Zullen we de wereld weer een beetje kleiner maken?

Onlangs scrolde ik door de nieuwsberichten van de afgelopen dagen.

Naast de dagelijkse berichtgeving kwamen mij nog enkele andere artikelen onder ogen. Over een, mij totaal onbekend meisje wat elke vier maanden van kledingstijl schijnt te wisselen. Of over een drugsstel ergens in de VS wat bewusteloos in een auto is gevonden met hun peuter klaarwakker in zijn kinderzitje achterin. Over het vernieuwen van huwelijksgeloften van God weet ik wie. Over een heleboel andere, met name oninteressante, voor velen van ons ons op dit moment niet altijd relevante zaken die echter als heel boeiend en belangrijk gepresenteerd worden.

En ik dacht weer na.

Zullen we de wereld weer een beetje kleiner maken?
Bron: Pixabay

Dergelijke berichten worden vaak verder gedeeld op sociale media, waar iedereen die er zin in heeft er een reactie op kan posten. Dit gebeurt, zoals we allemaal weten, veelvuldig, zodat termen aangaande bijvoorbeeld het drugsstel ‘kan toch niet’, ‘dat arme kind’, ‘uit de ouderlijke macht…’, ‘schandalig…’, ons om de oren (ogen…) vliegen. Zonder verder in te gaan op de achtergrond van bij voorbeeld het stel in kwestie, of van het kind, van de hele situatie, waar wij tenslotte, laten we eerlijk zijn, verder eigenlijk niets van weten. Het wordt een gewoonte om, afhankelijk van het type bericht, snel en daardoor vaak wat ondoordacht, even een ‘meelevende’ of strenge reactie te posten, bij voorkeur telkens opnieuw vergezeld van een bepaalde moraal. Want drugsgebruik kan niet als je een kind hebt. Nou ben ik het daar natuurlijk absoluut mee eens, maar men gaat dan weer volledig voorbij aan de mogelijk verregaande moeilijkheden van de ouders en gebrek aan adequate begeleiding in veel andere landen, die tezamen mogelijk werkelijk aan het drugsprobleem ten grondslag liggen. Ons simplistische commentaar is hierbij echt niet van waarde en daardoor verspilde energie.

Dit keer lees ik eens verder.

Artikel na artikel, tekst na tekst, commentaar na commentaar. Allemaal van mensen die ik niet ken, door mensen die ik niet ken. Over mensen die ik niet ken. Elke paar maanden van kledingstijl wisselen schijnt heel verrijkend en creatief. Je geloften vernieuwen en elkaar je liefde opnieuw verklaren leidt tot absoluut geluk. En zo verder. Bericht na bericht verscheen voor mijn ogen. Dat dat zo gedeeld en meebeleefd en -geleefd kan worden vandaag de dag verbijsterde mij. En dat zoveel mensen zin, tijd en energie hebben om zich daarover een mening te vormen, deze te posten en daarover dan ook nog een discussie aan te gaan is gewoon bijna fascinerend.

Ik hoef het eerlijk gezegd niet meer te weten.

Ik wil niet weten welke grote onbekenden op 6500 kilometer van mijn eigen bestaan bezwijken aan een overdosis, noch iets over de samenstelling van hun gezin, wat door de media gedeeld wordt bij wijze van ‘les’. En het boeit me niet wie zijn huwelijksgeloften in welke outfit van welke couturier hernieuwt. Het interesseert me überhaupt niet wie er wat aantrekt en waarom, of wie die outfit bedacht heeft.

Ik wil trouwens ook niet weten dat twee taxi’s op Cuba frontaal tegen elkaar zijn gebotst en hoeveel mensen daarbij zijn gestorven, en nee, ik hoef vooral niet te weten welke kinderen er allemaal op welke manieren gewond zijn geraakt bij welk bombardement of verdronken bij een vluchtpoging over een zee waar ik als onschuldig, beschermd, bevoorrecht westers kind in zwom. En ik hoef daar al helemaal geen gedetailleerde foto’s van te zien! Nee, ik hoef de berichten niet telkens geüpdatet te hebben en ik wil de ondoordachte, oppervlakkige commentaren en meningen erover niet meer lezen.

Zullen we de wereld weer een beetje kleiner maken?
Bron: Pixabay

Dit is geen desinteresse.

Integendeel, het is juist werkelijk interesse. Ik leef oprecht en intens mee met alle vreselijke gebeurtenissen. Ik leef oprecht mee met de mensen in mijn leven en ik ben me uitermate bewust van alle ellende in de wereld. Maar ik hoef het niet zo overgedoseerd voor mijn kiezen te krijgen vanaf het moment dat ik ’s morgens mijn ogen opendoe, tot de korte samenvattingen en aankondigingen van komende journaals tussen alle gezellige televisieprogramma’s door, tot na bedtijd aan toe. Ik heb al een hele tijd geleden praktisch alle nieuws-applicaties van mijn tablet en telefoons gegooid en ik kijk niet meer dagelijks naar het journaal. Ik zoek zelf het nieuws wel op als ik het weten wil. Maar dan nog ben ik verbaasd over de vele nieuwtjes overal ter wereld die, in elk geval in mijn eigen ogen, totaal niet relevant zijn en die je via diverse kanalen op elk uur van de dag onder ogen kunt krijgen.

Het is zo veel allemaal. Ik vrees dat we daardoor een beetje overvoerd zijn. Dat we teveel meekrijgen en misschien daardoor wel een beetje afgestompt raken. We zijn gewend geraakt aan akelig nieuws. Aan negatieve berichten over iedereen, continu, overal van de hele wereld om ons heen.

Dat kan ook wel een tandje minder, vind ik. Want het effect is best merkbaar.

Als ik aan minder hechte vrienden soms een boekje opendoe over mijn leven en belevenissen, waarvan een paar zo nu en dan best wat impact hebben op mijzelf en de dierbaren om mij heen, merk ik dat ik ‘sociale media reacties’ begin te ontvangen. Zoals ‘kop op meid, we hebben allemaal wel eens wat, je bent nu toch weer thuis?’ (als ik met de ambulance naar het ziekenhuis ben afgevoerd voor een weekendje op de hartbewaking terwijl ik met mijn man en zoon door de bossen had willen dwalen), of ‘rust maar lekker uit en laat je lekker verwennen’ (als ik noodgedwongen over mijn grenzen ben gegaan omdat er soms nu eenmaal dringend zaken geregeld moeten worden en daardoor een aantal dagen volledig immobiel in bed moet liggen terwijl het buiten 28 graden is en iedereen juicht over het zomerweer), en allemaal van dat soort opmerkingen meer.

Ik lig niet in bed om me te laten verwennen.

Ik lig in bed omdat mijn lijf niet zo veel aan kan als dat van de gemiddelde ander. Dus ik lig niet op de hartbewaking omdat ik dat zo gezellig vind en zo dol op ziekenhuizen ben, ik lig daar omdat is gebleken dat mijn hart niet meer zo goed functioneert als dat van een gemiddelde andere moeder met een kind van 5 en ze geen enkel risico nemen als ik me plotsklaps niet goed voel. Soms ben ik doodsbang dat ik mijn zoon niet zal zien opgroeien! Maar voordat ik mijn gevoelens en angsten kan uitspreken, heeft de ander zich alweer herpakt en is begonnen over zijn eigen sores en verwacht daarbij mijn medeleven. Veel dingen vertel ik mensen al niet eens meer. Ik hoef die afgestompte reacties niet. Dus zwijg ik liever en leef in plaats daarvan meer met anderen mee en probeer mensen in mijn eigen, nabije omgeving, die ik goed ken of die ik juist niet ken omdat ze even nergens meer wonen en vreselijke dingen hebben meegemaakt, op mijn eigen wijze bij te staan. Dat geeft mij persoonlijk in elk geval een stuk meer plezier in het leven.

Oprecht doorvragen en luisteren.

Maar toch… Veel mensen vragen niet door. Ze plaatsen een, zeker welgemeende, maar tegelijkertijd zeer oppervlakkige gemeenplaats en beginnen daarna opgelucht weer over hun eigen problemen. Ik vind het overigens prima, ik heb een stel hele lieve en echte, hechte vrienden en wie ik nog meer in dat kringetje toelaat bepaal ik zelf. Maar het valt me wel op dat de oppervlakkigheid van minder hechte vrienden de laatste jaren snel toeneemt. En ik denk dat dat komt door alle informatie die wij moeten verwerken. Het is zo veel, dat dat niet meer volledig lukt. Ik reken het dan ook niemand aan. Ik denk alleen dat we ons misschien een keertje zullen moeten willen bezinnen. Want willen we zo met elkaar om gaan? Als ik zo om me heen goed oplet, dan denk ik van niet.

Zullen we de wereld weer een beetje kleiner maken?
Bron: Pixabay

Ik denk juist dat we dit allemaal heel anders willen.

Laat dat heroïnekoppel uit de VS, en laat ook dat meisje met haar wisselende kledingstijlen. Laat het allemaal gebeuren. Die hernieuwde geloften van mensen die je alleen via een televisieprogramma (her)kent? Laat ze maar. Mensen vechten en wij kunnen er als individuen, zelfs als maatschappij, niets aan doen. Dus laat het gebeuren en laat de mensen vluchten. Het gebeurt toch wel, of je het nu op het nieuws meekrijgt of niet en onze persoonlijke mening daarbij is al helemaal volledig irrelevant. Het gebeurt allemaal al sinds de mens mens is. En we hoeven niet alles van elkaar te weten. We hoeven niet een mening te ventileren, of zelfs ook maar te vormen, over al die gebeurtenissen. We hoeven niet met iedereen mee te leven en mee te huilen met ieder gewond kind of te juichen bij elke geredde kat na een aardbeving.

Het hoeft niet. Wees je er gewoon van bewust dat nare dingen gebeuren. En luister naar de mensen om je heen, in je eigen kleine wereld. Leef met ze mee zoals jij wilt dat er met jou meegeleefd wordt als jij iets mankeert. Vraag door wat je wel of niet kunt doen. En geef elkaar een beetje de ruimte om te zijn.

Laten we de wereld weer een beetje kleiner maken. Laten we onze energie in degenen naast ons steken. En laten we weer echt samen leven. Met elkaar, voor elkaar. Daar wordt die wereld weer wat fijner van.

We moeten ergens beginnen, nietwaar?

De Gans ♥


Mooi Leven, by Hans de Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De quotes van de Gans kun je vinden op Instagram of Pinterest en de Gans gakt ook op Twitter.

13 thoughts on “Zullen we de wereld weer een beetje kleiner maken?

  1. Ik begrijp wat je bedoelt, maar ik heb er ook een dubbel gevoel bij. 🙂
    Er is inderdaad een overdosis aan informatie, dat heeft te maken met de digitale wereld waar iedereen gretig op springt.
    Je zegt dat al die meningen niet nodig zijn. Maar eigenlijk geef jij nu ook je mening bij bepaalde thema’s. Ook ik maak me daar “schuldig” aan. Als je op het internet openlijk je mening of informatie geeft, dan is het normaal dat daar reacties op komen, zowel goed als slecht. Je geeft ook zelf de oplossing: als je geen oppervlakkige opmerkingen of discussies wil, kan je ook stoppen met je mening of informatie te delen. Dan kunnen zo’n persoonlijke discussies of opmerkingen niet ontstaan.
    Er staat heel veel nonsens op het internet (dat is mijn mening), maar als je dit redeloos vindt, dan hoef je daar niet naartoe te gaan.
    Dat is ook de reden waarom ik maar heel weinig privé-informatie geef, dat is de reden waarom ik anoniem ben. Ik kan morgen bij iemand langs gaan die mijn mening haat. Die persoon zal niet eens beseffen dat hij bij een persoon staat die hij haat om zijn mening. 😀
    Bloggers die je vandaag als “vrienden” ziet, kunnen morgen je “vijanden” zijn of omgekeerd. We mogen niet naïef zijn op dat vlak. Het is beter om voorzichtig met je privé om te gaan. Informatie kan nu in een seconde de hele wereld rond gaan en je weet niet wat anderen daarmee doen. We mogen daar niet te licht over gaan. Ofwel moeten we ons wapenen tegen de gevolgen die te verwachten zijn.

    Vriendelijke groet

    1. Ik blog natuurlijk omdat ik een bepaald ideaal heb. Dat is niets anders dan een mening 😉 Als ik meningsloos zou gaan verhalen zou het niet erg boeiend zijn. Maar wat mij, persoonlijk en naar mijn eigen mening, vaak opvalt is dat zo heel veel meningen, uitlatingen en opmerkingen regelmatig onnodig kwetsend en ongegrond zijn. Respectloos en opzettelijk opruiend. Ik vind, ook weer persoonlijk, dat de wereld daar niet een prettiger plek van wordt en dat vind ik vaak spijtig. Als we allemaal, mijzelf incluis want ik ben nogal opvliegend van aard :-), zouden leren om iets minder snel overal op te reageren en iets langer na te denken voordat je een reactie geeft, dan zou dat de wereld misschien iets zachter maken. Misschien… Lieve groet 🙂

  2. Jeetje Marije, mijn eerste reactie is “dat MEEN je niet?!” – over de oppervlakkige reacties die je in real life krijgt – maar natuurlijk meen je dat… Ik schrik ervan, dat je op de hartbewaking hebt gelegen. Ik hoop dat je je inmiddels weer (wat) beter voelt, en dat je dit soort lichaamssignalen ter ‘harte’ neemt… Verder, je blog: zo vergaat het mij ook. En wat Ingrid ook zegt: de wereld wordt steeds harder, en met het vorderen van de leeftijd krijgen wij het daar juist moeilijker mee. Ook ik worstel (op dit moment wat extremer dan normaal) met prikkels die ik eigenlijk niet meere toe wil laten, maar soms ‘moet’ ik, en soms is mijn ‘schild’ even wat dunner… We hebben al vrij lang geen tv meer. Geen radio. Geen nieuwsapps. Ik doe vrijwel niets meer op FB (en dat is wel eens anders geweest). Ik zoek ook steeds meer naar die kleine wereld, zonder ruis, zonder lawaai… Fijn om je weer even te lezen. En heel eerlijk gezegd ‘schrik’ ik dan ook best wel van het (grote) aantal likes onder dit artikel. Laat even wat van je horen, denk ik dan… juist bij dit artikel… Liefs! <3
    Vlieg met Anuscka mee naar… Trockenbeerenauslese vliereisweinMy Profile

    1. Het is al een poosje terug dat ik in het ziekenhuis lag, maar de reacties die ik daarna kreeg zijn wel een goed voorbeeld van de afvlakking. Ik vind fb best leuk van opzet, maar ben het tegenwoordig toch anders gaan gebruiken. Mijn echte en goede vrienden benader ik vooral daarbuiten. Ik volg ook steeds minder mensen.
      Ik vind het weleens jammer dat via internet je informatie zo lastig te doseren blijkt. Het is zo vaak alles of niets. Ik lees graag en zoek graag veel achtergrondinformatie op. Dan krijg je er zo snel weer een sliert aan extra informatie bij. Mij afsluiten werkt dan ook niet meer. Zeker nu het even wat minder goed gaat merk ik dat ik het best lastig vind om de balans te vinden. Ook in het schrijven. Maar dat komt wel weer. Dank voor je lieve reactie! Veel liefs terug x

  3. We worden ook bestookt met van alles en nog wat, je zou er matjeklap van worden. Het lijkt wel of iedereen meer meeleeft op Social media dan in het echte leven. Een paar mensen die er echt voor je zijn dat is wat waard.

  4. Oh dit is zo’n geweldige blog !! Ik ben het heel erg met je een..
    Beperk je tot die vaste liefhebbende vrienden om je heen, zij kennen je, weten hoe je in elkaar steekt en weten ook precies wat ze moeten zeggen. Mensen die het maar goed bedoelen luisteren niet eens naar je en zitten met hun gedachtes de hele tijd bij hun eigen leventje.. Daar heb je niks aan, verspilde energie die je veel harder nodig hebt voor jezelf en je naasten die net zoveel om jou geven als jij om hen !
    All we need is Love..

  5. Lieve Marije, ook nu ben ik het weer volledig met je eens. En ik leef namelijk precies hetzelfde. Ik kan niet anders, het is een soort zelfbescherming geworden. Voor mijn gevoeld verhard de wereld, ook de directe omgeving in een steeds sneller tempo. en ik kan en wil dit niet. Ik krijg hier steeds meer moeite mee en ik kan hier ook steeds slechter mee dealen. Dacht altijd dat dit minder zou worden met het vorderen van de leeftijd maar het tegenovergestelde blijkt juist het geval te zijn. En wat is het een kleine moeite om gewoon te proberen je even te verplaatsen in een ander of, mocht dit niet lukken, dit gewoon te zeggen maar ook aan te geven dat je er wel wilt zijn maar niet weet hoe. Oppervlakkigheid blijkt makkelijker dan echtheid, is mijn ervaring. En persoonlijk word ik hier heel moe van, letterlijk en figuurlijk….
    Vlieg met Ingrid mee naar… NazomerenMy Profile

    1. Het lijkt alsof je steeds gevoeliger wordt. Ikzelf heb dat idee tenminste. Die informatiestroom is moeilijk te negeren of je moet jezelf in een soort volledig isolement storten. Ook weer niet wat ik graag wil. Het is een beetje ‘alles of niets’ geworden. Doseren is heel moeilijk tegenwoordig. Soms ben ik best jaloers op mijn poezen 🙂

  6. Het hoeft niet, maar het mag wel. Dat vind ik nu zo heerlijk van een vrije wereld; je kan kiezen of je wel of niet nieuws kijkt, wel of niet reageert, wel of niet iets leest, wel of niet iemand helpt, etc etc.
    De wereld IS klein en mede dankzij social media worden we juist meer betrokken bij elkaar.
    Hee…waarom bloggen we immers?
    XxX
    Vlieg met Patty mee naar… Behind the Kwote: Self-loveMy Profile

  7. Jeetje wat heb je dit weer mooi verwoord.
    Het verkleinen van je wereld via social media heeft echt zijn voor- en nadelen. Zo vind ik het heel mooi dat ik kan meeleven met een ex-klasgenoot die zwanger is en mag meegenieten van andermans belevenissen aan de andere kant van de wereld. Maar nieuwsberichten hoef ik niet allemaal met foto’s erbij te zien. Laat het nieuws maar weer een beetje worden zoals vroeger, verder weg en behapbaarder. Door alles maar voorgeschoteld te krijgen, vergeet je soms dat dit al jaren gebeurt.

    Vervelend dat je soms zulke oppervlakkige reacties krijgt, ik snap heel goed dat je die angst voelt en daar moet ook een luisterend oor voor zijn. Sterkte lieve Marije <3
    Vlieg met Merel mee naar… Onvergetelijke vakanties: van Blanes tot LanzaroteMy Profile

  8. Dikke, vette eens. Om die reden gestopt met het kijken van het nieuws. En wbt lezen van kranten: ik filter enorm. Ik heb al genoeg aan dat wat binnen mijn gezin gebeurt eerlijk gezegd.
    Diverse blogs lezen doe ik dan weer wel. En zo kom je toch in aanraking met de levens en het wel en wee van andere mensen. Maar op de één of andere manier is dat dan weer prima. En waardevol.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *