlijk , maar dat zijn we helaas vergeten. Ik ook vaak. Het boek brengt me vaak weer even terug.

    1. Je wordt ook meegetrokken nu. Pas als ik thuis ben dan lukt het losmaken van al die hectiek, en zelfs dan nog niet helemaal. Ik ga het boek opzoeken, lijkt me heel erg interessant. We klimmen binnenkort weer even samen de dijk op 🙂

  4. Heel mooi geschreven en gedacht. En o die foto, zo prachtig.
    Daarom geniet ik zo van de winter. Het tot rust komen, het stilstaan…
    En ja, met minder gaat het ook. Heel zeker.
    Lieve groet X

    1. Het is hier ook zo prachtig. Midden tussen de natuur, de bomen, het water, de dieren. Minder zal moeten. Zo veel als het nu is…. Op een gegeven moment past het eenvoudig niet meer… Lieve groeten terug x

  5. Heel mooi geschreven Marije. Gelukkig is niet iedereen zo. Je moet ze zoeken met een lampje maar ze zijn er wel die niet (meer) meedoen met de ratrace die ons leven momenteel is. Ik hoop dat er meer zullen komen, anders zullen de burn-outs en andere ongemakken maar toe nemen als er niets veranderd.

  6. Mooi! En gepost op de juiste dag (voor mij). Ik liep om 7.30 uur in het donkere bos. Een uurtje. Thuisgekomen was het bijna licht. Ik nam me voor om een hele dag niets te doen. Ik heb naar buiten gestaard, gekeken hoe de sneeuw viel, muziek geluisterd. Een middagdutje gedaan. Weer naar de sneeuw gekeken. Een heerlijke dag, afgesloten met jouw mooie post.

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.