5 Mei: vrede…maar nu echt!

5 mei.

Rivka, van ‘Lekker niet mindful‘ schreef een prachtige post op Instagram over haar Joodse achtergrond. Over haar Joods zijn en Joods voelen. En over haar trots hierover. Liefdevol.

Daardoor schrijf ik een klein stukje naar aanleiding van gisteravond. Mijn verjaardag ruiste zachtjes naar de achtergrond, net als de vlag, die halfstok gehangen, even door mijn haren streek. Een mooie avond, een mooie herdenking.

Mijn kuikentje van zes kwam eerder die middag uit school met zijn prachtige blauwe ogen wijd opengesperd: mama, de juf zegt dat het Doodherdenk is vanavond! Wat is dat en wat gaan we dan doen?

Hoe leg je de Holocaust uit aan een kind van zes?

Een holocaust, die nog steeds plaatsvindt. Nu elders op de wereld. Maar afstand maakt dit niet minder echt.

Mijn vader, die was zes toen die Holocaust stopte. Hij wist er nog best veel over te vertellen: soldaten in huis, op zoek naar zijn vader, die in het verzet van alles uithaalde en dus werd gezocht. En die, luisterend naar de stampende laarzen, stilletjes op het toilet verbleef. Onontdekt. Mijn grootmoeder, doodstil met haar oudste zoon, mijn vader, staand in de kamer, in haar hoofd gillend wensend dat het kleine jongetje zijn mond bleef houden.

Mijn gevoelige vader, die zijn mond hield, toen reeds wetende dat zwijgen van goud is. Het redde mijn grootvaders leven.

Hij vertelde over de pudding, zorgvuldig gemaakt, de enige luxe in tijden. Klaar, glanzend op tafel, het gezin er met verlangende ogen omheen. Klaar om te eten. Een bom, die enkele huizen verderop insloeg, een stuk kalk van het plafond… Naar beneden razend en de prachtige pudding verpletterend onder een dikke laag gruis.

……

De stilte erna.

……

Er was eens een heel slechte man.

Ik liet de foto zien aan mijn kuiken. Hij deinsde terug, geschrokken van de onverzoenlijke blik boven een smallig snorretje.

‘Wat heeft die man dan gedaan?’

Volkeren die niet meer thuis mogen zijn. Wiens land verpletterd wordt, afgepakt. Een volk dat wordt verjagen, verstoten, dat nergens welkom is, maar dat zich met de middelen die beschikbaar zijn elders in de wereld vestigt. Een nieuw leven opbouwt. Elke keer gebeurt het opnieuw. Elke keer is het weer een discussie tussen zij die hen verwelkomen en zij die dat proberen te verhinderen. Alsof de wereld iemands eigendom is. Alsof het niet sinds het begin van de mensheid zo geschiedt. Reizen, vestigen, elders een betere plek vinden en weer een nieuw leven opbouwen. Het hoort bij ons mensen. Al sinds het begin van ons bestaan. Wij reizen over die kleine planeet, en bouwen ons thuis daar waar we ons veilig voelen.

5 mei: vrijheid. Bergen Belsen

Geschiedenis wordt weer vergeten.

Om weer te worden herhaald in de eeuwen daarna. Opnieuw vechten, verjagen, verstoten, discrimineren, stigmatiseren. Demoniseren!

En deze man die kon dat. Velen geloofden hem. En het volk werd gedood. Soms met honderden tegelijk… Tot zes miljoen aan toe………

In eenvoudige kleuterwoorden verteld wordt de situatie niet minder griezelig. En zeker niet minder wreed.

‘Mama? Waren er ook kinderen bij?’ Anderhalf miljoen kinderen…. Maar dat getal beseft mijn zoon nog niet en ik zal dat niet zo noemen. Dus er waren kinderen bij, maar niet zoveel als grote mensen.

Grote blauwe ogen. Verbijsterd over zoveel slechtheid.

‘Mama? Zijn er daarom zoveel sterren aan de  hemel? Omdat al die mensen en kinderen doodgemaakt zijn?’

De wreedheid van ons mensen gaat zijn zesjarig voorstellingsvermogen volledig te boven.

‘Luister altijd naar je hart.’

In mijn ogen is een mensenhart van oorsprong zuiver en goed. Je hart vertelt je wat je moet voelen. Angst voelen mag, maar bovenal zit er een zuiverheid diep van binnen die haarfijn aangeeft wat goed is en wat niet. Het leven, en soms de vorm van groei, vervormt soms, vernietigt zelfs in enkele gevallen het contact met die zuivere ziel. Dat is wat ik vaak zag gebeuren.

Dat is wat ik mijn zoon kan vertellen. Wat hem kan geruststellen ook. Zijn hart is zuiver, zijn hart is goed. Net als die harten van zijn vriendjes en vriendinnetjes die hem komen halen om lekker samen te spelen. Al die kinderogen, ook op zijn school: zuiver en goed. Maar sommigen duidelijk geneigd tot het volgen van anderen. Tot het zoeken van ondeugd. Tot het zoeken naar wat eigenlijk niet kan. Zuiver van binnen, maar wel heel open voor de invloed van buiten.

Wees zuiver.

5 mei. Als ik naar mijn zoon kijk, heb ik vertrouwen in de toekomst. Hij is goed. Zijn hele wezen is doordrenkt van zuiverheid en goedheid. Zijn ziel spuit in woede naar buiten bij onrechtvaardigheid. Hij onderscheidt karakters in mensen en is een kei in compromissen sluiten. Wie het bij hem verbruid verwerpt hij niet. Hij laat diegene gaan, berust en gaat verder met zijn eigen plannen.

Blijf in je eigen hart geloven jongen. Draag je zuiverheid uit. Bewaar je rechtvaardigheid en het niet kennen van de zwartheid die in sommige zielen sluipt. Maar herken die zwartheid wel. Zodat je niet meegesleept wordt, maar dat je je eigen gevoel mag volgen. Luister altijd naar je eigen ziel, diep binnen je, die je vertelt wat je kan doen. Volg je lieve hart.

Onderscheid je. Door zuiver te zijn. En door jou te zijn. Door iedereen zichzelf te laten zijn. Ongeacht afkomst. Maar gewoon als medemens.

De Gans

Dank aan Rivka van Lekker niet Mindful ♥

Lees ook: Over vier mei en dodenherdenking.

5 mei, vrijheid

All pictures in this log are found on Pixabay.

 


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

4 thoughts on “5 Mei: vrede…maar nu echt!

  1. MIijn moeder heeft per ongeluk haar vader verraden die zich had verstopt tijdens een razzia. Ze was drie jaar. Mijn opa bofte: hij was te oud om te werk gesteld te worden in Duitsland.
    Zoveel mensen….zoveel verhalen…. En we moeten ze blijven vertellen!
    Lieve groet ♥

    1. Ach wat zielig. Je kunt een kind ook nog niet sturen op die leeftijd. Er zijn zoveel verhalen… Inderdaad moeten we ze blijven vertellen. Ze zijn een deel van onze geschiedenis, uit een periode die we niet willen herhalen. Lieve groet <3

  2. Zo mooi verwoord Marije. Ik moest meteen terug denken aan de verhalen van mijn grootouders en ouders.
    Mijn opa, die krijgsgevangen werd genomen. Mijn oma, die moest zorgen voor hun kleine dochtertje…
    Laat ons hopen, dat we zo’n dingen nooit meer hoeven mee te maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *