Zijn jongens en meisjes hetzelfde?

Als ik ooit weer solliciteer op een functie dan wil ik niet aangenomen worden, alleen omdat ik een vrouw ben.

Ik wil ook niet niet aangenomen worden, alleen omdat ik een vrouw ben. En ik wil niet aangenomen worden omdat een werkgever een bonus krijgt omdat ik arbeidsgehandicapt ben. Ik wil geen voorkeursbehandeling omdat ik hetzelfde zou zijn als een man.
Ik wil aangenomen worden omdat wij beiden tot de conclusie komen dat ik met mijn talenten en mijn werkgever met zijn bedrijf elkaar aanvullen en wij elkaar laten excelleren. Ongeacht ik een man of een vrouw ben.

Naar mijn mening is het thema emancipatie de laatste tijd nogal op hol geslagen. Ik vind het van de gekken wat er momenteel allemaal wordt bedacht en wordt verwrongen omdat vrouwen hetzelfde moeten kunnen als mannen. Mannen en vrouwen, jongens en meisjes zijn niet hetzelfde.

Controversieel, en ik zal misschien wel volgers verliezen omdat ik dit schrijf, maar ik ben het totaal niet eens met de huidige invulling van ‘emancipatie’.

Zet eens een vrouw naast een man. Allebei mens en allebei talentvol. Maar zie jij een uitstekend lichaamsdeel als plasser bij de vrouw? Zie jij de curves van borsten bij de man? Kan een man zwanger worden? Zijn ze hetzelfde?
Nee. Wij zijn op bepaalde vlakken substantieel verschillend van elkaar. En ik vind het niet handig om die verschillen te ontkennen en van beide partijen hetzelfde te eisen.

 

Zie jij hetzelfde?

Mannen en vrouwen zijn nu eenmaal niet precies hetzelfde.

Fysiek, maar vanwege de chemische samenstelling door juist de mogelijkheden die die fysieke kanten ons geven, ook tussen onze oren zitten verschillen. Vrouwen denken anders, ontwikkelen zich anders en profileren zich anders dan mannen. Ga vrouwen alstublieft dan ook niet dwingen om zich te gedragen als een man. Dat zijn wij niet en wij verloochenen daarmee onszelf.
Jongetjes presteren op school anders dan meisjes. Meisjes ontwikkelen zich anders dan jongens. Maar toch worden jongens en meisjes meestal volgens hetzelfde gemiddelde beoordeeld en veroordeeld. Het gemiddelde lijkt heilig te zijn geworden, een doelstelling die minimaal haalbaar moet zijn, maar liever iets erboven. Dat pakweg vijftig procent hieronder en vijftig procent erboven functioneert en we onze kinderen (en onszelf ook!) er hopeloos mee forceren, doet niet meer ter zake.

Ik wil weer kijken naar de mensen zelf.

Ieder mens is anders. Ieder mens vult zijn leven anders in, bij voorkeur zoals dat het beste voor hem past. Als je een leven van een ander probeert te leven, of een leven leeft dat niet bij jou past, dan gaat dat vroeg of laat wringen. Veel mensen verliezen zichzelf in de huidige samenleving met al haar dwang en rollenspelen. Zo hebben we weer een heleboel coaches en psychologen nodig om dat weer te draaien. Van burn-out, PTSS, overspannenheid, lichamelijke klachten tot het minzame woordje ‘aanpassingsstoornis’, noem het maar op, maar het aantal mensen dat uitvalt ten gevolge van dergelijke klachten groeit. De farmaceutische industrie tiert welig op ons onvermogen en de wachtlijsten in de psychische zorg zijn lang.

Het is geen onvermogen. Het is al helemaal geen aanpassingsstoornis. Het is niet mogen zijn zoals je bent. De aanpassingsstoornis is een stoornis van de gehele maatschappij. Met onze oordelen, onze gemiddelden, onze grafieken en onze prestatiedrang zijn wij karikaturen van de mens aan het worden.

Hoe kunnen we dit veranderen?

Door weer te kijken naar de mens. Naar de man, de vrouw, naar het specifieke kind. Wat heb je nodig als mens? Laten we daar weer van uitgaan in plaats van wat we minimaal moeten kunnen presteren en bijdragen aan de maatschappij, zonder daarvoor eerst te ontvangen wat er nodig is.

Een mens die heeft gekregen wat hij nodig heeft om te groeien, presteert. Iemand die alleen maar moet geven raakt uitgeput. Maar dat is feitelijk wel waar het momenteel in de maatschappij om draait. Heel veel mensen worden daar diep ongelukkig van. Want wie doet er nu niet graag dat waar hij goed in is? Als we die talenten weer mogen ontwikkelen, als we weer mogen groeien daarin, mogen excelleren, dan krijgt die maatschappij vanzelf weer wat er nodig is.

De Gans

 

Jongen en meisje: niet hetzelfde

Pictures found @Pixabay

Lees ook:

Ben jij goed genoeg?

Vrouwendag


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

 

23 thoughts on “Zijn jongens en meisjes hetzelfde?

  1. Helemaal mee eens. En dat gaat voor andere takken van menszijn ook op. Gisteren zag ik in het programma van meester Frank Visser een man die zijn beide buurmannen ” de homootjes ” noemt. Daar krijg ik zo.n jeuk van

  2. En je zult maar een jongen zijn opgesloten in een meisjeslichaam of andersom. Prachtig artikel weer.
    Zou je het misschien als gastpost voor mij in het Engels willen vertalen?
    XxX

    1. Dat kan ik wel een keer doen. Ik weet niet wanneer het klaar is, maar ik stuur m wel een keer door.
      Jongetje in meisje of vv lijkt me erg! Als kind dan gaat het nog, maar als alle zo gaat groeien en de hormonen gaan aan de slag dan lijkt het mij echt naar. En dan heb je de buitenwereld nog die van alles over je meent te weten… liefs xxx

      1. Ah lief! En geen haast hoor..wat in het vat zit…;-)
        Ja joh, ben blij dat ik flexen en zagen en zo leuk vind, maar wel goed weet dat ik toch echt wel een vrouw ben. Pfff, vreselijk toch hoe onaangenaam mensen kunnen zijn (en dan zeg ik het nog netjes). Dikke knuffel!

  3. En om het nóg moeilijker te maken zijn dan ook nog alle vrouwen hetzelfde, de mannen ook niet trouwens;-)
    Ik ben heel blij dat we bij ons huwelijk in 1961 twee mensen bleken te zijn die elkaar aanvulde, waar ik best wel eens “mannendingen deed” als dat nodig was, of leuk. En er zelf voor kon kiezen voor de kinderen te zorgen, wat héb ik daarvan genoten en wat hebben de kinderen daar veel profijt van gehad.Je hebt gelijk, mensen zijn gewoon niet allemaal hetzelfde en kunnen reuze ongelukkig worden wanneer we allemaal aan het zelfde plaatje moeten beantwoorden.

    1. Dat zelf kunnen kiezen, dat is voor mij de ultime emancipatie. Onze zoon van zes bloeit helemaal op nu er altijd een van ons thuis is. Voorheen was het drie tot vier dagen opvang en bso. Hij was er echt niet ongelukkig, maar hij is wel veel blijer en losser nu. Een mama die alleen maar werkte en verder niets meer kon…dat was niet leuk voor hem.
      Mijn ouders hebben in de jaren 80 het roer omgegooid. Mijn moeder is toen gaan werken en mijn vader begon een zaak (deels) aan huis. Kon ook. Op dit moment ligt de lat om te presteren vrij hoog. Vind ik persoonlijk. Vrij je leven invullen naar wat je zelf het beste kunt, dat vind ik het belangrijkste. Dank voor je mooie commentaar.

      1. Ik heb ook wél gewerkt toen ze eenmaal naar school gingen, thuiswerk, zodat ik altijd thuis was als ze uit school kwamen. Het was lang niet altijd een vetpot maar dát hebben de kinderen nooit zo in de gaten gehad, ze hebben het nóg over hun leuke jeugd.Het onderwerp ligt ook mij na aan het hart.

  4. Helemaal met je eens Marije, maar het blijft boksen voor vrouwen. Daar word ik zo moe van. Sommige mannen zijn echt nog niet geëmancipeerd… Ik word daar moe van. Lieve groet.

  5. Hoe dieper je de geschiedenis in duikt, hoe bloedstollender de ongelijke behandeling van vrouwen.
    En na miljoenen generaties van echtelijke balans (zij deed haar deel van het werk en hij het zijne) verwacht de maatschappij plots op nog geen mensenleven tijd dat wij net zo in het leven staan als mannen.
    Wat je schrijft ervaar ik ook zo.
    Ik ben altijd een jongensachtig type geweest – van poppen was ik bang, en zelfs nu ben ik “one of the guys” – en mijn moeder ging ook uit werken, maar toch zit het eeuwenoude rollenpatroon of hoe je het ook noemen wil diep in mij. Eindverantwoordelijke over het huishouden, bewaarster van de lieve vrede, de enige die opspringt omdat ze gezien heeft dat de gasten zonder drinken zitten, en noem maar op. Misschien is de hoofdoorzaak van mijn “ziekteverzuim” (wat een naar woord) dat ik inderdaad niet in de wieg gelegd ben voor het gedrag dat de veel mannen op de werkvloer van nature hebben. Als ik zie met welk gemak zij bijvoorbeeld knopen doorhakken – hoe snel zij een situatie van alle hoeken kunnen bekijken en ook de mogelijke gevolgen van elke optie voor zich kunnen zien – moet ik toegeven dat mijn geest anders functioneert.

  6. Neem de persoon aan die het meest geschikt is voor de functie. Man, vrouw, zwart, wit, gehandicapt….wat dan ook.
    Het belangrijkste vind ik dat wanneer mannen en vrouwen hetzelfde werkt doen, ze daar ook allebei hetzelfde salaris voor horen te krijgen. En dat gebeurt nog steeds niet!

    1. Nee, maar de eisen die gesteld worden zijn wel gelijk. Of soms nog moeilijker, want je kunt multi-tasken als je een vrouw bent…. Nee, er is nog veel werk aan den winkel.

  7. of zoals de dokter het ooit zei tegen mij en mijn man : dokter kan je pas worden als je alles weet uit het boek – vrouw – niet uit het boek – man –

    hmmm stof tot nadenken, alleen de hormonen maken het leven als meisje, vrouw, zo boeiend – we zijn gewoon – meer en veel meer – knipoog… knipoog !

    doe zo verder heerlijke blog !

  8. Een ding wordt altijd vergeten. We hebben elkaar nodig. Maar spijtig zijn er altijd die een bepaald geslacht nog anders zien en zelfs denken dat ze minder zijn en kunnen.

    Aum Shanthi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *