Als je kind zich niet zo lekker voelt …

kind

Een stukje over levenservaring…

Als je kind zich niet zo lekker voelt,

sluit je het alleen op in zijn kamer, voor minimaal 5 dagen en in geval van klachten totdat het minimaal 1 dag geen klachten meer heeft. Je gaat onder geen beding de kamer in en het kind mag er niet uit!

Je zet het eten voor de deur, waarna je gauw wegloopt en je kind van een afstand roept om zelf uit bed te komen en het eten te pakken.

Het kind mag de kamer alleen verlaten om naar het toilet te gaan, een apart toilet, waar niemand anders gebruik van mag maken.

Het kind mag vooral niet aangeraakt of geknuffeld worden, zelfs niet in dezelfde ruimte vertoeven als zijn ouders, broertjes, zusjes en zo voorts. En ook de kat moet uit de weg. Of de hond.

De grootouders blijven helemaal ver weg. Ook als ze gevaccineerd zijn en het kind volledig is hersteld. Of niet ziek is geweest.

Afstand is key.

Dit waren de adviezen van de GGD toen ons kind besmet raakte met corona

In ons geval waren er geen grootouders meer. Die zijn allemaal al dood. En omdat wij mensen zijn, hebben wij de dogma’s der GGD natuurlijk ook niet opgevolgd. We hebben juist extra geknuffeld, we hebben het ons zo gezellig mogelijk gemaakt en we zijn niet ziek geworden. Ook onze zoon niet, terwijl hij als één van de ‘zieken’ werd geteld in het dagelijkse grafiekje van de krant.

Maar onze zoon heeft nog steeds nachtmerries. Destijds durfde hij ons, zijn ouders, nauwelijks aan te raken omdat het Jeugdjournaal er zo op hamert dat dat gevaarlijk is en hij zo zijn ouders dood kon maken. Hij droomt soms dat zijn hersenen er met een staafje via zijn neus uitgetrokken worden. Wat er ook gebeurt, testen wil hij nooit meer.

Onze zoon is niet ziek geweest. Maar hij stond wel bij de zieken in het dagelijkse grafiekje van de krant

Hij mocht de tuin niet uit (gelukkig hebben wij er eentje, en een grote!). Met anderen praten of spelen dat werd ook taboe. Want je bent besmet: ‘stel dat je iemand DOOD-maakt?’ Aldus de GGD.

Ik neig er naar om het Jeugdjournaal te muten. Om een wereld buiten te sluiten die kritische mensen onverantwoordelijk noemt en vragenstellers openlijk bespot. Gevaccineerd of niet, ik neig er naar om de hele horeca, kunst, theater en cultuur links te laten liggen, omdat ik niet wil bijdragen aan de walgelijke medische selectiemaatschappij die voor ons wordt opgetuigd.

Ik ben zelf ooit bijna dood geweest. Heel ernstig ziek was ik. Toen onze zoon, gelukkig vrij gezond, geboren werd. Vlak daarna kwam het wettelijke keurslijf van vooral maar weer presteren en weer moeten werken. Voor verwerken van wat ik had doorgemaakt was daarbij geen plaats. ‘Dat moest maar in mijn eigen tijd’.

Emoties

Ik ben zelf ooit bijna dood geweest. En daar nooit meer helemaal van hersteld. Restklachten die mij invalide maakten. ‘Long-HELLP’ zo als het ware. Me dunkt dus dat ik enig recht van spreken heb als ik zeg dat ik kritisch ben over ons huidige omgaan met ziekte en dood.

Want ik heb geleerd dat ziekte, dood en vele ongemakken gewoon bij het leven horen. De emoties die daaraan verbonden zijn, zijn geen psychische afwijkingen die alleen met medicijnen en therapieën kunnen worden opgelost. Ze moeten doorleefd worden en verwerkt. Heel simpel eigenlijk.

Maar in onze geldgedreven prestatiewereld is geen plaats voor verwerken van emoties. Die remmen je productiviteit, dus je verwerkt ze maar in je eigen tijd. En zo verrotten normale gevoelens maar al te vaak tot een onderdrukte psychische problematiek. Die dan door een psycholoog behandeld moet worden. Met de focus op afwijkingen en gedragsproblemen en natuurlijk pillen.

We zijn wie we zijn

Het leven geeft uitdagingen. Onontkoombaar en soms onomkeerbaar. Juist dáárom moeten we leven, dóórleven, tot de dag van onze dood.

Alle restricties, alle dogma’s die sinds 2020 over ons zijn uitgestrooid, werken in mijn ogen, en met mijn levenservaring, precies averechts. Voor ons grote mensen. Maar vooral voor onze kinderen.

Begrijp me niet verkeerd! Ben je bang voor ziekte en wil je wel leven met restricties? Dan doe je dat toch? Neem een prik, houd afstand, wees voorzichtig. Maar dring jouw angst en dogma’s niet aan alle anderen op. En zeker niet aan kinderen. Die niet zozeer ziek van corona worden, maar wel van alle maatregelen.

Lach, Lijd en Leef

Laten we stoppen met bang zijn en het leven oppakken zoals het voor onze voeten rolt. En verantwoordelijk omgaan met het lichaam dat ons gegeven is. We hebben er maar eentje! Verhuizen naar een ander kunnen we niet. Dus ga naar buiten, beweeg, eet gezond en puur, let op je mineralen en vitamines en ontmoet degenen die je liefhebt. Lach, Lijd en Leef.

Het leven bestaat niet uit dagelijkse statistieken met besmettingen in de krant en ons achter restricties en regels verschuilen, tot dat het virus minder wordt.

Ziekte is iets dat bij het leven hoort. Dood is iets dat bij leven hoort.

Leven moet je doen. Niet laten.

Me dunkt, dat ik vanuit mijn ervaring, wel enig recht van spreken heb.

De Gans

kind


De Gans is Gans kritisch, realistisch en praat niet klakkeloos met anderen mee. Mijn mening baseer ik op wat ik diep van binnen voel, voorzien van gefactcheckt, internationaal nieuws, niet overgoten met een saus van links, rechts, zwart of wit.
Meer lezen, bekijken of iets anders? Kijk dan ook eens op mijn social mediaprofielen:
& &
Meer fotografie en Woorden bij Beeld van mij vind je in mijn Portfolio.
Doe niet zomaar iets omdat een ander vindt dat je dat moet doen. Volg je ♥

Wie is die Gans?

25 Replies to “Als je kind zich niet zo lekker voelt …”

  1. Alexandra schreef:

    Gosh wat een verhaal over jullie zoon en wat voor impact het op hem heeft/gehad.
    Heftige tijden de mens is sociaal en heeft anderen nodig om zich heen en afgezonderd worden uit angst.. dat is niet goed.
    Mijn schoonmoeder van 93 heeft het ook zwaar. En mijn eigen moeder zonder mijn vader inmiddels 10 jaar .. het was/is erg eenzaam. Mensen die sterven en dat je online bij een crematie of begrafenis bent.. vorige week nog. Het is hartverscheurend
    Ik probeer er qua gevoel en emotie niet te diep erin te gaan ik probeer het bij me weg te houden want anders vreet het mij op. Als hsp er komt het heftig binnen.
    Het zonnetje schijnt 🙂 zonnegroet ut stad grunn

  2. Samantha schreef:

    “Dit waren de adviezen van de GGD toen ons kind besmet raakte met corona” – Jemig! Ik dacht dat je een grapje maakte tot ik dit las. Waar gaat het heen met onze samenleving? Afstand nemen van hen die ons juist het hardste nodig hebben 🙁 Het maakt me enorm verdrietig.

    En ondertussen, als je prins bent, mag je gewoon alles -_-

    Ik hoop dat je zoontje er weer helemaal bovenop komt. Al die extra trauma’s die ze kinderen nu (onbewust) meegeven… Daar moet later natuurlijk ook weer over gediscussieerd worden in de 2e kamer.

    Enfin, ik doe met je mee. Ik hou me in principe aan de regels, maar die moeten dan wel menselijk blijven. En als er 70.000 mensen mogen feesten op Zandvoort, dan mag ik best mijn ouders een knuffel geven, lijkt me <3
    Vlieg met Samantha mee naar… Spiegeltje, Spiegeltje Aan De Kast • Met Deze Simpele Truc Word Je Direct Positiever Over JezelfMy Profile

    • Marije De Gans schreef:

      Het was helaas echt waar. En er werd nog best wat druk gezet ook. Ik vind het bizar hoe we op dit moment met mensen om gaan. Ik ben nog een stukje aan het schrijven over het beleid in het algemeen, niet alleen over corona. Al schrijvende werd ik er ook niet vrolijk van. Ik begrijp het niet meer en neem ook steeds meer afstand van het nieuws. En die knuffels mogen hier gewoon.
      Lieve groet, xx

  3. Sandra de Koning schreef:

    Ben het zo met je eens, steeds als je bedenkt dat het niet
    gekker kan dan verzinnen ze het toch, waar je bij staat. Bizar!

  4. sonja schreef:

    Wat afschuwelijk dit! Dat kan je je kind niet aandoen. Wij houden absoluut afstand en knuffelen met familie stond ook even op een erg laag pitje maar dan hebben we het over volwassenen. Zoals jij het beschrijft is immens triest. Onze kinderen zijn volwassen maar als ze klein zouden zijn in deze tijd zou ik ze absoluut niet aan hun zielige lot over laten. Goed gedaan hoor! Hoe gaat het nu met je kind? lieve groetjes, Sonja

    • Marije De Gans schreef:

      Het gaat op dit moment goed met hem, maar hij heeft erg veel last van de maatregelen gehad. We beschermen de kinderen niet goed genoeg, integendeel. Het wordt voor de jeugd een heel moeilijke tijd. Ik maak me daar veel zorgen over. Dat verwijt ik onze beleidsmakers zeer. De tijd zal gaan leren hoe de kinderen hier doorheen gaan komen

  5. zo mooi gesproken! dankjewel! Kritische stemmen zijn nodig! over alle onderwerpen in dit dwaze C-verhaal…. zeker aangaande de angst-cultuur

  6. Moontje schreef:

    Ik ben het helemaal met je eens.

  7. shivatje schreef:

    Wat vreselijk en zo zijn er meer die zo een verhaal kunnen schrijven
    Liefde en kracht kan veel overwinnen.
    Gedwongen worden we zelf op momenten verplichten ze ons.
    In plaats eens te leren dat bepaalde mensen anders leven en een immuniteit hebben dat sterk genoeg is.
    Goed geschreven

    Aum Shanthi

    • Marije De Gans schreef:

      Immuniteit is ook iets wat we moeten versterken met voeding, met beweging en precies de liefde. Daar is helemaal geen aandacht voor op dit moment en dat vind ik zo gek.
      Dank voor je compliment, warme groet,

  8. Karel schreef:

    ik volg weinig tot niets van dat hele gedoe , 1 x nieuws op een dag is mij genoeg
    ik was in 2007 ook bijna door , omdat ik er vrede mee had , ben ik er nog 🙂
    de dokter vertelde me toen , de meesten raken in paniek en stikken dan , ik was de rust zelve 🙂
    leef – lach doe als het kan waar je zin in hebt is mijn motto

    • Marije De Gans schreef:

      Die rust herken ik ook. Kome wat komt, dacht ik. Maar tegelijk vond ik het wel vervelend om mijn net geboren baby achter te laten. Dus ik vond dat ik wel wakker moest blijven om voor hem te leven. Maar die kalmte en overgave aan de situatie herinner ik me nog heel goed. Terwijl het om mij heen allesbehalve kalm was toen. Heel gek eigenlijk. Ik vind 1x nieuws nu eigenlijk al te veel. Wat een rare wereld. Ik ben het helemaal met je motto eens!

  9. Matroos Beek schreef:

    Erg.
    Ook ik kreeg de opmerking of het wel verstandig was dat ik voor mijn moeder ging zorgen tijdens corona… Een mens van 98… stel je voor. Als je op die leeftijd moet kiezen tussen sterven van vereenzaming of sterven van een besmetting, dan was de rekening voor mij snel gemaakt. En dat heb ik ook geantwoord. Ik kan er nog steeds niet bij dat zovelen in eenzaamheid zijn gestorven. Zo afschuwelijk. De liefde en de menselijkheid werd veel te zwaar weggedrukt. De verkilling is nog steeds zeer voelbaar.

  10. Kerst schreef:

    Een super mooi verwoord verhaal ja we worden in allerlij regels gedwongen en geperst lekker je eigen dingen doen wat jullie uit komt ik volg al veel minder de persconverenties en zie het wel mooi in onze eigen bubbel blijven leven een lieve groet Kerst

  11. Rob Alberts schreef:

    Vreselijk verhaal ….
    Goed dat jullie dit met liefde hebben opgepakt.

    Stille groet,

  12. Melody schreef:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Marije De Gans

Lees nu:

kind

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Zoek een artikel of onderwerp

Alle schrijverijen van De Gans

Privacy bij De Gans

Gevoelens van een ander

Translate this site

%d bloggers liken dit: