Zó krijg jij die roze olifant uit je hoofd

Ik denk niet dat er iemand is die hem niet kent:

De Roze Olifant. Dat ene onderwerp, dat doemscenario, die gebeurtenis waaraan je niet wilt, niet mág denken, maar die daardoor groter en groter wordt, totdat hij bijna je hele denkvermogen in beslag neemt zodat je aan bijna niets anders meer denken kunt.

Uitzetten lukt niet.

Want ook daar wordt hij groter van. Duwen, sjorren, trekken: het beest wijkt voor geen centimeter.

Ik heb er ook eentje. Hij begint te verkleuren naar zwart. Vies, donkerroze is hij nu. En hij bestaat niet eens, behalve in mijn hoofd. Want dat is het mooie nog van al die roze olifanten in onze hoofden: eigenlijk zijn ze er helemaal niet.

Acceptatie.

Het lijkt wel alsof ik het een toverwoord vind. ‘Acceptatie’. Het verschijnt te pas en te onpas op de blog, alsof ik het heel gemakkelijk vind om als ultiem medicijn te dienen.

Dat is natuurlijk niet zo. Het is niet gemakkelijk en een ultiem medicijn is het ook niet. Maar leren accepteren maakt het leven wel veel makkelijker.

Hoe vaak lees ik niet de strubbelingen van mensen onderling? Waarin mensen boos zijn op elkaar, boos dóen tegen elkaar, wrok tegen elkaar koesteren? En hoe vaak lees ik niet over de onmacht van mensen wanneer ze in het leven iets verschrikkelijks overkomt?

Het is niet leuk, al die dingen die je in het leven overkomen. Echt niet. En door te accepteren verdwijnen ze niet. Door te accepteren sta je ze ook niet toe in je leven. Maar je kunt er niet om heen. Het gebeurt. En ertegen vechten, is in feite vechten tegen een vijand die altijd wint.

Zo krijg jij die roze olifant uit je hoofd
Bron: Pixabay

Kapotte auto.

Pas was onze auto kapot. Goed kapot. Hij kon niet meer denken, wist niet meer dat ie een auto was. De motor, het mechaniek, allemaal perfect in orde, maar in de computer was alles mis. Een auto met psychische klachten dus.

Ik rijd oud. Ik houd niet van veel geld spenderen aan iets wat mij van A naar B moet vervoeren en ik heb eigenlijk slechts één voorwaarde: het moet een Citroën zijn. Citroëns rijden altijd, motorisch gezien, en daarnaast zweef je ook nog eens over de wegen. Deuren rammelen, het veersysteem is kwetsbaar en soms moet je een deurkruk bij de sloop halen, maar oh wee, wat rijden die dingen zalig als ze rijden! En dat laatste, dat doen ze. Citromotoren zijn ijzersterk. Daarom rijden er in Frankrijk ook nog zo veel van. Ik heb in de 17 jaar dat ik Citroën rijd nog niet met zo veel pech langs de weg gestaan als met al mijn andere auto’s daaromheen in de bijna 30 jaar dat ik nu rondrijd.

Maar dit even terzijde.

De vriendelijke garagehouder vertelde dat de computer vervangen zou moeten worden door een nieuwe, hetgeen inhield dat onze C5 economisch bijna total loss zou wezen. We konen ook kiezen voor een tweedehandse, met wat beperkingen, maar dat zou je niet merken indien je van A naar B zou rijden. Hij zou alleen een ‘workaround’ moeten vinden om onze auto te laten accepteren dat hij met een transplantaat moest rijden.

Wij accepteerden zijn oplossing, grepen deze prijstechnisch zelfs met beide handen aan. De auto werd gerepareerd, accepteerde zijn getransplanteerde brein en blij zweefden we erin naar huis.

Soms anders dan gedacht.

Soms anders? Bijna altíjd lopen dingen anders. Je plant en je kijkt vooruit in je leven en bent vervolgens al levende druk met het herstellen en bewerken van alle ongeplande veranderingen.

De garagehouder bedankte ons voor ons geduld dat de reparatie had gekost. Ja. We hebben een dikke week zonder auto gezeten. Maar is dat nou zo’n drama? Er zijn wel ergere dingen, dus ook dat werd een kwestie van accepteren. Wat we allang gedaan hadden. Net zoals we nu accepteren dat onze auto een andere computer heeft en dat hij daarover misschien wat moppert. En net zoals we accepteren dat we nu nog wat langer erin rond gaan rijden om de kosten er toch een beetje uit te halen. Ook al staat er straks drie ton op de teller. Anders dan gedacht, maar ach, we zijn het inmiddels toch wel gewend dat het leven een zijsprong maakt.

Een hele week liep anders, chaotisch, rommelig, beetje stressvol en organisatorisch lastig, maar geen een van ons drietjes die daar last van heeft gehad of zich daar druk om heeft gemaakt. Misschien is het omdat we de afgelopen maanden zoveel voor onze kiezen hebben gehad dat we dit heel makkelijk konden parkeren. Misschien worden we er met zijn allen ook telkens een beetje beter in.

De Roze Olifant.

Vaak zijn het kleine, als je het nader bekijkt, bijna onbetekenende dingen die een Roze Olifant worden. Angst voor wat kan gebeuren, wat iemand kan zeggen of doen, angst voor ongeluk of pijn of een ander heftig ongemak. En je kunt ertegen vechten. Je kunt op jezelf inpraten en veel te veel aandacht eraan besteden.

Of je kunt accepteren. Dan kun je het beter gaan parkeren. En heel soms, dan realiseer je je ineens ‘hé….hij is weg….’.

Zó krijg jij die roze olifant uit je hoofd: door te leren accepteren wordt ie kleiner.

En misschien waait hij dan zo weg…

De Gans

Zo krijg jij die roze olifant uit je hoofd
Bron: pixabay

 

De Gans is deze week jarig! Wil jij een superleuk Ganzenpakketje winnen?
Lees dan snel hier verder en ga naar mijn Facebookpagina! 

 


Volg je Mooi Leven, by De Gans al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram, landt soms op Twitter en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest.

 

20 thoughts on “Zó krijg jij die roze olifant uit je hoofd

  1. Het accepteren van dingen die je niet zelf in handen hebt, het inzicht in wat je los mag laten groeit naarmate je ouder wordt. Zoals ik het zie krijgen mensen rond mijn leeftijd een beetje dat besef. Sommigen eerder, anderen ietsje later. Hou ouder je wordt, hoe makkelijker loslaten en accepteren gaat. X

    1. Mijne ook….. Maar sommige dingen leer ik! Zoals van die auto, andere zaken. Maar mensen….mensenkinderen nee, dat vind ik moeilijk. Leerschool 😛 xxxxx <3

  2. Mijn man geen (werk)week zonder auto maar dan goed, dan zou hij de mijne kunnen lenen. Als-ie het lief vraagt (-: Ooit las ik de tekst: als je ergens onderweg met pech staat, kun je dan nog van de zingende merel genieten? Die tekst ben ik altijd blijven onthouden. In tijden van tegenslag zocht ik altijd al naar lichtpuntjes maar ik ben er nóg vastberaden door geworden om ze te vinden.
    Ach roze olifanten…als ze voorbij zijn, zijn ze voorbij…

    Vlieg met Kakel mee naar… Het Boze OogMy Profile

    1. Mijn man mocht mijn auto lenen. Dus in feite had ik een autoloze week
      Ik genoot ook van de luxe van de anwb app, de sleepdienst en het met een vrachtauto thuis afgezet te worden. Vooral voor Zoon van Zes. De hele school wist daarna van onze autopech
      Als het een roze olifant was geweest had ik enorm gepiekerd over alle kosten die uiteindelijk best meevielen

    1. Dat is ook heel waar! Kan ik ook nog wel een log aan wijden. Want je hebt helemaal gelijk. Wat ik hier bedoel met accepteren is het accepteren van je eigen gevoelens. Accepteer zelfs…dat je niet accepteert. Want wat jij zegt heb ik onlangs ook weer ondervonden. Dat bepaalde dingen die gebeuren niet ok zijn en jou schaden. Dat hoef je nooit, maar dan ook nóóit te accepteren. Hoe lief of dierbaar iemand is. Je hebt zo gelijk vind ik. Dank je wel <3

  3. De zwaartekracht overstijgend

    ons brein is een eigenaardig, merkwaardig iets
    doet het denken
    naar alle kanten zwenken
    want de meest beladen gedachten wegen niets

    Ik wens jou een prettige verjaardag, Marije!

    drink niet te veel sterke wijn
    want volgens mij
    is het een lekkernij
    waar roze olifanten gek op zijn 🙂

    Lenjef
    Vlieg met Lenjef mee naar… Onzichtbaar in daglichtMy Profile

  4. “Mijn” olifant zit meestal in zijn kooi, maar soms wil hij daaruit en ik kan er weinig tegen doen. Ik heb hem moeten accepteren, maar daarmee is hij niet weg. K zou hem graag aan één of ander circus willen weggeven…

    1. Daar zou hij wel hoog scoren denk ik. Zolang hij vooral in zijn kooitje zit dan houdt ie zich wel een beetje rustig. xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *