Burn-out: de zwakte van onze maatschappij

zwakte

Een burn-out is niet de zwakte van een mens. Het is de zwakte van onze maatschappij.

Jaren geleden tobde ik met een burn-out. Waar ik maar niet uit kwam, ondanks voortdurende bemoeienis van buitenaf. Maar nu ik er op terug kijk, was het vooral dankzij die bemoeienis van buitenaf.

Dat ‘moeten’…

Want wat gebeurt er na de diagnose ‘burn-out’? Dan krijg je in korte tijd te maken met een heleboel deskundigen die menen te weten hoe jij je voelt, wat de oorzaak is van jouw problemen en via welk traject jij de oplossing vindt. Want jawel, een burn-out ligt aan jou. Jij zult moeten veranderen. Jij moet nee leren zeggen. En jij moet jouw grenzen aangeven. Vanaf dat je burn-out bent moet er echt een heleboel.

Dat de wereld een constant, intensief beroep op je doet, dat moet je maar van je af zetten. Je moet je niet mee laten slepen door al die eisen van buitenaf, of door de eisen van jezelf, enzovoort, enzovoort. Ga aan jezelf werken.

Maar daar krijg je meestal niet alle tijd voor.

Bedrijfsartsen hanteren vaak behoorlijk strakke protocollen waarin je voortgang plaats dient te vinden zodat je niet lang thuis blijft zitten. De werkgever dient mee te werken aan die re-integratie. Je gaat weer aan de slag, en daarnaast moet je alles aanpakken wat jou volgens de deskundigen weer beter maakt.

En als je dat niet lukt binnen de gestelde tijd, dan dreigt het label ‘aanpassingsstoornis’.

Want die protocollen zijn niet gebaseerd op een individuele situatie. Noch zijn de activiteiten die je al dan niet moet ondernemen om je herstel te garanderen ieder persoonlijk op het lijf geschreven.

Met bovenstaande uitspraken wil ik overigens niet mensen met een burn-out wegzetten als slachtoffers die niets aan hun situatie kunnen doen en dat de buitenwereld de schuldige is. Dat allerminst. Van ‘schuld’ is mijns inziens ook geen sprake. Een burn-out krijg je niet omdat de buitenwereld een beroep op je doet. Die burn-out krijg je omdat je het moeilijk vindt om gezonde keuzes te maken, je eigen grenzen te stellen, en daar ook aan vast te houden in een maatschappij die soms wel heel erg veeleisend is.

Kijken en luisteren naar elkaar.

Zaak in de burn-out problematiek van onze samenleving is vooral het kijken en het luisteren naar elkaar.

We hebben allemaal verwachtingen van hoe zaken moeten zijn en hoe zaken moeten lopen. Op de werkvloer, sociaal en in ons privéleven. Maar die verwachtingen doorkruisen elkaar dikwijls. Wat de één belangrijk vindt, geldt niet voor de ander. En onze wil en onze mening, die dringen we elkaar wel wat al te gemakkelijk op.

De sleutel maar minder burn-outs, die zie ik vooral in onze maatschappij. In ons samenleven met elkaar. De ruimte die wij zelf nodig hebben en die wij elkaar gunnen.

Als je burn-out bent, dan is dat niet jouw eigen zwakte. Het is die van onze maatschappij, waar wij allen deel van zijn. Ik zie discrepanties in de chemie tussen het individu en de wereld. En aan die facetten zullen we wat moeten doen. Met elkaar.

De Gans


Niets meer missen? Volg De Gans ook op:

Wie is De Gans?

21 Replies to “Burn-out: de zwakte van onze maatschappij”

  1. minoesjka schreef:

    Wat een mooie quot ………. het is zo waar.
    We moeten altijd maar, en het liefst zo snel mogelijk!
    En zolang dat moeten je energie geeft en je creativiteit aanspoort, is het niet erg….. dan heb je het fijn druk, ………
    Maar o wee als het energie gaat vreten dat moeten,….

    • Marije De Gans schreef:

      Ik lees steeds meer artikelen waarin duidelijk wordt dat juist even niets doen, even pas op de plaats maken ruimte geeft voor die creativiteit. En ook energie… Moeten moet niet altijd…

  2. Vlinder schreef:

    Momenteel zou ik zeggen dat ik burn- en bore-out ben. En ik herken je verhaal wel. Life ain’t easy…

  3. enerziek schreef:

    Je hebt overschot van gelijk. Het herstel kan niet snel genoeg gaan. Ik ben heel blij dat ik ziek geworden ben vóórdat onze minister van volksgezondheid zich ontpopte tot een nazi. Bijna vijf jaar heeft mijn reïntegratietraject van parttime werken en parttime thuis geduurd, tegenwoordig kan dat maximaal een jaar of zo. Schandalig.

  4. Mirjam Kakelbont schreef:

    De maatschappij, je werk, je huishouden, sociale contacten, nieuws dat 24/7 tot je komt… Het is te veel en het gaat in een te hoog tempo.
    Door de ME ben ik dat elastiekje waar de rek uit is. Ik ben het zat het steeds weer uit te leggen aan dezelfde mensen. Ik schrap ze uit mijn vrienden-/kenissenboekje. Iedereen denkt dat je te lui bent om te werken, maar ze vergeten dat ik ook geen energie heb om léuke dingen te doen.
    Het moeilijkst vind ik zelfacceptatie. En de emotionele eenzaamheid.
    Fijn weekend en lieve groet ♥

    • Marije De Gans schreef:

      Ik denk ook dat als je mensen dingen uit moet leggen (en sommigen telkens weer) je inderdaad beter je energie kunt besteden aan anderen, die wel meer bij jou en je leven passen. Toen ik afgekeurd werd was één van de uitspraken ‘nu heb je tijd om leuke dingen te doen’. Daarmee gaat men voorbij dat werken ook heel leuk kan zijn, en dat ziek zijn heel iets anders behelst dan tijd maken voor leuke dingen.
      En je laatste 2 zinnetjes. Dat dus…ook.
      Lieve groet en mooie nieuwe week x

  5. Kerst schreef:

    Weer een heel verhaal ja elke burnout is anders je word nooit Meer de oude de rek is er uit zit in mijn laatste werk baar jaar voor mijn pensioen krijg alle medewerking om het wat werkbaar te houden gelukkig maar een lieve groet Kerst

  6. Jane schreef:

    Misschien als je n been in het gips zet of cosmetisch je oog laat hangen zodat mensen zien dat er iets niet klopt, dat je serieus genomen wordt en even me-time mag hebben.
    Ik kreeg er 3, en het gaat nooit meer helemaal over…oorlogswonden noem ik ze. Ik kan niet meer functioneren in hoog tempo of onder werkdruk. Heb veel tijd nodig voor mezelf om te filteren en te ont-moeten en terug te komen in mn kracht.
    Je grens aangeven en nee zeggen haalt mij als ik het niet doe, uit mn kracht. En dan ligt n burn out op de loer….

    • Marije De Gans schreef:

      Bij mij gaat het ook nooit meer helemaal over, gecombineerd met restklachten HELLP en je kunt mijn dosis energie wel in een luciferdoosje samenvatten. Maar oh wat heb ik geleerd wat belangrijk is in het leven… Lieve, dikke kus xx

  7. Matroos Beek schreef:

    Daar zal men zeker iets moeten aan doen Marije. Ik vind het zo vreemd dat de druk en de last op de werkvloer ondertussen nog steeds toeneemt. Veel collega’s, en zelfs ook de kinderen, staan op de rand van ‘zinken.’ Hier spreek ik over wat ik zie gebeuren op de scholen. Niemand vraagt meer geld of middelen meer, maar wel minder drukte, minder moeten, minder grote hoeveelheden leerstof, … Op hoop van zegen…❤️

    • Marije De Gans schreef:

      Ik las vanmorgen van een ‘kaal’ onderzoek, puur op cijfers gebaseerd dat de enige oplossing voor de overbelasting in het onderwijs en de zorg zou zijn, nog meer uren draaien. Maar met meer uren, wordt niet iedereen per definitie productiever. Dat is nog altijd een sprookje waar velen in geloven, maar wat volgens diverse onderzoeken niet klopt. Helaas… Op hoop van zegen dan maar. Dank je en goed weekend ❤️

      • Jane schreef:

        Meestal is 15.00u de grens…moet je nagaan als je moet overwerken of tot kwart voor 5 op voortgezet onderwijs moet zitten….

        • Marije De Gans schreef:

          En dan thuis proefwerken nakijken, even eten en terug naar school voor oudergesprekken. 22.30 thuis en dan de volgende morgen om kwart voor 8 weer de schooldeur binnenlopen. Nee, dat onderwijs lag mij ook niet echt. Hoewel ik het fantastisch vond om kinderen iets te leren!

  8. joke_dev schreef:

    Wat omvat burn-out? Word je gepest, hou je niet meer van je werk, hou je er wel nog van maar je ziet het allemaal niet meer zitten enz. Duizenden redenen. Laat je professioneel helpen en begeleiden om klaarheid te scheppen en dan pas kan je genezing starten.

    • Marije De Gans schreef:

      Daar pak je een belangrijk deel aan (wat ik in dit blog achterwege heb gelaten, maar wat ik ook heb bedacht). Ik denk dat de professionele begeleiding ook per persoon weer anders is. Er zijn zoveel keuzes en smaken bij al die oorzaken. Dat kan complex zijn. Dank je.

  9. shivatje schreef:

    Dat is zo mooi en met waarheid uitgeschreven. Het is alles wat op je afkomt en ook als therapie dat het vaak moeilijk maakt om eruit te komen.
    De maatschappij en werk is hard en deze gooit je erin maar dat wordt vergeten.
    Het is makkelijk gezegd je bent niet energie vol je bent niet assertief genoeg in het leven en daardoor heb je nu die problemen. Het achterliggende wordt heel vaak vergeten.

    Aum Shanthi

    • Marije De Gans schreef:

      Het grootste probleem wat ik persoonlijk heb ervaren is het ongeduld van velen om je heen. Iedereen staat te trappelen totdat je ‘het weer doet’ en er zijn forse financiële sancties aan verbonden als het niet tijdig lukt. Dat maakt het vanuit dat opzicht al heel erg lastig om te herstellen.
      Dank je wel voor je reactie!

      • shivatje schreef:

        Dat is het juiste woord ongeduld en zien dat je weer in de fout gaat. Zodat ze je kunnen blijven nemen op je zwaktes.

        Maar eens dat het anders loopt staan ze versteld.

        Aum Shanthi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Quote of the Week:

Nieuw werk in de Galerie!

Galerie

Zoek een artikel of onderwerp

Marije De Gans

Voel je Welkom

Vanaf dit plekje op het web bied ik mijn eigen, Gans persoonlijke kijk op de wereld. Goochelend met woord en beeld en soms met potlood.

Kritisch, soms recht voor zijn raap en zeker altijd eerlijk schrijf ik over wat ik meemaak, lees, hoor en zie. Maar het liefst deel ik de mooie, kleine dingen die het leven elke dag een beetje mooier maken.

Vul onder aan deze pagina je mailadres in en vlieg met me mee!

Marije De Gans

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Oude Gaksels

Translate this site

%d bloggers liken dit: