Niet elke zwangerschap is een roze wolk: heb hart voor HELLP

Stel je voor: je bent zwanger.

De eerste misselijkheid is voorbij, je geniet van je zwangerschap en het in orde maken van de babykamer. Rustig groeit je buikje. Samen met je moeder verzamel je de leukste spulletjes voor je spruit. Het is je eerste kindje en je probeert niet bang te zijn voor de bevalling, ook al heb je geen idee van wat je boven het hoofd hangt. Je hebt veel (horror)verhalen gehoord van vriendinnen en je hebt ook begrepen dat elke bevalling weer anders is.

Je krijgt 100 tips, die elkaar allemaal tegenspreken.

Ondertussen dik je lekker aan en je groeit naar halverwege je zwangerschap. Het moment passeert en alles ziet er goed uit.

Plotseling, midden op de dag, voel je je ineens hondsberoerd.

Vlekken voor je ogen en je kunt nog net je partner roepen voordat je op de tegels van de badkamervloer ineenstort.

Plots gaat het snel…..Je blijkt doodziek en in levensgevaar.

Hoe eerder in de zwangerschap je ziek wordt, hoe ernstiger de complicaties voor je kindje kunnen zijn. Een denderende rollercoaster waarin jij het onderwerp, slachtoffer, maar tegelijk moeder wordt rijdt zo hard, dat jij het geestelijk niet meer bij kunt benen. Er staan zoveel mensen om je bed, dat je werkelijk niet meer weet hoe je het hebt. Soms raak je even weg. Hele stukken van deze gebeurtenissen zul je kwijt raken, je zult ze niet allemaal meer kunnen herinneren.

Je hebt HELLP. Jij kunt doodgaan. Je kind kan doodgaan.

Je realiseert je dat er iets niet goed gaat. Dat het mis gaat. Fataal fout kan gaan……. En de rollercoaster dendert door.

Maar jullie redden het. Door het oog van de naald, maar jullie redden het. Als je kindje nog heel klein is dan komt direct de volgende zorg: gaat hij het halen? Komen er nog meer complicaties? Komt het wel goed? Ons kleine mensje. Zo kwetsbaar. Zo klein.

Een pakje suiker in een couveuse….. Jouw kind. Je bent moeder, maar je beseft het niet. Je man is vader, maar die weet ook niet meer hoe hij het heeft. De schrik, de slangen, de haast, de stress. Hij probeert het contact met familie en naaste vrienden te regelen, is afwezig van zijn werk.

Dan ineens kalmeert de hel. Je kind stabiliseert, net zoals jouw bloedwaarden. Je mag een poosje blijven, omdat je kindje nog zo kwetsbaar is.

Tenslotte mag je wel naar huis, maar je kind blijft in het ziekenhuis.

Op en neer, heen en weer, zonder het gevoel een gezin te zijn. Het is nog zo klein, zo kwetsbaar, zo veel beter af in het ziekenhuis dan veilig bij jou.

Je bent lichamelijk echt nog niet hersteld, verre van dat, maar niemand die zich dit realiseert als jij je weer met de moed der wanhoop naar het ziekenhuis worstelt om daar met je kind te ‘kangaroeën’.

Eigenlijk moet je man weer aan het werk, maar hopelijk kan hij daar iets regelen om vaker thuis te zijn.

Ik wil hierbij er niet aan voorbij gaan dat er ook helaas kindjes en moeders zijn die het níet redden. Dat een stel alleen naar huis moet, omdat het kindje er niet meer is. Dat een vader met een kind alleen naar huis moet omdat mama er niet meer is. Of dat geen van beiden er meer zijn. Je leest soms de verhalen op Facebook of hoort ze op tv, maar deze ziekte is regelmatig de realiteit erachter.

De tijd gaat verder.

Niet elke zwangerschap is een roze wolk: heb hart voor HELLP

Mensen vragen hoe het gaat.

Je vertelt wat er is gebeurd. Je vertelt van de HELLP.

Mensen vragen vaak wel naar je kindje, maar niet naar jou. Niet naar hoe het voor jou was, is, en voelt. Eigenlijk vragen ze alleen maar ‘gaat het goed?’, om dan een eenvoudig ‘ja’ te verwachten.

Als je kind leeft, als jij leeft, dan komt het wel goed. Met je kind gaat het goed. Jij staat er nog. Waar zeur je over? Andere mensen hebben het een stuk zwaarder hoor. En als je kind niet meer leeft dan is dat heel erg. Maar toch ben je nog jong genoeg om het weer te proberen. Over naar een luchtiger onderwerp. Voor wie nu vol onbegrip zijn wenkbrauwen fronst bij het lezen van deze woorden: dergelijke opmerkingen hoor je vaker dan je lief is.

Het leven gaat door.

Je werkgever of de bedrijfsarts belt: je bent 16 weken thuis van zwangerschapsverlof en het werk roept. Je bent al lang genezen, want zodra je baby geboren is, is de HELLP immers over? Die klachten van nu zijn psychisch en kun je negeren hoor, het is juist goed om weer aan het werk te gaan. Dus je mag best nog een paar weken bijkomen, maar dan ga je gewoon weer aan het werk. Zorgverlof kun je regelen, maar het is niet verstandig te lang afwezig te zijn, wordt nadrukkelijk gezegd. ‘Eerst het werk, dan het leven’, of ‘ziekte overkomt je, verzuim is een keuze’, wordt soms bot beweerd. Alles uit de kast voor jou weer op de werkvloer.

Zo langzamerhand voel je je intens alleen.

Op de dag dat je kindje uit het ziekenhuis mag, moet jij al bijna weer aan het werk.

Je probeert hulp te krijgen om alles wat jullie hebben doorgemaakt te verwerken, maar doordat je weer moet werken in combinatie met het gezinsleven, staat dat onderaan de lijst….valt van je lijstje af. Er is geen tijd meer voor.

Of je wilt graag je werk, het normale leven weer oppakken, maar je lijf werkt zo tegen. Je wilt zo graag: het gezinsleven, moeder zijn, en werkende vrouw. Maar je lijf doet niet mee.

Maar jullie maken er wat van, jullie houden vol.

Je baby groeit goed en je probeert eindelijk te genieten van je gezinsleven. Maar eigenlijk lukt het niet. Je hebt te weinig tijd gehad voor je eigen herstel, misschien zelfs voor het opbouwen van een echte band met je kindje. Daarnaast kun je je niet meer concentreren sinds de bevalling. Je hebt momenten dat je bang bent dat je aan het dementeren bent. Je lijf wil nog niet en je hebt vaak vreselijke hoofdpijn. Ook op andere plekken doet je lichaam sinds de bevalling pijn. Misschien heb je nog steeds gezichtsproblemen. Je realiseert je dat jouw lichaam niet veilig was voor je eigen kind. Misschien voel je je schuldig. Of verdrietig. Allebei misschien. Op je werk probeer je er het beste van te maken, maar thuis is er niet veel meer van je over. Maar ook daar wordt het nodige van je verwacht, net zoals in je familie en in je sociale leven. Dus je knokt door. Je partner knokt door. Het is hard.

De wereld draait verder, jij wordt meegeslingerd aan de laatste wagon van die trein, maar je bent er niet echt bij. De angst voor herhaling blokkeert een volgende zwangerschap. Op het werk word je onder druk gezet om te presteren na je lange afwezigheid. Alles draait door en jij moet mee.

Niet elke zwangerschap is een roze wolk: heb hart voor HELLP
Doorzetten is vaak de enige keuze die je hebt

Uiteindelijk val je om.

Moe. Kapot. Niet voldoende hersteld. Je kind kan inmiddels lopen, maar jij niet meer. Misschien kost het je relatie. Misschien gaan jullie door een dal, maar knokken jullie je daar samen weer sterker uit.

De oorzaak van de HELLP zit in je lichaam. Je hart, je bloedvaten, je hersenen….je hebt een hoger risico op hart- en vaatziekten, misschien ook op suikerziekte. Maar de wereld neemt je nauwelijks serieus.

Je wordt onder druk gezet door bedrijfsartsen, door je werk, in sommige gevallen zelfs door familie, vrienden, misschien wel door je eigen partner!

En toch draait de wereld door.

De gevolgen van HELLP en pre-eclampsie worden door de maatschappij ernstig onderschat.

Vandaag is het ‘World Pre-eclampsia Day’.

En ik deel daar een stukje over. Want ik ben dolblij dat het eindelijk zo ver is. Er is hard meer aandacht nodig. Er is hard meer onderzoek nodig. En er is hard meer begrip nodig.

Er is hard meer hart nodig.

Ik ben een deel van het verhaal hierboven. Het verhaal hierboven is een deel van enkele vrienden van mij. Het totale verhaal is voor iedereen weer een beetje anders, maar er is zoveel hetzelfde. Het verhaal hierboven is voor een deel van heel veel gezinnen.

Maar weet jij van wie?

Vandaag is het World Pre-eclampsia Day.

Sta even stil. Heb Hart voor HELLP.

Marije

Ik zou er prijs op stellen als iedereen dit verhaal zoveel mogelijk gaat delen om wereldwijd de bewustwording te vergroten.

Niet elke zwangerschap is een roze wolk: heb hart voor HELLP


Meer informatie op de site van de Preeclampsia Foundation USA.

Link naar de Nederlandse stichting Hart voor HELLP.

Wil je meer over mijn persoonlijke verhaal weten, klik dan hier.

Meer informatie over HELLP en pre-eclampsie op deze site, klik hier.


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

44 thoughts on “Niet elke zwangerschap is een roze wolk: heb hart voor HELLP

  1. Niet te onderschatten maar inderdaad veel mensen kennen het helemaal niet en zo is het de hel voor jonge moeders. die er bijna het leven bij inschieten.

  2. Je snapt wel waarom ik later ben met het lezen en reageren…. Ik vind het zo ongelofelijk dapper dat je het hebt durven op schrijven zoals je gedaan hebt…. ik durf dat niet…. aan de andere kant ben ik trots op mezelf dat ik het helemaal gelezen heb zonder delen over te slaan of het hele verhaal onafgelezen te sluiten…
    Er zit zo’n wereld van verdriet om heen… en ja iedere zwangerschap is anders, dat klopt, zowel in het positieve als in het negatieve… God Zij Dank hebben we het gered en zijn nu we beiden de trotse moeder van een prachtige zoon.

    x-♥

    1. Als je niet had gereageerd had ik het ook begrepen ❤
      Mooie jongens hebben wij gemaakt. Lieve knuffel voor jou ❤❤❤

  3. Wonderlijk 2 blogsters in mijn blogkringetje met ook het HELLP syndroom.Bij mij is het zoals jullie het noemen wel ‘verteerd’ maar vergeten doe je het nooit natuurlijk.Dat is ook de reden dat ik vrijwilliger ben voor stichting Still,weet helaas wat die ouders meemaken.

    xxx

  4. Weet je dat ik hier nog nooit over gehoord heb? Zwangerschapsvergiftiging ken ik wel maar dan zonder alle klachten achteraf. Heftig verhaal, Marije.

    1. HELLP is een zwangerschapsvergiftiging XXL…zeg maar. Heel veel mensen kennen het niet. Ik heb heel veel restklachten omdat ik niet genoeg kans heb gehad echt te herstellen. Maar er zijn er ook die best wel weer wat kunnen. Het verschilt per persoon, maar je moet het heel serieus nemen.

    2. Zwangerschapsvergifitging heb je van matig tot licht, zwaar en inderdaad XXL. Een uiterst gevaarlijke en levensbedreigende vorm voor moeder en kind. Ik lag voor de geboorte 7 weken in isolatie in het ziekenhuis. In het donker en vastgekluisterd aan het bed. Zelfs geen toiletbezoek… alles in bed. Ook wassen… Na de bevalling die afschuwelijk verliep… blokkeerden mijn nieren en belandde ik op intensive care. Dochter bij prematuurtjes. Gelukkig herpakten nieren zich na drie dagen. Ik zag eruit als een olifant. Nooit zieker geweest als toen. De uitputting liet zich bijna 2 jaar voelen. Geestelijk verteerde ik het amper. Ook het feit dat ik wist dat ik geen kinderen meer zou hebben, wou ik optimaal genieten van het kind dat ik wel had… maar daar was ik vaak te moe voor. Je moet het ook zien 33 jaar geleden. Men wist er nog maar weinig van en de behandeling was ronduit abominabel… men had mij acht weken een maximum dosis Valium gegeven om de eclampsie (stuipen) te voorkomen. Vervolgens niks meer… dus totaal geen afbouw. Moeder en kind hadden afkickverschijnselen. De huisarts heeft me toen goed geholpen met de afbouw van het spul, waar ik ook anderhalf jaar over deed. En dan zijn er nog zoveel toestanden geweest… het zou een heus boek kunnen worden… een thriller die ik niet wil herbeleven.

      1. Ik vind het een enorm indrukwekkend verhaal….zo knap dat je dit deelt. Ik kan me voorstellen wat het opschrijven met je doet. Wat een thriller…….. 33 jaar geleden bestond er nauwelijks een naam voor, geloof ik. De begeleiding moet toen inderdaad abominabel zijn geweest, zeker ook op het vlak van nazorg.
        Dat ene kind…. Je ster en zon en maan op alle momenten van je leven, de liefde is enorm, maar soms ben je bijna te uitgeput om het te geven. Soms hoor ik mensen zeggen ‘ik zou sterven voor mijn kind’. Ze realiseren zich niet dat dat in sommige gevallen bijna gebeurt. ‘Is hij/zij enig kind?’, is een vraag waarop het gegeven antwoord korter is dan de werkelijkheid zou vertellen.
        Ik vind je dochter prachtig <3 Wat een mooie en lieve vrouw. Net als haar moeder. Ik ben blij jullie te hebben ontmoet. Ik geef jullie beiden een heel dikke en lieve knuffel <3 xxx

        1. Dank je lieve lieve Marije… Ja die vraag… ‘heb je maar eentje?’ of nog erger ‘eentje is geeneentje…’ Dikke dikke knuffel terug!

      2. Heel heftig dit. Ik kende al een deel van je verhaal, maar wist niet dat het zo kantje boordje geweest was. En ja, in die tijd werd er niet veel aandacht besteed aan nazorg bij de jonge moeder. Een grote klap ook als je je een groter gezin had voorgesteld. Maar dat het naast al het psychische leed ook zo lang een weerslag kon hebben op je lichamelijk functioneren, wist ik niet. Goed dus dat er nu wat extra aandacht voor is. Ik wens jou en Marije en al die andere vrouwen nog meer heling toe.

        1. Jazeker… Ik had er alweer een lang antwoord op geschreven, maar ik heb het ondertussen gewist. Ik dacht… neen Bea… ophouden nu. Lieve groet ❤️

  5. Ik heb zitten lezen en voelde me steeds meer en meer stiller worden. Hoe erg moet dit voor je geweest zijn. Mijn bevallingen waren ook niet wat het moest zijn, maar dit lijkt me vreselijk.
    Lieve Marije.. hele dikke knuffel ❤

    1. Leuk was het niet… Maar toch heeft het me veel geleerd over het leven. Dank je wel lieve Zij, hele dikke knuffel terug ❤❤❤

  6. Mijn 2e dochter Ellen heeft in de 37e week van haar 1e zwangerschap ook kennis gemaakt met HELLP. Heel herkenbare zaken in je blog Marije ! Moeder en zoon maken het momenteel redelijk goed. Ellen heeft inmiddels ander werk gezocht en gevonden. Bovendien loopt ze op dit moment in het AZM mee in ’n uitgebreid HELLP-onderzoek. <3

    1. Ach Jan, wat naar om te horen! Dat lijkt op mijn verhaal. Is ze bij Dr. Spaanderman in het AZM? Ik heb daar heel goede ervaringen mee. Ik wens haar alle goeds en sterkte toe. Je mag haar mijn contactgegevens wel doorgeven zodat ze contact op kan nemen als ze daar behoefte aan heeft. Ik heb in mijn blog een mix gemaakt van verschillende verhalen die ik om mij heen heb gehoord, en een beetje wat ik zelf heb meegemaakt.Ik wens Ellen veel sterkte toe en doe haar mijn lieve groeten! <3

  7. Ook nog dank voor de site en het bloggen hierover. Ongelooflijk dat ik dat mag meemaken na bijna 33 jaar stilzwijgen… Het is een hele openbaring en ergens ook een ruggesteun. Ik had altijd het gevoel dat ik de enige was. Er zijn uiteraard nog vrouwen die ik ken (van veraf) die dit hebben meegemaakt, maar het werd/wordt toch vaak in stilzwijgen gehuld. Je kan er niet over praten. Het hoort een roze wolk te zijn…. maar wat als ze donkergrijs is/was? Daar is veel te weinig aandacht voor.

  8. Ongelooflijk Marije. Had ik dat eergisteren geweten.. maar ja, dan hadden we er misschien teveel over gepraat… en dan ga ik nog steeds hyperventileren als ik erover begin. Na zoveel jaren… Inderdaad, er was toen absoluut weinig kennis en goede opvang. Ik kan er echt, nogmaals, een boek over schrijven, maar ik vrees dat ik dat niet eens zou aankunnen. Ook ik ben heel blij je ontmoet te hebben. Ik weet heus wat je hebt doorgemaakt – en nog… Dikke, dikke knuffel terug. We houden virtueel contact en wie weet tot nog eens!. Veel liefs ❤️❤️❤️

    1. Misschien was het maar goed dat we het niet zo wisten. Al wist ik wel dat je het heel erg moeilijk hebt gehad ermee, dat had je een keer geschreven. Als we het hadden geweten van elkaar waren we met zijn allen op onze tranen naar die Gesteentetuin gedreven! 😉 We weten het nu van elkaar. Dat is al zo bijzonder. Ik heb dit weekend een prachtmens ontmoet. Jij. Dank je wel. Heel veel liefs voor jou en ik hoop dat je even naar buiten kunt, snoetje in de zon. Even aan wat anders denken. Hele, hele dikke knuffel voor jou! <3 <3 <3

  9. Jaren geleden was ik zo’n baby al uit dit verhaal. Ten dode opgeschreven, ik zou het niet gaan redden. Er is nooit een geboortekaartje gemaakt. Maar na 4 maanden couveuse mocht ik naar huis en 33 jaar later werd ik zelf moeder. Helaas kreeg ook ik pre-eclampsie.

    Alles kwam goed maar wat heeft het herstel lang geduurd en wat was er weinig begrip van mijn werk.

    Je hebt dit prachtig omschreven, mijn complimenten.

    1. Lieve Romy, ik wist dit niet van je. Dank je wel voor je reactie en het delen hiervan. Ik ben onder de indruk van je verhaal. Je bent een prachtvrouw vol talent en inspiratie. Ik hoop dat je inmiddels geen naweeën meer hebt? Het kan inderdaad erfelijk zijn. Het onbegrip van de wereld om je heen kan heel heftig zijn. Ik hoop dat er langzaam maar zeker wat meer bewustzijn komt. Dank je wel voor je lieve woorden. Heel veel lieve groeten xx

    2. Rillingen krijg ik hiervan Romy. Mijn dochter wordt ook 33. Zij wil geen kinderen. Zij is o.a. ook heel angstig dat ze hetzelfde als mij zou hebben. Ik heb nooit de intentie gehad om haar bang te maken, maar zij zag ook de foto’s enz… en hoorde verhalen van ooms en tantes… Diep vanbinnen vind ik het niet erg dat ze (voorlopig) niet voor kinderen kiest. Ik ben bang voor zwangerschappen en bevallingen…. En zeker als ik nu jouw verhaal lees. Gelukkig gaat alles goed met jou en je kindje. Ik wens je alle goeds.

      1. Ik heb de tranen nogal hoog zitten na het lezen van jullie ervaringen. Ik kan me voorstellen dat je dochter liever geen kinderen wil. En toch loopt het zo vaak zo heel anders dan je denkt…
        Ik kan nog steeds niet naar zwangere vrouwen kijken. Het verwerken is een lange weg.
        Lieve allebei, dank voor jullie lieve en mooie reacties. Lieve knuffel voor je dochter Matroos Beek. Ze is prachtig.

        1. Lieve Marije, dat had ik ook heel sterk, dat niet kunnen kijken naar zwangere buiken… Dat ging gelukkig over. Het duurde wel lang… En ja, ook jouw zoon is zoooo prachtig. Zo’n flinke, mooie grote vent. Geniet van jullie wonder.
          Sterke kinderen zijn dat. Overlevers.
          Dikke zoen.

  10. Tjee Marije… jij ook? Dit is helaas ook mijn verhaal. Mijn dochter is 32 en ik heb er nog steeds een trauma aan over gehouden. Als ik er met iemand over praat, krijg ik het benauwd. Het is niet verteerd. De pre-eclampsie… mijn en haar leven hingen aan een draadje. Na de geboorte blokkeerden mijn nieren. Zo ziek. Dochter overleefde nipt met apgarscore 1 op 10. Ze was schijndood, werd gereanimeerd en overleefde gelukkig. Weliswaar ook als prematuur. Het hele verhaal schreef ik nog nooit. Het is me nog steeds te pijnlijk. Niet verteerd. Een zwaar onderschat iets die pre-eclampsie… niet in het minst de naweeën ervan. Naar mijn gevoel gingen ze nooit over. Het fysiek herstel duurde meer dan een jaar. Het psychisch leed verteerde ik slecht.
    Marije, ik vind dit zo bijzonder. We zagen elkaar pas eergisteren. Jouw verhaal lijkt echt het mijne. Zo herkenbaar. Ergens ben ik blij te lezen dat ik niet de enige ben. Ook voelde ik mij heel alleen destijds. Er werd toen weinig over gepraat en het begrip was miniem. In het begin was het er zeker, maar na een paar maanden vond men dat het weleens klaar moest zijn. Maar dat waren mijn lichaam en geest niet. En dan die tweestrijd in me… ik moest en zou van mijn kind genieten. En dat deed ik ook, maar ik werd geremd door de verpletterende moeheid. En ik was nog zo jong… een triest en verwarrend deel uit mijn leven. Mijn toen heel jonge, ondertussen ex-man kon er ook niet goed mee om. Die rijpheid had hij toen nog niet. Het was zo zwaar…
    Ik sluit hierbij af, of het wordt alsnog een boek… Lieve groet en dikke knuffel.

    1. Ik heb tranen in mijn ogen nu ik dit lees. Lieve schat wat erg! Toen was er ook zoveel minder bekend. Het psychische stukje vind ik ook heel zwaar. Kan nog altijd niet naar de foto’s kijken uit die periode. Krijg binnenkort emdr om eea te verwerken. Wat een vreselijk verhaal is het jouwe. De gevolgen wat het met je doet en hoe sterk de invloed is op je gezin daar hoor je bijna niemand over. En met de rest van de familie en sommige vrienden. Het doorzetten en herstellen… Wat jammer dat we elkaar maar zo kort hebben kunnen spreken. Ik geef je nu een heel dikke knuffel. Virtueel, maar wie weet ook weer een keer in het echt. Ik ben blij dat we elkaar ontmoet hebben. Heel, heel veel liefs ❤ xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *