Tijdsspel

En dan ineens is het herfstvakantie. Voor mijn gevoel speelt de tijd een spelletje met me. Als ik in de spiegel kijk, zie ik een ouder iemand dan ik denk te zijn…met her en der flink wat grijze haren.
Als ik naar mijn handen kijk, moet ik aan mijn oma denken, van die bruine vlekjes komen er op. Nog niet zo talrijk als dat zij ze had, maar ik zie ze toch verschijnen. En die lijn, daar op mijn wang…zat die er gisteren ook al? Ook in je leven beland je ooit in de herfst. Maar daarvoor is het mijn tijd nog niet. Gelukkig.

Toch snap ik er niet veel van. Gisteren was het toch augustus? Zomervakantie en ik zat peentjes te zweten in de tuin, te klagen dat ik het echt niet meer lekker vond, die warmte. En nu ineens? De bomen waaien leeg, kleine bladeren regenen massaal in een kleurige waaier over onze daken heen en bedekken het grasveld voor ons huis met een dikke gouden laag. Onze jonge esdoorn kleurt lichtrood, terwijl hij de hele zomer met bijna leerachtig donkerrood blad glanzend heeft staan stralen. Ook reeds bijna leeggeblazen. De laatste bloemen verdorren, verdrietig verbogen onder de harde regenvlagen. Dikke druppels biggelen omlaag langs de ramen, verdrietige tranen van de verwelkende zomer…
Waar zijn de tussenliggende maanden gebleven? Als een vlucht vogels aan mij voorbijgegaan, zo snel. Drie maanden reeds verstreken, en zij lijken allen ‘nu’.

Pas zag ik een filmpje over een meer dan honderdjarige Amerikaanse dame, die in de roerige jaren ’30 had gewerkt als variétédanseres. Ze lag in bed, een heel oude vrouw, moe en vermagerd. Trillend en kwetsbaar, haar stem zacht en gruizig en vrijwel vergaan. Haar handen langen als afgevallen herfstbladeren op de dekens, bruin en vlekkerig verweerd. Jonge vrienden hadden beeldmateriaal gevonden uit de lang vervlogen jaren waarin zij danste. Van haar, de dame, toen zij nog een meisje was. Op de krakerige, vlekkerig, houterig weergegeven zwart-wit filmpjes uit die tijd zag ik haar. De benen, glad en glanzend hoog omhoog gegooid, de armen sierlijk zwaaiend, een stralende lach met volle lippen, het gezichtje omkranst met donker, prachtig haar. Een knappe verschijning, vol van leven, bijna niet te vergelijken met het oude mensje in dat grote bed. Maar in haar oude ogen zag ik de jaren vervliegen. De verweerde, magere, dooraderde handen bewogen op de deken, de trillende vingers in perfecte maat met de muziek. “I remember it aaahll’, zei ze ineens hardop en levendig, met een plat, Amerikaans accent, ‘Ev’rhy single moment up theeer’. En op haar magere, verrimpelde en vervallen gezichtje drong zich haar vroegere versie naar voren. Haar grijze haren werden weer donker, de levervlekken verdwenen, de geest van de jonge meid barstte juichend naar buiten uit dat magere, oude lichaampje, de lippen vol, energiek en levendig, met een stralende lach. Pure schoonheid, langer dan een eeuw bewaard gebleven en gekoesterd in dat inmiddels zo trillende, broze, afgeleefde lijfje.

Toen het filmpje afgelopen was bleef ik even heel stil zitten, bevroren in de tijd, maar mijn gedachten vol beroering.

Hoe ouder je wordt, en ik heb in vergelijking met die heel oude dame hopelijk nog een zeer lange weg te gaan en waarschijnlijk nog wel meer te leren, hoe vaker tijd de tijd heeft om met je te spelen. Om het heden te laten vervloeien in het verleden. Om de tijd in je hoofd terug te zetten, om je te laten dansen terwijl je nu niet meer dansen kunt. Om de afgevallen, verschrompelde bladeren weer vol en groen te laten stralen, hun boom voedend met lichte zonnestralen, zacht bewegend aan zijn takken.

Laat de tijd maar gaan. Dat is niet jammer. Dat is niet erg. Laat de wijzers draaien. In je hoofd draai je zo nu en dan gewoon die klok weer terug. Zo vaak je kunt.

Voor even.

Hans de Gans ♥

wine-1729459_640


  • Kopafbeelding: songtekst The Falling Leaves, zoals gezongen door Eva Cassidy. Ik ben dol op dit nummer en heb het zelf regelmatig gezongen. Ook de uitvoering van Nathalie Cole is heel mooi en zeker de moeite waard om te beluisteren. Het lied weerspiegelt voor mij zowel het leven als ook de onontkoombare vergankelijkheid ervan, maar geeft ook de kringloop van dat leven aan. De zangers die mij met dit lied geraakt hebben, zijn wonderlijk genoeg reeds allemaal, sommige op jongere en andere op latere leeftijd, gestorven. Hun stem hoor ik echter nog regelmatig…

Mooi Leven, by Hans de Gans heeft een pagina op Facebook, gezellig als je me ook daar wilt volgen.
De Gans gakt ook op Instagram en Pinterest.

P.S.: als je een reactie wilt posten en het lukt niet, dan kun je proberen om Comment Luv uit te zetten. Hopelijk lukt het dan wel.

5 thoughts on “Tijdsspel

    1. Dat is raar! Het ligt er wel aan, hoorde ik op het forum van wordpress.org, waar ik mijn blog heb draaien. Maar ik heb nog geen oplossing helaas… Dank voor je lieve reacties 🙂

  1. Tijd kan behoorlijk wat met je doen.. lichamelijk gezien.
    Ik vind lijntjes mooi, vrouwen die wat ouder zijn en lijntjes vertonen, rimpels krijgen, grijze haren
    Mij bekoort dat want al deze lijntjes en grijze haren hebben een geschiedenis, een verleden.. die hebben geleefd, meegemaakt, gevoeld.
    Ouder worden is iets moois.. maar tegelijk ook een beetje eng.
    Gelukkig hebben we altijd onze herinneringen nog 🙂
    <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *