Aanvaarden in acceptatie

Aanvaarden…

Iedereen die mij weleens heeft gesproken weet dat ik veel denk. Ik ben gek op denken, uitzoeken, lezen, filosoferen. Ik heb een enorme hang naar begrip van zowel tastbare, feitelijke zaken als het ontastbare, dat ongrijpbare, onzichtbare om ons heen. 

Uiteraard begrijp ik heel veel niet

Want onherroepelijk kom ik bepaalde zaken tegen die onbegrijpelijk zijn. Over besluiten van een ander, die in mijn ogen ondoordacht of onverstandig lijken te zijn, maar ook over zaken die toch echt, voor mij, niet te bevatten zijn. Dat geldt voor besluiten van anderen mensen, maar ook ben ik soms verbijsterd over zaken die sommigen onder ons in het leven mee moeten maken.

Sommige gebeurtenissen daar kan ik de bedoeling niet van in zien. Toch gebeuren ze en zullen we er mee moeten leven. En dan weer opnieuw leren om het leven te accepteren zoals het ons is gegeven, en soms zelfs opgedrongen wordt. En daarin zullen we onherroepelijk moeten aanvaarden dat sommige gebeurtenissen onbegrijpelijk zijn. We kunnen er tegen vechten, maar het verandert een gebeuren in het verleden niet en brengt in veel gevallen niemand meer bij je terug. Het kost je alleen maar meer energie, die je misschien ten goede zou kunnen aanwenden.

Een rustig aanvaarden in volkomen acceptatie. Uiteindelijk zit er immers in sommige gevallen niets anders op…

De Gans

Aanvaarden

Mooi Leven, by De Gans gakt ook op Instagram, vliegt over Facebook, en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans lanceert heel soms een berichtje op Twitter.


Wie is De Gans?

22 thoughts on “Aanvaarden in acceptatie

  1. Wijze woorden
    Het lijkt wel heel oneerlijk verdeeld…maar zij die wel door kunnen hebben het moeten accepteren om door te gaan. Groetjes

  2. Het is inderdaad moeilijk… en soms een langdurig proces… maar soms kan een mens niet anders… en soms zouden we sneller moeten aanvaarden… omdat we onszelf dan niet langer extra kwellen. Lieve groet Xxx

  3. Mooi Marije, moeilijk aanvaarden. Het leven van aanvaarden valt vaak niet mee vooral als je niet goed in je vel zit, toch moet het en vaak als je het doet lukt het. In de buitenwereld heb ik vaak moeite met aanvaarden Het lijkt dat je alles maar gewoon moet vinden alles maar aanvaarden maar dat kan ik niet er zijn voor mij duidelijk grenzen.zo heb ik Syrische buren geweldige mensen maar zij mag en kan mannen geen hand geven. Ik kan en wil dat niet aanvaarden of accepteren, ze wonen in Nederland met onze waarden en normen. Ik heb er een hele fijne discussie over gehad en naar mijn mening moet zij aanvaarden dat het hier anders is. Zo kan ik net als jij nog veel opnoemen. Ik blijf bij mijzelf en probeer zoveel mogelijk iedereen in zijn waarde te laten en met respect om te gaan met wie dan ook maar dan ook andersom naar mij/ons toe. Dankjewel voor deze wijze les.
    Lieve groeten Hennie

    1. Dat geen hand geven daar heb ik ook moeite mee, maar tegelijk kan ik niet iemand opdringen dat zij iets moet doen wat ik vind dat ze zou moeten doen… Ik vind dat inderdaad een heel lastig punt. In dat geval zou je ook kunnen zeggen dat wij zonder hoofddoek daar de moskee in zouden moeten kunnen gaan, maar dat doen wij ook niet. Het is elkaar respecteren, maar waar de grens precies ligt dat vind ik zelf erg moeilijk om te bepalen. Ik weet dat jullie het verder goed kunnen vinden samen en dat is toch maar waar het in de wereld om gaat…
      Mooie reactie, dank je wel! x

  4. Ik heb je nog nooit gesproken en ken je niet persoonlijk maar in je blogs lees ik zeker een denker een mens met veel gedachten en gevoelens .Dingen die gebeuren in ons leven zijn niet altijd eenvoudig te begrijpen en soms duurt het lang om dingen te accepteren .Voor mij zijn er dingen die ik heb moeten leren accepteren en blijven er dingen waar ik nog steeds veel moeite mee heb ,dat is het mens zijn in ons nu eenmaal .
    Lieve groetjes Elisabeth

    1. Ja er blijven altijd heel moeilijke dingen. Daar ontsproot dit stukje uit. Het aanvaarden moet, lukt en zal niet anders kunnen. Maar soms blijft de vraag…..waarom…
      Dank je wel en lieve groeten terug, Marije

  5. Wat schrijf je toch mooi en ontroerend.

    Aanvaarden in acceptatie is het oké vinden wat er gebeurt. Hoe het gebeurt. En een weg gevonden hebben om het te dragen. Wat als de manier niet oké is? Afscheid nemen moeten we immers allemaal. Maar de manier waarop? Als de manier het lijden erger maakt? Het jou of de ander als mens alles wat je nog maar enigszins aan ‘ waarde ‘ hebt teniet doet? Dat is lastig aanvaarden. En al helemaal niet in acceptatie. Ik zag het vaker in mijn leven . Op veelerlei gebied. Veraf, dichtbij, ziekte en in omgang.
    Het kan je bitter maken. Of verslagen. Somber. Depressief. Bang.
    Ik was altijd een vechter. Een optimist. Tot ik belangrijke personen uit mijn leven verloor. Mijn vader, bleek later, had aanvaard in acceptatie. Voor ons volkomen onverwacht. Lastig te aanvaarden. Maar nu begrijp ik het steeds beter. Hij wilde ons de pijn besparen door te zwijgen over wat hij wist. Hij ging sterven. En sneller dan we dachten. Was hij maar eerlijk geweest.. dan hadden we het begrepen. En kunnen accepteren wat en hoe hij moest aanvaarden. Eerlijk zijn. Dat is wel het keywoord. Eerlijk in wat je voelt. Wat je droomt. Wat je doet. Wat je hoopt. En dat delen. Ook angsten en twijfels. Leugens over wat dan ook maken levens kapot. Eerlijk zijn.
    Dat zorgt voor begrip en kracht. En vaak acceptatie. Het kan zo simpel zijn.
    Wij maken het zo moeilijk.

    Tnx Marije (alweer)

    1. Het kan zo simpel zijn, inderdaad. Maar oh, wat kan het moeilijk zijn. Wat je schrijft begrijp ik zo goed.
      En eerlijk zijn, dat vind ik zo’n basisrecht uit respect en liefde voor elkaar. Dat je bepaalde zaken verzwijgt daar kan ik inkomen, sommige dingen zijn heel erg en moeilijk te begrijpen. Maar bewust mensen voorliegen vind ik heel wat anders, daar kan ik niet mee leven. Mensen die dat doen, die kan ik nooit meer vertrouwen, nooit meer aankijken. Ik ben zelf niet zo, mijn gedachten spuit ik uit, soms op het tactloze af… Maar ik kan me niet anders voordoen dan ik ben. Eerlijk zijn is een belangrijke basis. Ik ben zo’n moeder die met het hele Sinterklaasspel al moeite heeft. Dat is ook weer erg eigenlijk…
      Je geeft me weer stof tot nadenken, wat fijn, dank je wel <3

      1. als je iets niet verteld is dat liegen? iemand zei mij ooit van niet. En hij vertelde ook niets. Nu ben ik ervan overtuigd dat ook dat liegen is. Het onthouden van cruciale informatie dermate belangrijk omdat het de rest van je leven van invloed is. En de laatste keer heeft het mij gekwetst en gaat anderen ook nog kwetsen. Het Sint feest. ik begrijp je. Du moment dat mijn kinderen de vraag stelden vroeg ik hen: wat denk je zelf? ‘ hij bestaat ‘ ‘ okee dan als jij dat vind .. ‘ Het antwoord wijzigde met hun leeftijd. Het spel bleef hetzelfde. Spannend.
        Het verpeste mijn kinderen hun leven niet en blijft een waardevolle herinnering.

        zo moet alles in het leven zijn.

        1. Ja zo zou het moeten zijn ❤ Iets verzwijgen dat een ander zou moeten weten is in elk geval oneerlijk…
          Zo als jij het met Sint doet, zo gaat het hier ook. Heb ook niet de indruk dat onze spruit daar echt onder lijdt. Hij weet in elk geval dat ik altijd eerlijk tegen hem ben ❤

  6. Een rustig aanvaarden in volkomen acceptatie, heel mooi gezegd maar wat vind ik dat moeilijk. Er zit niets anders op, als je lichaam je in de steek laat, als je weer eens een dag niet vooruit kunt of niet kunt doen wat je zou willen. Dat wat je zo graag zou willen doen in héle kleine stukjes moet verdelen zodat het weken duurt voor iets af is. O, ik ben soms zo ongeduldig, zie helemaal voor me hoe het moet worden, maar heb de kracht niet en de hulp niet om het voor elkaar te krijgen. Zo frustrerend soms! Maar niét bij de pakken neerzitten, uiteindelijk krijg ik het voor elkaar! Dat was weer een mooi stukje van je Marije, weer heel herkenbaar en een stukje om over na te denken. Fijne zondag verder!

    1. Het is ongelofelijk moeilijk he. En sommige dingen vind ik eigenlijk onaanvaardbaar. Maar alle energie die ik steek in het dát blijven denken, brengt mij niet verder. Soms heb je echt van die momenten dat je bij de pakken neer gaat zitten. En dat mag. Dat helpt je. Als je maar niet probeert iets wat je niet kúnt veranderen toch proberen te veranderen. Want dat maakt het niet beter…. Sterkte Joke en ook nog een mooie dag voor jou x

Gak mee en plaats hieronder je reactie,

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.