Zeepbellenrespect: een staartje aan een zeswoordverhaal

Woensdag schreef ik het zeswoordverhaal ‘respect’.

En op vrijdag kwam Esther Cuyvers met een zeswoordverhaal over dit thema waarin zij haar ervaringen van de afgelopen tijd verwerkte. Zij sprak over ‘zeepbellenrespect’. En wat vind ik dit een prachtige omschrijving. In één keer vielen de stukjes in mijn hoofd op hun plaats.

Mijn eigen worsteling met respect.

De laatste tijd heb ik geworsteld met het fenomeen respect. Want, en dat zal ik heel eerlijk bekennen: ik heb het niet voor iedereen. In mijn leven zijn er mensen geweest die het zó bont hebben gemaakt dat ik geen respect meer voor ze kan voelen. Ja, zoals ik in mijn eigen zeswoordverhaal aangaf, respect voor hen als medemens, maar geen respect voor hun gedrag of karakter. Je gaat zoveel verschillende relaties aan in het leven -werkrelaties, hobbyrelaties, privérelaties, familierelaties en noem maar op- en niet met iedereen klik je even goed.

Met sommigen heb je behoorlijk intensief contact, misschien wordt het zelfs wel een vriendschap. En af en toe voel je ergens diep in je hart dat er iets toch niet helemaal goed zit. Een klein belletje dat telkens rinkelt en je iets vertellen wil. Maar ondanks dat belletje is het niet altijd mogelijk om op tijd voor jezelf duidelijk te hebben wat er aan schort. Laat staan dat je dat dan nog goed bij een ander voor het voetlicht kunt brengen. Om duidelijk te maken dat zaken anders kunnen, dat je iets niet prettig vindt, of dat er iets in de zich ontwikkelende vriendschap te snel gaat. Ik ben daar, ook weer heel eerlijk, niet erg goed in. Ik ben bang voor ruzie. Dus kies ik in dergelijke situaties voor vrede, schikken en buigen, juist om conflicten te voorkomen.

En precies dat geeft wel eens botsingen. Nu zijn botsingen helemaal niet erg. Met de dierbaarste mensen in mijn leven heb ik het hardste gebotst. En gek genoeg verdiepte dat de vriendschap vaak juist. Omdat er uiteindelijk een situatie ontstond waarin er naar elkaar geluisterd werd. Zonder harde standpunten, maar wel altijd met respect en oprechte openheid naar elkaar. Daaruit ontstaat begrip. Maar in relaties altijd op je tenen lopen uit angst voor conflict dat lukt natuurlijk nooit en het maakt het uiteindelijk alleen maar erger. En daarbij: het is ook niet echt.

Zeepbellenrespect
Bron: Pixabay

Zeepbellenrespect.

Daarom vind ik het logje van Esther zo treffend. Van sommige mensen krijg je namelijk geen echt respect, maar slechts zeepbellenrespect. En, als ik eerlijk naar mijzelf kijk, geef ik dat zeepbellenrespect misschien zelf heel soms ook. Misschien soms voortkomend uit een misplaatst minderwaardigheidsgevoel ten opzichte van die ander, in andere gevallen misschien vanuit een angst voor gedoe en ruzie. Maar meestal vooral omdat ik voel dat ik zelf geen respect, of dat onoprechte zeepbellenrespect van die ander krijg. Wat je mij geeft, krijg je retour. Ik ben niet langer lief voor iemand die niet lief voor mij is. Dat station ligt in mijn leven echt achter me.

En die constructie van onoprechtheid, daar kan ik niks mee, daar kan volgens mij niemand iets mee. Zowel niet als je het geeft als ook wanneer je het krijgt. Zeepbellenrespect is van korte duur en zo door te prikken. Nep. Niet echt. Niet oprecht. En daarom nooit een stevige basis voor een stabiele relatie.

Respect is ook een balans in een relatie. Je krijgt respect omdat je de ander respecteert en die ander zich, mede daardoor, geaccepteerd en gewaardeerd voelt, en andersom. Maar misschien is er bij zeepbellenrespect ook wel eens sprake van een relatie waarin de één te veel geeft en de ander teveel neemt? En als dat dan draait omdat één tot die ontdekking komt wat er gebeurt, komt er dan niet juist verwijdering omdat die balans wordt verstoord?

Evenwicht.

Alles om ons heen, in ons universum, maar ook in onszelf zoekt altijd naar een zeker evenwicht. Teveel van het een is te weinig van het ander. Ik heb ervaren dat de beste relaties die ik met mensen heb zijn gebaseerd op oprecht respect, op het elkaar in elkaars waarde laten en het elkaar vrij laten in ‘Het Zijn’. Het maakt dat je elkaar niet vaak hoeft te zien om je toch verbonden te voelen. En het maakt dat het op de momenten van elkaar zien en vasthouden telkens lijkt alsof je elkaar gisteren nog zo gezien en gesproken hebt. Ook al zitten daar vele jaren tussen.

En jij? Aan wie geef jij echt respect? En geef je wel eens zeepbellenrespect? Waar komt dat dan door denk je? En heb je het idee dat jij van iemand zeepbellenrespect krijgt? Waar zou dat door kunnen komen?

Een gedachte om eens mee te nemen in de komende week…

De Gans

 

Zeepbellenrespect
Bron: Pixabay

Nog meer mooie zeswoordverhalen lezen? Kijk op Doldriest.com.

Voor de blog van Esther Cuyvers klik je hier.

 


Volg je Mooi Leven, by De Gans al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram, landt soms op Twitter en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest.

15 thoughts on “Zeepbellenrespect: een staartje aan een zeswoordverhaal

  1. Een crisis-arts zei ooit tegen me: “je hoeft iemand niet leuk te vinden ook al hou je van hem’…
    En in 1e instantie vond ik dat een rare zin, tot ik weer in rustiger vaarwater dobberde en me realiseerde hoe waar die woorden waren… .zijn, want ik ben ze nooit vergeten, nog regelmatig spelen ze door mijn hoofd.

    Er zijn wel mensen van wie ik hou maar leuk vind ik ze echt niet, respect hebben ze dus ook niet voor wie / wat ze zijn, hooguit voor het feit dat ze een medemens zijn.

    -x-♥
    Vlieg met Melody mee naar… TransploftMy Profile

  2. Zeepbellenrespect, dat begrip, daar moet ik nog even over nadenken.
    Respect heeft voor mij ook te maken met bij je zelf blijven. Er een “ik boodschap” van maken. “Ik heb last van dit, of ik vind het vervelend dat.” Daarmee laat je de ander in zijn/haar waarde. Niet zeggen “” Jij doet dit, of je moet niet dat…” Dat werkt voor mij het beste.
    Vlieg met Stien den Braber mee naar… De Vlinderhof in UtrechtMy Profile

    1. Ja Stien, dat zeker! Daarbij heb ik wel gemerkt dat niet iedereen in staat is de boodschap ook te horen als ‘ik vind’. Veelal gaat de ik boodschap verloren in het niet kunnen luisteren van de ander. En daarin schuilt ook een vorm van respect. Ik vind inderdaad volledig dat je bij jezelf moet blijven. Maar verstaat een ander dat ook…? 🙂

  3. Ik voel me altijd ongemakkelijk worden als iemand mij dat zeepbellenrespect geeft. Omdat je weet en van binnen ook voelt dat het niet oprecht is. Als er iets is waar ik ontzettend veel hekel aan heb is het wel oneerlijk en onoprecht zijn. Hou dan gewoon je mond als je dat niet kunt. Kan daar echt niet tegen.

  4. Zo herkenbaar weer, het begint vaak bij het gevoel dat er iets niet klopt, dat uiteindelijk bevestigd wordt. Als je dan afstand neemt, een stapje naar achteren doet kun je het opeens overzien…dank voor je heldere omschrijven en Esther voor de inspiratie! ;))
    Vlieg met Sandra mee naar… PoppenkastMy Profile

    1. Ik zou wel graag willen leren hoe ik dat gevoel eerder kan vertalen naar mijzelf, om eerder afstand te nemen en het niet zo op de spits te laten lopen. Ik hoop dat het leven mij dat nog leert 🙂 (ik denk van wel 😉 )

  5. Herkenbaar weer 😉 Net zoals zeepbellenrespect, heb ik ook zo’n hekel gekregen aan oppervlakkigheid…
    Dikke knuffel, lief mens.
    XxX

  6. allerliefste !!!

    ik heb heel de tijd door kippenvel gekregen bij het lezen van deze hele oprechte en ‘to the point’ van deze blog, want zo is het, daarvoor heb ik het geschreven!

    je neemt me letterlijk de woorden uit de mond, het komt van pure oprechtheid het respect dat uit mijn hart naar iemand anders gaat, dat beschrijf je hier ook zo mooi !

    dankjewel voor de bijzondere en hartelijke aanvulling, net zoals ik het ook heb bedoeld !

    liefs
    Esther

    1. Jij hebt mij de woorden gegeven. Ineens viel alles op zijn plaats toen jij je stukje deelde. Zo veel dank daarvoor!
      En trouwens….morgen komt Bukowski. Je krijgt de eerste prijs voor inspiratie deze week <3 <3 <3
      Dank je wel van mij naar jou! xxxx

  7. Het zeepbellenrespect ervaar ik als mensen iets van mij willen wat ik eigenlijk niet wil of kan geven. Als blijkt dat hun interesse in mij gespeeld is omdat ze gewoon andere bedoelingen hebben. Dat vind ik schokkend als ik tot ontdekking kom en ik kan er absoluut niet meer tegen.
    Ik hoop dat ik dat nog nooit heb gedaan. In ieder geval probeer ik een ander niet aan te doen wat ik niet wil dat men mij aandoet.
    Knap gevonden dat woord van Esther!

    1. Ja mooi he! Ik kwam er pas achter dat ik zeepbellenrespect gaf omdat iemand mij dat gaf. Ik kan heel lang mensen ‘tolereren’. Veel te lang. Maar als ik er dan achter kom dat iemand mij ‘belazert’, dan is het wel in 1x klaar. Eigenlijk precies wat jij hierboven beschrijft. Ik kan er dan eerst de vinger niet op leggen, maar eigenlijk is het gewoon over je heen laten lopen door iemand die zegt hoe goed jij bent (wat je sterkt), maar die je meteen afbreekt als je eens voor jezelf op komt. Ik kan er ook absoluut niet meer tegen. En ik wil het ook niet meer.
      Esthers woord deed me de schellen van de ogen vallen. Zo leer je nog eens iets!
      Lieve groet,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *