Blind Mary kan weer zien

Blind Mary…

Vanmorgen las ik deze log van Anuscka. In mijn eigen kamertje, terwijl boven mijn hoofd ons rieten dak onder handen genomen wordt door een vriendelijke rietdekker. Grote bossen samengebonden goud belanden met zacht geritsel in de tuin. Gemoedelijk gestommel begeleidt mijn gedachten. De kachel brandt en een mok koffie staat binnen handbereik.

Heftige jaren

Zo warm en genietend luister ik naar de harpmuziek die Anuscka bijgesloten heeft. Vol warmte lees ik haar woorden. Haar verhaal raakt me diep. Het voelt alsof ik ook Blind Mary ben geweest de afgelopen jaren. Terwijl we 30 maanden lang onafgebroken leefden van life-event naar life-event, is ons leven de afgelopen tijd langzaamaan in een lagere versnelling gekomen. Maar de mijne stond nog altijd hoog, afgesteld op jarenlang onafgebroken stressfactoren. Afgesloten met de plotselinge ziekte van mijn eigen moeder en de daaruit voortkomende zorgen. En uiteraard had dat alles een behoorlijk effect op mijn gezondheid.

Net als Anuscka zit ik in mijn hoofd, dat na deze jaren alles standaard heftig opvat. Mijn hart is blij, tevreden, maar mijn hoofd kan daar nog niet altijd in mee. Werpt beren op de weg en ziet problemen die er helemaal niet zijn.

Een nieuw besef

Zacht als de grote bossen oud riet die met zacht geruis voor mijn raam belanden, komt mijn brein tot stilstand in een nieuw besef. Een nieuwe tijd breekt aan. Niet een tijd van afbouw en afscheid nemen, van werk, huizen, lieve mensen of een manier van leven, maar weer een tijd van opbouw. Onze keuzes zijn gemaakt en worden nu uitgevoerd, de rust keert terug. De locomotief van spanning komt nu echt tot stilstand. Met krakende scharnieren en piepende raderen die nodig wat onderhoud behoeven.

Onder de klokkende noten van het lied dwarrelen zachte pluimpjes voor mijn raam omlaag als een donzige sneeuw van warmte. Even zacht als de golvende klanken van de harp die het tafereel omlijsten…

Over het smalle pad langs de sloot lopen mensen. Lekker wandelen. Muts op tegen de kou, want er staat een venijnige wind die om de oren waait. Maar het is licht. Zacht licht.

Het is goed…

Blind Mary kan weer zien.

De Gans

Mary

Mooi Leven, by De Gans gakt dagelijks op Instagram, vliegt soms over Facebook, en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans lanceert heel soms een berichtje op Twitter.


Wie is De Gans?

10 Replies to “Blind Mary kan weer zien”

  1. Matroos Beek schreef:

    Wat mooi geschreven en invoelbaar. Ik hoop ook de rust te vinden en de innerlijke jachtigheid die mij nog te vaak plaagt van mij af te schudden. Maar het is moeilijk.
    Het mooie blogje van Anouschka was me ook opgevallen.
    Een rieten dak. Daar heb ik ook altijd van gedroomd. X

    • Marije De Gans schreef:

      Dat is ook heel moeilijk. Die jachtigheid zit er ook zo in in onze maatschappij, dat raak je niet zo maar kwijt. Soms moet ik me echt bewust afsluiten van de buitenwereld. Gelukkig bof ik dat wij op een plek wonen waar dat ook echt kan.
      Ik heb genoten van Anuscka’s blog. Heel bijzonder.
      Fijne avond en lieve groet, x

      • Matroos Beek schreef:

        Ik moet er mij ook van afsluiten, maar soms kan dat niet en/of werkt het door… Of zet iemand het op je over. Zo’n drukteschopper op het werk bijvoorbeeld.
        Ook ik kan thuis wel goed tot rust komen, maar ik werk meest van thuis uit. Daar schuilt het gevaar in dat je soms niet tijdig afstand neemt. De grens wordt dan te vaag.

        • Marije De Gans schreef:

          Oh dat vind ik zo herkenbaar. Vooral de frustraties van een ander bij de ander laten is iets wat ik níet goed kan… Telkens maar voor jezelf herhalen dat je het niet mee moet nemen, opslorpen en dat het niet bij je hoort helpt vaak een beetje… Maar het blijft een hele kunst. Ik hoop dat je, als je thuis bent, de druktemaker op het werk kunt laten en dat hij of zij niet bij je aan de eettafel zit. Of nog erger………..

  2. Fra det gule hus schreef:

    Oh…. wat mooi! Wat fijn om te lezen dat je ‘eindelijk’ in een lagere versnelling zit, vanuit je hoofd, via je hart, naar de buik. En wat een mooie metafoor van het dikke, zachte, natuurlijke, warme dak boven je hoofd. Thuiskomen en tot rust komen in alle facetten had niet mooier beschreven kunnen worden! Heerlijk! Dikke knus! (wist je al dat dat een Deense knuffel is?) XX

    • Marije De Gans schreef:

      Oh wat een mooi woord! Ik hoop dat jij ook hoofd en hart weer een beetje ‘aligned’ kunt krijgen. Heb daar bij jou alle vertrouwen in! Jullie hebben ook een heleboel achter de rug, een emigratie en alles wat er aan vooraf is gegaan gaat je ook niet zo maar in de koude kleren zitten. De regelarij moet toch voornamelijk vanuit het hoofd komen. Hoop dat een volgende workshop wat soepeler gaat. Met bladmuziek is het wel makkelijker volgen he. Zo puur op gehoor vind ik ook moeilijk als het langer is dan een paar maten.
      Liefs en hele dikke ‘knus’ voor jullie xx

  3. omabaard schreef:

    het evenwicht vinden tussen hart en hoofd is broodnodig. Ze kunnen niet zonder elkaar, maar mogen elkaar ook niet belemmeren.
    Fijn dat jij de juiste balans kon vinden.
    Ervaar het zachte licht, terwijl boven jou het rieten dak wordt geplaatst, om jullie beschermen tegen regen en storm.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zoek een artikel of onderwerp

Marije De Gans

Voel je Welkom

Vanaf dit plekje op het web bied ik mijn eigen, Gans persoonlijke kijk op de wereld. Goochelend met woord en beeld en soms met potlood.

Kritisch, soms recht voor zijn raap en zeker altijd eerlijk schrijf ik over wat ik meemaak, lees, hoor en zie. Maar het liefst deel ik de mooie, kleine dingen die het leven elke dag een beetje mooier maken.

Vul onder aan deze pagina je mailadres in en vlieg met me mee!

Marije De Gans

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Oude Gaksels

Member of Blog Society

BlogSociety
%d bloggers liken dit: