Vrij weekend?

Afgelopen weekend. We zitten in de auto en rijden door het uitgestrekte Groninger land. Door alle klussen, het geregel en de terugslag van alles waar je soms doorheen moet in het leven, was er weinig tijd voor uitstapjes de afgelopen maanden. Niet altijd even gezellig.

Ik kondigde een vrij weekend aan. Gezegend met stralend voorjaarsweer stapten wij in onze piepende C5 en wiegden het prachtige landschap door om het na onze terugkeer weer uitgebreid te herontdekken. Her en der uitstappend voor een wandeling langs het wad, wat lekkers te eten of om deze prachtige streek te bewonderen.

Eén dissonant: de situatie ten noorden van ons. Wij wonen net buiten het aardbevingsgebied, veilig in een degelijke jaren ’70 wijk. Maar al snel valt het op: sommige van de prachtige, trotse boerderijen in deze omgeving, liggen hulpeloos in het land, met om de paar meter stevige balken in de grond, grote planken tegen de gevels, om de wankele muren tegen te houden. Hoe mooi, hoe groot en hoe welvarend ooit ook: ze staan op instorten; maar niet vanwege gebrek aan onderhoud.

Ik, geboren in Drenthe, maar opgegroeid midden tussen zulke boerderijen, in een prachtig jaren 30 huis midden op het Groninger platteland, krijg telkens opnieuw de tranen in mijn ogen. Het is elke keer weer een schok om al die prachtige huizen te zien vergaan en het verdriet en de radeloosheid van de mensen die tussen de scheurende muren wonen, te voelen. Het huis van mijn jeugd staat wel in een risicogebied en ik kan me niet voorstellen dat dat prachtige, lieve huis, er ooit niet meer zal zijn, terwijl 90 jaar terug met zoveel liefde en degelijkheid gebouwd is. Het bood ons veiligheid, troost en een echt thuisgevoel. Ik hield van dat huis.

‘Mama’, vroeg onze lieve zesjarige ‘waarom heeft die boerderij zulke rare muren?’

Ik legde uit dat er al jaren gas weggepompt wordt onder die huizen en dat daardoor nu de grond gaat zakken. En dat huizen daar niet goed tegen kunnen. Dat er nu een discussie gaande is wie dat moet gaan betalen, maar dat dat niet echt opschiet.
Zijn mooie, blauwe ogen kleurden donker. ‘Maar…..Oma’s huisje dan? Gaat dat ook zakken? Kunnen wij daar nog wel wonen?’

Gelukkig kunnen we hem geruststellen op dat vlak. Maar na alles wat hij zag, is hij wel bang dat er ook hier een beving komt, dat ons huis instort en dat papa het dicht moet gaan timmeren. Urenlang bleef hij er over doorpraten. Op luide toon in een restaurant aan de voet van een dijk, vroeg hij zich af wie van alle eters om ons heen een veilig thuis had en wie niet.

Niet het juiste onderwerp op een prettige zondagmiddag op het platteland van Groningen.

Vannacht om 02.15 werd ik wakker van een slaande deur. Bed van zoonlief was leeg en overal brandde licht. Knipperend van de slaap slofte ik de trappen af naar beneden en vond onze spruit voor de tv. Vanwege het onchristelijk tijdstip ben ik vergeten te vragen wat de reden voor deze nachtelijke escapade was, daar denk ik eerlijk gezegd nu pas aan, terwijl hij op school zit. Ik heb hem weer in bed gedirigeerd en hem welterusten geknuffeld. Maar zo onrustig is hij zelden en het verhaal van de aardbevingen noemde hij telkens weer.

Straks, als ik hem ophaal, vraag ik het hem wel even en ik heb ben bang dat ik weet wat zijn antwoord zal zijn…

Daarom wil ik graag aan onze overheid, de NAM en iedereen die hier betrokken is bij de gaswinning vragen:

  • Hoe moet ik mijn zoon van zes uitleggen dat het hier in vele huizen onveilig is?
  • Hoe moet ik mijn zoon van zes uitleggen dat we in een van de rijkste landen ter wereld wonen, maar dat hier huizen instorten zonder dat de bewoners daar voldoende hulp, geld en begrip voor terugkrijgen?
  • Hoe moet ik mijn zoon van zes uitleggen dat dit al jaren speelt en men er ziek van wordt?
  • Hoe moet ik straks mijn zoon van zes uitleggen dat huizen van mensen die wij kennen misschien wel instorten? Wanneer zij binnen zijn?

Er is dit weekend weer een beving geweest zag ik. Wij hebben hem niet gevoeld, hoewel wij er vlak in de buurt waren. Ik moet zeggen: dit keer hebben we hem nog niet gevoeld…. Maar als we hem wel voelen, hoe moet ik mijn zoon uitleggen dat een schreeuw om hulp in dit land niet wordt gehoord?

Dat zijn stem misschien niet telt?

Sorry, maar dat doe ik niet.

De stemmen hier in Groningen tellen wel. Er wordt alleen verkeerd gehandeld.

Maar ooit ziet men het onrecht… Echter, ik heb dat ooit graag nu.

De Gans

N.B. Ik maak geen foto’s van de getroffen huizen. Ik ben geen ramptoerist en ik vind het not done om de kapotte huizen te fotograferen terwijl er zoveel leed achter die muren speelt. Wil je echter graag een foto van jouw huis bij dit artikel of een ander artikel van De Gans, stuur deze dan op via mooi-leven@mooileven.org.

Help Groningen ook mee en teken hier de petitie ‘Laat Groningen niet zakken’

Lees ook ‘En als dit jouw huis was?‘.

Foto in header ©by De Gans: ‘Zicht op Groningen’ vanaf de sluis bij Noordpolderzijl. 

Foto onderaan @Pixabay


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

33 thoughts on “Vrij weekend?

  1. Als je je kind het niet meer uit kan leggen tijd voor aktie…
    Leuk om nieuwe bezoekers te krijgen thx voor je krabbel
    Groetjes en s6 met de petitie

    1. Dit snappen kinderen niet. Al zijn ze wel heel flexibel in hun interpretatie. Maar hij is er wel een poosje flink mee bezig geweest. Natuurlijk is het lang niet aan alle huizen te zien, maar een aantal is zwaar gestut met balken, tja, dat zie je duidelijk, ook al rij je er een eindje vanaf. We kunnen er niet om heen, ook mensen die wij kennen wonen zo. Hopelijk wordt het nu snel echt serieus genomen….

  2. …. er zijn gewoonweg geen woorden voor hoe intent triest dit is… en erger nog hoe schrijnend het is dat het maar weer eens bewijst dat in de mening van velen Nederland boven Amersfoort ophoudt …

    Men wil wel de voordelen maar niet de lasten, dat laatste is immers ‘ver van hun bed show’…

    Het doet zeer, zo simpel is het wel, heel erg zeer zelfs dat een authentiek stuk Nederland alleen maar geaccepteerd wordt om de misbruikmogelijkheden ….. eenmaal volledig uitgezogen kan het verwaarloosd worden..

    1. Dank je lieverd. De discussie die wij dit weekend hadden deed me beseffen hoe schijnheilig we ons gedragen. We roepen mooie woorden naar het buitenland, hebben het hoogste woord als het gaat om veiligheid bieden en menselijkheid. Maar hier wonen mensen gewoon in huizen die levensgevaarlijk zijn. En dat kan ineens wel. Omdat het zoveel oplevert. Dat is toch enorm hypocriet?
      Ik moet er serieus soms van huilen. Zo ellendig vind ik het. Al dat leed. Die mooie huizen….

  3. Jouw blogbericht was onderwerp van een gesprek met mijn echtgenoot die er in de nieuwsberichten reeds over gehoord had. We hebben beiden de petitie ondertekend Marije.

    1. Dank je wel! Helemaal uit België nog steun. Ik zie de mensen hier ook twitteren over het Belgische nieuwsbericht. Het is echt zo erg. Geweldig dat jullie dit hebben gedaan! x

  4. Getekend. Dit is onrechtvaardig. Eerst profiteren we allemaal van de gaswinning om vervolgens de Groningers voor de problemen op te laten draaien. Waar blijft ons fatsoen?

  5. ik was 2 jaar gelden in Groningen, Hornhuizen, en daar maakte ik kennis met het mooie landschap, de mooie oude huizen, maar ook dat wat je beschrijft.
    rijkdom versus het leven, moeilijk het blijft moeilijk…

    1. Het is een balans. Maar die is wel een beetje doorgeslagen. Want ineens helemaal stoppen met de gaswinning brengt ook niet direct rust in de grond. Die mooie oude huizen…de mensen die er wonen… Het gaat me echt aan het hart.

  6. Ik heb de petitie getekend, weet uiteraard van de gaswinningen en hoe dat huizen raakt, maar zoals jij het nu net verteld hebt kwam het pas echt binnen..
    Geen idee dat het zó heftig was en het moet voor je kleine jongen behoorlijk heftig zijn te weten dat jullie er zo dicht bij wonen.
    Ik hoop niet dat hij nog lang zo rusteloos blijft want op die leeftijd moeten ze niet nadenken over zulke vervelende dingen 🙁

    1. Het is verschrikkelijk heftig, maar het wordt niet duidelijk in beeld gebracht. Die kleine berichtjes op internet tonen nauwelijks wat het werkelijk is.
      De meeste kinderen hier in de provincie zitten hier dagelijks in. Sommige kinderen wonen in containers. Huis stuk, ingestort, gesloopt, maar geen geld voor een nieuw omdat iedereen telkens weer iets anders belooft en niemand de beloftes na komt. Het wordt door ‘Het Westen’ enorm onderschat… Gelukkig zijn kinderen flexibel en weten ze overal wel wat van te maken. Maar dat dit zo moet in een land als Nederland, dat vind ik onvoorstelbaar…

        1. Ik vrees het ergste… Geld over veiligheid. Ik denk eerlijk gezegd niet dat er echt een structurele oplossing komt. Ik vond het van de week schokkend hoe weinig feitelijke informatie regeringspartijen blijken te hebben. En dan heb ik het met name over de VVD. Enfin, morgen verkiezingen. Dus ik weet wel wat ik ga kiezen. Dank je wel! xxx

            1. Hier wel zeker links 🙂 En groen. Beste combi op dit moment. Voor het eerst in jaren geen discussie in huis hahaha!

                1. Ik ga niet meer voor compromissen, ik ga gewoon voor idealen. Hoewel…dan moet ik zelf een partij op zetten. ‘Mooi Leven in de Kamer’. Dat zie ik niet gebeuren hahaha! Dus dan maar zo 😀

Voer hier je reactie in