Vrouwendag

Eigenlijk heb ik niets met al ‘die dagen’. Of weken.

Week van de dit, dag van de dat, maand van de zus, jaar van het zo. Ik merk pas dat het een ‘dag van de…‘ is als ik via social media allerlei kreten en kleuren voorbij zie komen zodat ik daar met mijn blog hopeloos achteraan huppel. Hoewel ik me dus nooit focus op data (zelfs mijn eigen verjaardag en trouwdag vergeet ik nog) vind ik dit soort dagen wel handig om een gemeenschappelijk bewustzijn te creëren voor iets wat eigenlijk elke dag wel aandacht verdient.

Enfin, vrouwendag. Ik ben er eentje, een vrouw. Toen ik klein was werkte mijn vader ‘op kantoor’ en mijn moeder was thuis. De juf op de basisschool stopte met werken omdat ze ging trouwen en niemand vond dat raar, ongepast of asociaal. Als ik thuiskwam was er altijd iemand thuis en mijn moeder had tijd genoeg om te knutselen en te prutselen. Met kerst maakten we zelf kerstballen met glittertjes en onze klei bestond uit een hoop deeg met veel zout. Mijn moeder maakte mijn mooie kinderkleertjes zelf en van versleten handdoeken naaide ze washandjes.

Gaandeweg in de jaren ’80 veranderde dit conservatieve beeld bij ons thuis een beetje.

Mijn moeder ging studeren; tot diep in de nacht schreef ze aan haar scripties en artikelen en jakkerde in een sneltreinvaart richting diploma docente Nederlands. Ik heb nog steeds bewondering voor hoe ze dat deed. Ook bij mijn vader ging het roer om en hij ruilde zijn kantoor in voor een eigen bedrijf in pianotechniek. Dat hij dat durfde vond ik geweldig. Hij bloeide zienderogen op, enthousiast als hij was over deze prachtige instrumenten, die te pas en te onpas bij ons thuis verschenen, prachtig werden opgeknapt en weer doorverkocht. Boeiende verhalen vertelde hij over zijn tochten langs klanten van diverse pluimage, waar hij piano’s stemde en repareerde.

Juist doordat mijn ouders allebei gingen verdienen ontstond er een heel ander soort vrijheid in ons gezin. Zo was mijn vader ineens meer thuis en mijn moeder bijna fulltime weg. In mijn middelbare schooltijd dronk ik na thuiskomst meestal een kopje thee met mijn vader, waar dit tijdens de basisschoolperiode mijn moeder was geweest. Ook was er ineens veel meer financiële ruimte. Best een omslag voor een van oorsprong traditioneel gezin.

Door het voorbeeld van mijn moeder was het voor mij als meisje heel normaal om door te leren en flink te investeren in jezelf.

Voor de vrouwen van mijn huidige generatie is het eerder gebruikelijk dat je werkt, dan dat je fulltime ‘thuis bent’. En zo verging het mij ook: studeren, werken, harder werken, trouwen, werken, gezin, werken. En daar wringt volgens mij inmiddels de schoen:

Daar waar het voor de generatie van mijn moeder vaak nog een keuze was om jezelf te gaan ontplooien en geld te verdienen, is het voor mijn generatie voor mijn gevoel nauwelijks een keuze meer. Je moet. Ik vind op dit moment de druk op vrouwen heel erg hoog. Ondanks dat je kinderen krijgt, vaak op wat latere leeftijd vanwege juist die studie en die carrière, wordt er van je verwacht dat je een behoorlijk aantal ballen in de lucht houdt op je werk, thuis én op familiegebied. Ons verantwoordelijkheidsgevoel is tegenwoordig zo hoog dat je bijna geen bal meer durft te laten vallen. Nee zeggen is überhaupt voor veel vrouwen geen makkelijke kwestie, naar geen nee mogen zeggen wordt tegenwoordig ook al heel normaal. Overbelasting en vermoeidheid is vaak het gevolg. De kranten staan steeds boller van allerlei oorzaken en behandelingen van burn-out, oververmoeidheid en overbelasting, maar een oplossing is nog steeds niet voorhanden. Een nieuwe balans vinden wordt zolangzamerhand wel hoogstnoodzakelijk, want naar wat ik zie, vallen er steeds meer mensen uit ten gevolge van al die druk¹.

Gisteren las ik een heel goed kort verhaal (99 woorden, hulde!) op ‘Grensgevallen’ van Beekblog², dat ik graag hier aanhaal (bezoek vooral ook de blog voor heel veel leuke en interessante verhalen!):

‘Er woedt een tweestrijd in mij’ zei Vrouw. Er is zoveel wat ik wil, maar niet kan. En er is zoveel wat ik kan, maar niet wil. ‘Wat wil je dan maar kun je niet?’ vroeg Man‘Ik wil een boeiende job, een leuke hobby.’ ‘Waarom zou dat niet kunnen? Je hebt een diploma, je speelde de eerste viool in een orkest en je kon altijd goed zwemmen… neem de draad weer op!’ ‘Ja, dat kan ik, maar dat wil ik niet.’ ‘Komaan, je moet zulke dingen voeden.’ ‘Ja, maar de toekomst aan mijn borst wil ik ook voeden.’ “ ©MatroosBeek

Dat kind aan de borst…. Daar wrong bij mij de schoen.

Toen ik pas mijn kind had gekregen en nog steeds niet hersteld was van een gecompliceerde zwangerschap en bevalling, werd ik zonder pardon weer aan het werk gedirigeerd. Geen begrip van werkgever, bedrijfsarts en ook niet van heel veel anderen in mijn omgeving. ‘Het hoort er allemaal bij meid’. Met sterretjes en lichtflitsen voor mijn ogen, een warrige geest en een afgrijselijke pijn in mijn onderlijf ging ik terug aan het werk. Mijn baby’tje bleef achter bij de opvang. Als ik thuiskwam zag ik bijna niets meer, voelde ik me hondsberoerd en kon ik me mijn dag amper herinneren. Zo kon ik er buiten werktijd net zo min zijn voor mijn baby. Ik vond het heel zwaar zoals ‘dat er allemaal bij hoorde’.

Ik ben er inmiddels, nu 6 jaar later, wel zeker van dat deze constructie voor zowel mijzelf, mijn zoon als ook mijn Lief, erg onverstandig is geweest. Maar destijds had ik voor mijn gevoel zeker geen keuze… Ik werd gedwongen, zelfs bijna gechanteerd om mijn werk en volledige leven weer snel op te pakken. Verdwaasd en warrig als ik was van alle gierende hormonen en een lijf wat nog niet in orde was, deed ik wat van mij werd geëist. Enfin, dit verhaal is bekend voor ieder die mij kent en volgt³.

Waar ik voor pleit is meer aandacht voor de vrouw zelf.

Niet voor de eisen die we aan vrouwen stellen. Geef ons vrouwen wat meer vrijheid om ons leven in te vullen zoals wij dat zelf vinden, en zelf het beste kunnen. Geef ons vrouwen de vrijheid om onszelf te ontplooien en onze talenten aan te spreken. Geef ons daarbij ook de ruimte om er voor onze kinderen te zijn. In een balans zoals wij dat persoonlijk goed vinden voelen en die bij ons past. Zo zal de ene vrouw 60 uur per week gaan werken en de andere die tijd in hele andere activiteiten steken. Met een heel scala aan varianten daartussenin. Zonder dat een overheid, regelgeving of maatschappelijke druk vrouwen de ene of de andere kant op dwingt.

Ik wil dus eigenlijk domweg iets meer invloed op mijn eigen leven. Voor alle vrouwen op aarde 😊

Dat is mijn input voor deze Vrouwendag.

De Gans

 

Picture ‘pregnant’ by milli_lu @Pixabay

1: Meer over burn-out lezen? Klik dan hier voor mijn laatste artikel daarover.

2: Met dank aan MatroosBeek voor de inspiratie ♥

3: Meer achtergrond van De Gans lezen? Lees ‘Meer over mij‘.

 

Picture in header by JudiCBell @Pixabay


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en soms verschijnt een quote op Pinterest.

29 thoughts on “Vrouwendag

  1. Het seksisme speelt zich ook op de meest subtiele niveaus af. Zo bracht een vroegere baas enkel een bos bloemen voor ons mee op Vrouwendag in een jaar dat ik gezelschap had van een blonde, mooie, vrouwelijke collega. Het jaar erop was ze vervangen door een jongeman en ging ik zonder bloemen naar huis 😀 Ik denk niet eens dat hij dat bewust heeft gedaan want het was een heel correcte baas. Wel grappig dat onze afdeling toen zij er was plots werd getrakteerd op een rondleiding in de installaties en af en toe een lunch, en dat er veel koeriers en collega’s met een wel zeer flauw excuus bij ons op bureau binnenkwamen.
    Ik zou niet in haar schoenen willen staan.

  2. Wat goed Marije. Je maakt mijn korte verhaal hiermee helemaal af. Dat is precies wat ik bedoelde en wat ik ook voelde… en nog steeds zie bij jonge moeders… Liefs ❤️

    1. Dan denk ik dat je verhaal af is, want dit is precies wat ik voelde toen ik het las. Dus groot compliment voor jouw 99 woorden!
      Ik had er ongeveer 1200 voor nodig
      Liefs terug ❤

      1. Haha, Marije toch… aangezien ik er maar 99 mocht gebruiken, moest ik zeer zuinig zijn. Het verhaal van mijn zwangerschap en bevalling, daar kan ik wel 12.000 woorden over schrijven. Dat trauma zit ergens versteend, diep in mijn ziel. Daar kan ik het niet meer over hebben.

        1. Wat naar voor je! Wat erg… Het kan heel…heel…traumatisch zijn en daar krijg je eigenlijk geen ondersteuning voor. Er heerst zo’n taboe op… Knuffel xxxxxxxx

  3. Dat heb je weer schitterend beschreven… ik had ook een moeder die altijd thuis was maar helaas was dat geen feestje, mijn vader werkte in ploegendiensten maar schnabbelde elke vrije minuut, was er dus nooit. Ik besefte al snel dat dat niet alleen vanwege het geld was.

    Onze kinderen groeiend op met 1 van ons thuis, we werkten beiden, dat wel, dat moest, anders was het gewoonweg niet te doen financieel. Als het nodig was pasten opa’s en oma’s op. Geen sleutelgedoe, geen buiten/binnenschoolse opvang of welke ongein dan ook meer.

    Veel vrijheid voor onze kroost, dat dan weer wel, wel regels, orde en regelmaat. Dat ook dat geen garantie is bleek uiteindelijk. Het is zoals het is, het gaat zoals het gaat.

    Dag van de vrouw…. het zal me wat, het boeit me niet welke dag het waarvoor is…

    De zin waarin jij benoemt wat jij wilt… heb ik vele jaren geleden al uitgesproken en toen ook doorgevoerd. Heeft wel strijd opgeleverd maar ook winst, dus ik ben er nog steeds blij mee dat ik dat gedaan heb. Ik ben de hulpvaardige bediende die graag holt voor haar geliefden maar ik ben niet hun eigendom die met een druk op de knop opsrpingt en doet wat er verlangd wordt. Ze hebben allemaal zelf handen en voeten en die ledematen kunnen prima functioneren.

  4. Je breekt een lans voor meer keuzevrijheid voor vrouwen. Mag ik er aan toevoegen … ook voor mannen! Ik ben altijd al in meer of mindere mate dé ‘kostwinner’ geweest in mijn gezin. Bij mijn zoon is dat nog meer uitgesproken. Ik ben mij echter bewust dat ik niet vrij ben van oordeel. Dus dank voor jouw artikel Marije.

    1. Voor MENSEN he Viviane. Ik wil gelijke rechten, maar wel verschil van inzicht…. Ik heb nu eenmaal geen ‘piemeltje’ en mijn man geen eierstokken. Verschil moet er wezen, denk ik maar. Maar wel graag zelf in te vullen, zoals het past. Bij ons vroeger draaiden de kostwinningshoeken ook min of meer om. Ik had niet het idee dat mijn ouders daar heel ongelukkig van werden en de kopjes thee met mijn vader zijn me dierbaar. Heel graag geschreven en dank voor je mooie aanvulling!

    2. Daar heb je een punt Viviane. Er zijn mannen die niets liever zijn dan huisman. Mijn zus was altijd kostwinner. Haar man bleef thuis met de drie kinderen. Hoe mooi is dat maar niet. De vader van mijn dochter was ook meer thuis dan ik. Op de momenten dat hij er voor haar was, was ik ook helemaal ontspannen en maakte ik mij geen zorgen. Dan was ze in goede handen. Het kunnen verdelen van taken, daar draait het ook erg om. Bovendien denk ik ook dat een kind beter af is met een gelukkig werkende moeder/vader dan met een ongelukkig thuisblijvende moeder/vader. Er zijn zoveel scenario’s in dit verhaal. Het heeft alles te maken met waarmee jij je het beste bij voelt. Waarin kan jij jezelf ontplooien en gelukkig zijn.

  5. Ik doe ook nooit speciale “dag”-posts tot nu toe, maar ik vind dit wel een hééle mooie. Prachtig geschreven en ik volg je helemaal. Het lijkt alsof vrouwen tegenwoordig de keuze niet meer hebben. Of dat echt zo is of niet, dat weet ik niet. Iedereen wilt ook wel heel veel, heb ik het idee. Wij staan daar een beetje buiten door mijn gezondheidssituatie. Wij kunnen gewoon niet alles hebben wat wij willen daardoor. Ik merk dat soms mij dan weer “verweten” wordt dat wij het zo makkelijk hebben omdat ik de hele dag thuis ben.
    Als ik gezond was geweest, dan draaide ik net zo goed mee in dat ritme van veel willen en moeten, denk ik.
    Wat ik nu eigenlijk wil zeggen? Geen idee. Ik ga wel je artikel delen want ik vind het mooi 🙂

    1. Dat veel willen en remloos doordenderen hebben er veel denk ik. Je legt jezelf ook veel ‘moeten’ op. En inderdaad speelt gezondheid altijd een flink deel mee. Iedereen heeft zijn eigen level aan energie en daar kunnen grote verschillen in zitten door kreukeltjes in lijf of geest, of allebei. Als je je eigen tempo en talent mag volgen dan heb je zoveel meer te bieden. Dat zie ik nog te weinig als ik om me heen kijk. Dank je wel Sofie.

    1. Geldt ook voor mannen hoor Rob! Jullie mogen ook doen waar je je het best bij voelt. Geldt voor alle mensen. Zou er ook een mannendag zijn? Of blijven jullie onderbelicht in dezen? In dat geval ook van mij een zeer meelevende groet!

  6. Wij vrouwen zijn vaak sterk en kunnen het verschil maken. Jouw moeder maakte het verschil en jij doet het ook met je blog. Je houdt ons, de wereld een spiegel voor. Veel vrouwen leren van hun ervaringen en doen daar iets mee. Ook al zijn niet alle ervaringen fijn (geweest) we gaan verder en proberen opnieuw er iets van te maken. In andere culturen zijn vaak ook de vrouwen die het verschil maken en hun mannetje staan. Ik ben trots op mijn/ons vrouw zijn en weet dat we (vaak) de rots in de branding zijn. Van mij mag de vrouwendag gevierd worden, gewoon omdat we het waard zijn.

    1. Precies. Vrouw zijn is prachtig. Je kunt zoveel en ik vind het erg dat er nog zoveel plekken op de wereld zijn waar je echt niets te zeggen hebt. Ik hoop dat zo’n dag als vandaag dat bewustzijn weer een beetje onder de aandacht brengt. Dat komt niet heel sterk in mijn blog naar voren, vond ik zelf. Maar ik vind het wel 🙂 Ik proost op ons!

  7. Een heel mooi pleidooi Marije! Zelf kunnen en mogen bepalen hoe we leven en welke keuzes we maken is voor mij een basisrecht. Te vaak nog wordt dit recht met de voeten getreden, door anderen maar toch ook deels door onszelf.
    Maar … soms wringen we onszelf in een bepaald stramien waar we niet onderuit kunnen: we willen allemaal een huis, een auto (liefst eigenlijk twee), reizen en nog vele andere goederen die we lang niet meer als pure luxe beschouwen. Daardoor scheppen we verplichtingen: al die dingen moeten afbetaald worden, dus moeten we meer werken. Door te kiezen voor zoveel materiële welstand maken we soms een keuze tegen onszelf.
    Dit is – niet altijd – soms de keerzijde van de medaille.

    1. Materiële welstand is tegenwoordig zo overrated… Het zou mooi zijn als, overal ter wereld, vrouwen gewoon gaan doen wat ze zelf goed kunnen en waar ze zich goed bij voelen. Dan is er vanzelf, denk ik, ook een betere balans in materiële welstand.

  8. Wow! Fantastisch wat je moeder deed! En je vader ook, natuurlijk.
    Mijn moeder heeft nooit gewerkt. Ze was dus altijd thuis. Maar van gezelligheid was er echt geen sprake. Geen thee, geen knutselen, .. niets. Het enige wat ze deed was mijn lessen overhoren. En dan maar op mijn kop zitten als ik het niet direct allemaal juist had.
    Mijn papa was praktisch nooit thuis. Hij werkte in de horeca en deed dus avondshiften, weekendwerk, .. 🙁

    Vrouwendag! Ik ben ook zo niet voor die dag-van-dingen. Maar ik vind het wel goed natuurlijk, dat er aandacht is voor de vrouwen in het algemeen. Er zijn nog veel te veel vrouwen, die minderwaardig behandeld worden.

    1. Ja mooi he. Ik vind dat ook nog altijd stoer. Het is best moeilijk, die minderwaardige behandeling. Hier is het weer de andere kant op geslagen.

Gak mee en plaats hieronder je reactie,