Weekendrust

 

Normaal verschijnt er meestal een muzieklogje op vrijdag. Deze vrijdag niet. Niet omdat ik geen zin had, maar omdat het er niet van gekomen is.

Ik had mijn hoofd bij andere zaken. Bij zoveel zaken dat er van heel veel niets gekomen is.

Ik heb een meelevend hoofd. En dat is in mijn geval eerder een handicap dan een deugd. Als er ergens iemand hoofdpijn heeft, dan wil ik die pijn graag wegnemen, ook al betekent dat dat ik het zelf krijg. Als er een kind ziek is, dan vrees ik dat het niet zal genezen zonder mijn ‘beterschap’. Als iemand een sterfgeval heeft, dan rouw ik tot de sterren mee.

Dat gaat niet.

Maar dat medeleven uitzetten, dat kan ik ook niet. En het is ontzettend vermoeiend zo. Voor mij, maar ook voor de mensen dicht om mij heen.
Mijn vriendenaantal op social media stijgt de laatste tijd snel. En bij iedereen is er wel iets aan de hand, zoals dat meestal gaat in het leven. En met iedereen probeer ik mee te leven. Als ik ook maar iets van andermans ellende, of leuke levensgebeurtenissen, waarbij medeleven is vereist, mis, dan schaam ik mij dood. Zo zit ik in elkaar.

Een tijdlang heb ik in mijn leven niet zoveel medeleven gehad, en zeker niet op momenten wanneer ik het eigenlijk keihard nodig had. Ik heb lange tijd de verkeerde mensen om mij heen verzameld. Veel flamboyante, gezellige personen, die echter zelden met anderen meeleefden, maar die wél graag een hoge dosis van medeleven van die anderen ontvingen. Ideaal om dan een gansje in je omgeving te hebben dat dag en nacht klaarstaat, dat bij nacht en ontij het land doorrijdt om te troosten, dat instant oproepbaar is bij relatieperikelen, autopech, overlijden van een ouder, van een dier of van iets of iemand anders, dat naar je toe stormt bij vriendschapsbreuken, gebroken benen, ziekten, geestesziekten en de hele lange ellendige lijst lang.

Echter, ik was zelf ook ziek. Gedeeltelijk afgekeurd en het was sappelen met geld en energie. Maar dat viel toen bijna niemand op.

Enfin, leven gebeterd en veel geleerd. Het handige bij dit soort contacten is dat, zodra je aangeeft tijd voor jezelf te nemen -en dat ook daadwerkelijk doet-, juist diegenen die je dat niet gunnen, jou direct met rust laten om een nieuw gansje te vinden dat wél weer met ze meeleeft. Dus dat soort vriendschappen zuivert zichzelf.

Harde woorden.

Daarom. Ik blijf mezelf, dus als er iets in mijn omgeving gebeurt dan zal ik me daar zeker druk om maken. Ik ga geen poging doen om mijn innerlijk te veranderen. Maar ik mag mijzelf ook wel aan die lijst mensen toevoegen waarvoor ik er even moet zijn; ik heb immers zelf ook tijd nodig om mijn eigen lief en leed te leven. Ik ben namelijk de enige die dat kan. Dus daar ga ik me wat beter in bekwamen. Dan zit ik ook lekkerder in mijn eigen lijf.
De afgelopen maanden waren naar. Ze waren ook oké, lieve mensen om ons heen, lieve familie en lieve vrienden. Dankbaarheid overheerst, maar de terugslag van de vermoeiende maanden laat zich nu wel stevig gelden. Uitgerekend aan het eind van de winter, waar bij velen de hang naar zonlicht ernstige vormen aanneemt, het griepseizoen nog slachtoffers eist en medeleven dus algeheel gewenst is. Daarom hinkel ik voortdurend op een smal paadje tussen mijn eigen behoeften en al dat leed van anderen, wat mij met name via diverse social media kanalen overspoelt. Nou kan ik een administratiesysteem ontwikkelen wat er bij iedereen aan de hand is, en bij iedereen telkens na gaan vragen hoe het is en hoe het leed zich ontwikkelt, maar dat voert natuurlijk veel te ver. Dus heb ik een besluit genomen:

lieve mensen, ik leef met jullie allemaal mee. Ik vind het rot wat jullie overkomt. Maar ik ga iets minder intens met jullie mee lijden. Dat vind ik beter voor mijzelf. En het is uiteindelijk ook beter voor jullie. Jullie weten mij te bereiken als er echt nood aan de man is en dan sta ik, mits in voldoende fitte staat, voor jullie klaar.

Voor wie net zo is als ik, en je voelt bij jezelf diep van binnen als je deze schoen past: doe eens met me mee. Telefoon op vliegtuigstand. Of uit. Nog beter. En lekker even met je eigen leven meeleven. Prima toch?

Ik kijk zo nu en dan wel weer eens op FB. Of op Instagram, of hier, op de blog. Of ik kom bij jullie op de blog bijlezen. Want dat doe ik graag. Jullie zijn fijn en daarom volg ik jullie.

Maar ik neem lekker wat meer rust.

Goed weekend,

De Gans

Photo’s in this log found @Pixabay


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en soms verschijnt een quote op Pinterest.

19 thoughts on “Weekendrust

  1. er boenk op,

    “want alles wat nog komen kan,
    is van te voren al doorlicht
    en de genezingsvolle stralen
    verteren het geheel”

    uit het gedicht – van het onvergankelijke goed – van Melly Uyldert

  2. De dertien doelstellingen van een heks:
    Regel 1:

    Zorg dat je zelf altijd heel bent, hoe kun je er anders zijn voor iemand anders als je zelf niet heel bent en energiek 😉

    Meer hoef ik je niet mee te geven, de rest kun je googelen.

    X

  3. Dank je wel voor je lieve condoleancekaartje Marije ! En de komende tijd heel veel zelfliefde toegewenst in ’n rustige omgeving. Met liefdevolle groet uit het Budelse.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *