1979

Sneeuwherinneringen…1979

Met zijn vieren reden we in een knalgele Renault 4 vanuit het Drentse Ruinerwold naar de uitgestrekte veenkoloniën van Groningen. Met als doel het vinden van een huis. Ik was nog geen 8, mijn kleine broertje nog maar 4. En het was winter. Het was heel erg winter. 1979.

Muren van sneeuw

Langs weerszijden van de weg rees de sneeuw omhoog als een reusachtige blauw-witte muur waarover ik niet kon kijken. Grote machines hadden de weg wat vrijgemaakt, zodat het verkeer kon volgen. Zo reden wij door die besneeuwde witte wonderwereld in ’79 van A naar B. Het knusse Drenthe, waar wij tot die tijd gewoond hadden, moest ingeruild voor het winderige Groningen, waarvan ik die betreffende middag nauwelijks iets kon zien door de grote bergen sneeuw die ons het zicht ontnamen.

Het huis zelf was snel gevonden. In Groningen is zo veel moois om in te wonen. De keuze viel op een grote, uitgebouwde jaren ’30 woning midden op het platteland. Aan de voorkant kon je er alleen in door het bestijgen van een trap. De tuin werd mijn moeders droom en het huis mijn vaders nachtmerrie. Ik kan me geen zomervakantie herinneren dat hij niet op een ladder stond om iets te repareren, terwijl mijn moeder in de keuken de bonen uit de moestuin weckte voor de winter.

Toen we in het huis trokken was de sneeuw weggesmolten en werd een kaal landschap onthuld. Aan de voorkant onbelemmerd uitzicht richting Drenthe, aan de achterkant strekten de landerijen zich uit tot aan de Duitse grens, slechts doorsneden door lange, rechte weggetjes met rijen bomen er langs.

Weg uut Grunn

Mijn leven leefde verder en trok mij toen ik volwassen werd weg uit het noorden. En altijd bleef ik terugverlangen naar de Drentse bossen en Groninger vergezichten uit mijn jeugd.

Terwijl ik jarenlang in Brabant woonde, groeide mijn verlangen naar dat winderige Groningen. Waar de sneeuw in de winter de sloten dempte en waar de wind in voor- en najaar de pas geverfde kozijnen geselde met stuifzand. In de zomer woonden we letterlijk buiten. Tussen de kippen, konijnen, nog meer beesten, en de geit, die alles buiten onze tuin lekkerder vond dan het groenvoer binnen de hekken. Mijn herinneringen zijn een luchtige mousse van bepaalde ontberingen in dat oude, tochtige huis op het winderige platteland, met daarbinnen en daarbuiten bijna grenzeloze mogelijkheden tot spelen en fantaseren. Want in zo’n huis met een grote tuin daar kun je als kind bijna alles…

Die sneeuw…. Zo erg als tijdens mijn kennismaking met dit landschap in 1979 is het nooit meer geweest. Niet hier en niet op andere plekken waar ik toefde. Dat ik niet graag mijn ogen stoot dat werd me langzamerhand wel duidelijk. Ik zocht balans tussen uitzicht en bomen, tussen rust van buiten en mijn rusteloze ziel van binnen. Ik bleef jaren zoeken naar een thuis, maar mijn heimwee bleef.

Terug in Grunn

In 2016 besloten we om Brabant definitief te verlaten en terug te keren naar onze vertrouwde roots hier in het noorden. Diverse gebeurtenissen dreven ons zacht, maar onomkeerbaar naar het huis waar wij sinds vorig jaar wonen.

Nu we, na ruim 2 jaar, weer echt gesetteld raken, hier op dit mooie Groninger land, deze week precies 40 jaar nadat ik er voor het eerst tussen al die muren van sneeuw binnenreed, voel ik me eindelijk weer echt thuis. Op een plek vlak bij die vergezichten, met aan de andere kant het bos. Groningen heeft voor mij eigenlijk een beetje van alles.

En dat maakt het voor mij compleet…

De Gans

1979


Mooi Leven, by De Gans gakt dagelijks op Instagram, vliegt soms over Facebook, en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans lanceert heel soms een berichtje op Twitter.


Wie is De Gans?

30 Replies to “1979”

  1. gwendolen schreef:

    Mooi verhaal. Er gaat nu eenmaal niets boven Groningen.
    Ik woonde in ‘79 aan de rand van de Stad. Zo geweldig om ingesneeuwd te zijn. Echt voor herhaling vatbaar.

  2. minoesjka2 schreef:

    Bijzonder hé, zo heeft ieder zijn eigen herinneringen aan 1979. Ik ook ………… weet dat er sneeuw lag, maar dat interesseerde mij niet zo. Mijn moeder werd ziek en overleed dat jaar in november.

  3. Esther Cuyvers schreef:

    dit stukje is zo mooi! ik kom af, ik wil Groningen terug zien !

    je hebt een lach op mijn gezicht geschreven, mooi stukje !

  4. shivatje schreef:

    Net zoals bepaalde vissen terug gaan naar je plaats van herkomst kan soms heel wat goeds laten voelen.
    Men heeft niet altijd het besef als men iets achter laat dat je soms een verlangen voelt om toch maar terug te gaan.

    Aum Shanthi

  5. Edward McDunn schreef:

    Dat was inderdaad een barre winter hoor. Fijn dat je het zo naar de zin hebt in Groningen. Ik ben vaak in de stad geweest.

  6. Judy schreef:

    Heerlijk dat je weer op je plek bent, Marije! Dat thuisgevoel is onbetaalbaar.

  7. omabaard schreef:

    Terug naar de roots voelt altijd als thuiskomen aan. Woon je nu in hetzelfde huis als toen ja 8 jaar was?
    Wij waren vorige zomer in Groningen. Een heerlijke tijd. Mooie stad en omgeving.

    • Marije De Gans schreef:

      Nee niet in hetzelfde huis. We hebben wel anderhalf jaar in het huis van mijn schoonouders gewoond, maar het voelde toch beter om echt een eigen stekje te zoeken. Groningen is een prachtige stad. De omgeving is nu veel mooier dan 40 jaar geleden. We genieten hier

  8. Fra det gule hus schreef:

    Zo fijn om te lezen (en te merken) dat je weer thuis bent… Jeetje, 1979, die winter heb ik gemist, ik reed toen in een T-shirtje paard in het zuiden van de Verenigde Staten… (wat toen voor daar weer heel erg warm was). Ik begreep uit de brieven van mijn ouders hoe erg het in NL was. Levens geleden…. XX

  9. petrasparkblog schreef:

    Ik herinner me nog dat wij als kind naar de Elfstedentocht keken op de televisie. Wat is me dat lang geleden!

  10. Melody schreef:

    Mooie herinneringen wel hè

    De winter van 79 ken ik al 16/17 jarige slechts vanachter het ziekenhuisraam op de 3e etage vh oude umcg. . Ik ken de beelden van tv uiteraard maar meer ook niet.

    Grunn is ook mijn plek maar drenthe is ook acceptabel alleen niet de plek waar ik nu zit maar oké dat verandert ook nog wel trek goede

  11. Hennie schreef:

    Wat een mooie herinnering heb jij aan dat jaar, dat moet je koesteren 1979. Er lag sneeuw veel sneeuw prachtig was het. Voor mij minder ik lag in het ziekenhuis in die tijd maar dat neemt niet weg dat ik het prachtig vond, voor bezoek was het lastig. Ik herinner mij als kind ook altijd sneeuw in de winter, glijden, sleeen sneeuwballen gooien, heerlijke herinnering. We houden de mooie herinneringen vast en die koesteren we. Liefs Hennue

  12. Matroos Beek schreef:

    Groningen… ik was er nog nooit, maar je doet mij er nu wel van dromen. Prachtig is het daar en prachtig heb je dat beschreven. Geniet verder daar in het noorden. X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zoek een artikel of onderwerp

Marije De Gans

Voel je Welkom

Vanaf dit plekje op het web bied ik mijn eigen, Gans persoonlijke kijk op de wereld. Goochelend met woord en beeld en soms met potlood.

Kritisch, soms recht voor zijn raap en zeker altijd eerlijk schrijf ik over wat ik meemaak, lees, hoor en zie. Maar het liefst deel ik de mooie, kleine dingen die het leven elke dag een beetje mooier maken.

Vul onder aan deze pagina je mailadres in en vlieg met me mee!

Marije De Gans

Mooi Leven in je mailbox?

Voer je mailadres in en vlieg mee:

Oude Gaksels

Member of Blog Society

BlogSociety
%d bloggers liken dit: