Zie wat niet gezegd wordt…

Non verbale communicatie.

Iets waar iedereen wel eens over gehoord heeft. Maar weet je wat het is en wat het in de omgang met anderen teweegbrengt? In onze huidige, digitale wereld raakt juist die non-verbale kant wat onderbelicht. Als je de gezichtsuitdrukking van iemand niet ziet kun je zijn woorden heel anders opvatten dan dat ze zijn bedoeld. Iets wat niet gezegd wordt, wordt vaak overduidelijk verteld.

Gebarentaal is geen non-verbale communicatie.

Zonder uitgebreid in te willen gaan op de wetenschappelijke achtergronden van communicatie zonder woorden, wil ik wel even melden dat gebarentaal gewoon valt onder de woordelijke communicatie. Ook al wordt er niks uitgesproken, middels gebaren worden wel woorden geuit.

Ik heb het hier over de zuivere, pure lichaamstaal.

De lichaamstaal van een kat.

Een mooi voorbeeld zie ik vaak bij mijn katten. Onze oudste, Qwerty, is niet dol op kriebelen op zijn rug. Ik weet dat, als zijn oppermens. Maar veel anderen, waaronder onze onstuimige Zoon van Zes, die zien niet aan het trillen van zijn vacht en het iets opzij wijken van zijn oortjes (waarvan ook nog één bloemkoolexemplaar…) dat hij op het punt staat te gaan mopperen. En als je daar niet naar luistert dan trekt ontbloot hij zijn tanden en blaast. Voor wie dan nog niet ophoudt, heeft hij een poot met nageltjes om je hand van zijn rug weg te slaan.

Een kat heeft een prachtige, vaak heel subtiele lichaamstaal. Hieronder een voorbeeld van een kat die naar iets kijkt waar hij het niet helemaal mee eens is, of niet helemaal kan plaatsen. Misschien vindt hij het maar raar om op de foto gezet te worden. Ik ken deze bedenkelijke blik maar al te goed van mijn eigen katten!

zie wat niet gezegd wordt
“Hmm…ik weet niet wat ik hiervan moet denken” Bron: Pixabay

Kijk goed naar elkaar.

Als je goed naar elkaar kijkt, dan kun je zo veel meer zien dan alleen het gesproken woord horen. Soms vertelt iemand mij heel opgewekt ‘dat het prima gaat’, maar zie ik in de ogen dat er een heleboel niet klopt. Soms vraag ik door, omdat ik zowel in de intonatie van de gesproken woorden als aan de houding van het lichaam kan zien dat diegene wel behoefte heeft aan een praatje. In andere gevallen vraag ik bewust juist níet door, omdat ik het dan als ongepast ervaar. Niet iedereen heeft evenveel behoefte aan het delen van het wel en wee met Jan en Alleman. Het vergt best wel wat opmerkzaamheid om door een opgewekt masker heen te prikken.

Een masker op.

Ik ging jarenlang gemaskerd en gepantserd door het leven en liet bijna niemand toe. Zolang ik mijzelf niet blootgaf, kon ik ook niet gekwetst worden, was mijn mening. Helaas droeg deze houding bij aan nog meer onbegrip van de wereld naar mijn kant. Want ik liet iedereen mijn sterkste kant zien, wanneer ik juist troost nodig had. Ik liet een zelfstandige tante zien terwijl ik eerder bescherming nodig had. Bijna niemand prikte daardoorheen, behalve een kleine groep vrienden en mijn Lief. Trauma’s van vroeger maakten dat ik mij slechts heel moeilijk voor anderen openstelde. En als ik het dan eens deed, dan was het helaas bij de verkeerde.

Mijn Lief pakte mij jaren geleden zacht mijn masker af en toonde eindeloos geduld met en liefdevolle compassie voor zijn gekwetste geliefde. Juist door het afzetten van mijn krachtige voorkomen liet ik meer mensen toe in mijn leven. Helaas glippen er ook altijd mensen door die toch misbruik van je maken, daarom is het altijd handig om zelf ook goed op te letten en je onderbuikgevoelens te volgen. Je gevoel tonen, je kwetsbaarheid tonen, het is verstandig en het geeft je heel veel terug, maar je kunt het niet zomaar bij iedereen doen.

zie wat niet gezegd wordt
Bron: Pixabay

Kinderen.

Kinderen geven vaak ook een enorm goede non verbale communicatie. Mede omdat hun woordenschat soms nog niet toereikend is en ze niet al hun gedachten duidelijk onder woorden kunnen brengen. Vaak gaan zij dan over tot een duidelijke non-verbale vorm van communicatie. Die overigens, in mijn persoonlijke beleving, niets te raden overlaat. Kinderen geven vaak met hun lichaamshouding overduidelijk aan wat er niet gezegd wordt, wat ze nog niet kunnen zeggen, of zelfs niet durven zeggen. En het is aan ons ouders om daar ook aandachtig naar te kijken.

Op papier en internet.

De veilige anonimiteit van internet zorgt vaak ook voor minder nuance en begrip. Je ziet immers zelden de afzender van de woorden bewegen tijdens het gesprek. Het is moeilijk om in een cynisch geschreven, of juist heel lief bedoeld tekstje de werkelijke waarde van de woorden te doorzien, zelfs al is het handgeschreven. En zelfs gemeende, maar zo onhandige neergeschreven woorden van medeleven of berouw kunnen soms totaal verkeerd worden opgepakt.

Als je elkaar goed kent, als je goed contact samen hebt, wat je beiden dierbaar is dan zou ik altijd willen aanraden om alle conflicten ‘live’ uit te praten. Ook al is dat nog zo moeilijk. Ik ben zelf een schrijver en heb het dus heel moeilijk met dat in levende lijve uitpraten, mede doordat ik mij door anderen snel laat overrulen en nog niet altijd stevig genoeg in mijn schoenen sta om duidelijk grenzen aan te geven en voor mijzelf op te komen.

Oefening baart kunst. En ik denk dat dat wel voor iedereen geldt.

Dus laten we bij het naar elkaar luisteren, ook goed naar elkaar kijken. Zodat we elkaar werkelijk zien.

De Gans

zie wat niet gezegd wordt...
Bron: Pixabay

 

Lees ook ‘Laat jezelf niet meevoeren door kronkels in het hoofd van een ander


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

 

 

 

6 thoughts on “Zie wat niet gezegd wordt…

  1. Ik vind het altijd erg interessant wat men non-verbaal ‘zegt’. In de fictie zijn daar fraaie boeken over geschreven o.a. de serie DUIN. Daar zijn de zusters van de Bene Gesserit de kunst machtig om niets maar dan ook niets non-verbaals over te brengen, maar het zelf des te beter bij anderen te kunnen lezen. Is SF, maar wel boeiend. Schijnt overigens dat ik een open boek ben….
    Vlieg met Vlinder mee naar… Weekend #35My Profile

    1. Veel mensen zijn een open boek. Mooi vind ik dat. Ik lees heel weinig SF, weet niet hoe dat komt, maar ik kan me er niet toe zetten. Gek he. Want ik houd wel erg van fantaseren. toch maar eens proberen dan.

  2. Alles wat geschreven word, kan ook verkeerd gelezen worden..
    Conflicten face to face uitpraten is altijd beter, maar soms is dat niet mogelijk omdat je de muur van de ander voelt….ik probeer het dan wel, lukt het niet omdat de ander zich afsluit….dan laat ik het los…
    Vlieg met Ria B mee naar… Komt geen eind aan ..My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *