De beleving van tijd

Sometimes it feels like no single minute has been passed after someone beloved has been gone.

Even after years the presence will be there and can be felt.

Around you, and in your heart.

Close to you. Loved by you.

But always there, never forgotten…

Hans de Gans

Pas geleden schreef ik bovenstaande woorden deels aan iemand die rouwt om haar recentelijk gestorven moeder. En hoe zij haar rouw verwoordde stemde mij weer tot nadenken. Het is een raar ding, verlies en de daar bijbehorende rouw. Die cadans van vlagen van berusting en dankbaarheid, afgewisseld met periodes van kinderlijk onbegrip, vergezeld van intens heftig verdriet. Ik heb veel mensen ontmoet in mijn leven en ook veel mensen zijn er weer uit vertrokken. Sommigen zochten een ander levenspad wat niet samenliep met de weg die ik bewandelde, en voor sommigen was hun levenspad ten einde en zij stierven, soms met mij aan hun zijde.

autumn-leaf-1009242_1280
Een kus van boven… Picture by Arieth Jedidja / Aritha, Nederland on Pixabay

Mij is opgevallen dat de mensen die vanaf mijn geboorte in mijn leven zijn geweest en die zijn gestorven, nog altijd deel uitmaken van mijn dagelijks bestaan. Eigenlijk voelt het bijna alsof ze nooit gestorven zijn. Alsof ze nog altijd naast mij staan. Vooral de aanwezigheid van mijn grootmoeder en mijn vader voel ik regelmatig. Soms lijkt het alsof ik ze tegen mij hoor praten in mijn hoofd. Dan onderbreken ze plots met een rake opmerking mijn gedachtegang of stellen ze mij juist gerust als ik mij zorgen maak. Er verstrijkt voor mij geen tijd na hun sterven. Het verlies is er dagelijks. De rouw wordt minder en het verwerken gaat voort, maar het verstrijken van de tijd is er niet. Ook al is het bij de één bijna twintig jaar geleden dat ze stierf en heeft mijn lieve vader ook al drie jaar geleden de wereld verlaten.

Aangaande het gebeuren van de mensen die op andere wijze mijn leven zijn uitgelopen, is mijn tijdsbeleving totaal anders. Mijn eerste echtgenoot pakte indertijd vrij onverwacht zijn biezen en een moeilijke, maar leerzame tijd volgde. De ruim 16 jaar die ik sindsdien heb doorgemaakt zijn ook gewoon doorgegaan en de tijd schreed voort. Denkende aan deze man denk ik echt aan vroeger tijden. Ik heb hem nooit meer ontmoet sinds de scheiding, maar ik hoop dat het goed met hem gaat en dat hij heeft gevonden wat hij nodig had in zijn leven en wat ik hem helaas bepaald niet bieden kon. Ik denk niet meer vaak aan hem, maar als hij door mijn herinnering wandelt dan denk ik altijd ‘ach ja, es war einmal…’, glimlach even en ga dan automatisch over tot de orde van de dag, in het nu. Die tijd is voorbij. De man is uit mijn leven en maakt er geen deel meer van uit. Hij is een afgesloten herinnering. En dit geldt ook voor vrienden en vriendinnen met wie het contact op welke wijze dan ook een keer is gestopt. Abrupt verbroken of door het leven afgevlakt en niet meer opgepakt. Op dit gebied is mijn tijdsbeleving heel accuraat, in tegenstelling tot de tijdsbeleving in relatie tot mijn lieve gestorvenen.

Ik vraag mij heel veel af omtrent deze kromme manier van tijdsbeleving. Heeft het te maken met de liefde die ik niet meer voel voor sommigen die spontaan mijn leven zijn uitgewandeld? Die liefde is voorbij, verworden tot een vervlogen, soms zelfs verbleekte herinnering. Heeft het te maken met de liefde die ik nog altijd voor mijn gestorven familieleden voel? Die liefde is immers nog steeds levend. De liefde voor mijn gestorven vader is nog altijd aanwezig, diep verankerd, voor altijd in mijn hart.

En ik vraag mij af, welke van mijn lieve lezers zich in deze vreemd verdraaide wijze van tijdsbeleving herkennen?

Lieve groet van Hans de Gans ❤


Both pictures found on Pixabay. Clock in header by Robert Karkowski on Pixabay.

Mooi Leven, by Hans de Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De quotes van de Gans kun je vinden op Instagram en Pinterest.

6 thoughts on “De beleving van tijd

  1. De antwoorden van Ingrid en Anuschka…zo voel en denk ik er ook over.
    Daarnaast houd ik nog steeds van de mensen die om welke reden dan ook niet meer in mijn leven zijn. Zelfs van diegene die vanwege botstende energie niet meer over mijn pad mogen lopen, gewoon omdat ze net als mij ook mens zijn. Daarvoor hoef ik niet mijn leven met ze te delen;-)

  2. Ik herken het volledig, je gevoel. Zelf denk ik dat mensen of dingen op je pad komen omdat je hier op de een of andere manier iets van moet leren. Of misschien moet die ander wel iets van jouw leren. En als dat is gebeurd, dan kan het zijn dat levens weer apart verder gaan. En de personen die je zo na blijven, ook al zijn ze niet meer lijfelijk aanwezig, zijn denk ik al aanwezig geweest in je bestaan voor je geboorte en zul je ook weer treffen na je overlijden. En daarom denk ik dat ze af en toe ook zo voelbaar aanwezig zijn. Ik heb er nooit zo over gedacht maar het beeld van Anuscka over ‘energieën’, vind ik erg mooi….

    1. Mooi he. Ook weer om over na te denken en het gevoel klopt ook. Dank jullie wel voor jullie mooie overdenkingen! Veel liefs!

  3. Ik noem het een bepaalde energie die je samen deelt. Soms zit je gedurende jouw tijd op aarde op dezelfde frequentie als een ander mens, in een bepaalde periode dat de frequentie van de aarde, van de kosmos, hier ook mee resoneert (en andersom). In dat ‘tijdsbestek’ kom je elkaar tegen omdat je elkaar iets kunt leren. Is de les geleerd, dan is het klaar. Sommige energie-verbindingen gaan verder dan het leven hier op aarde; daarmee had je al een verbintenis lang voordat je hier kwam, of blijft die energie aanwezig lang nadat het stoffelijke leven hier is geëindigd.
    En wat vind ik het weer bijzonder te lezen wat je schrijft over je eerste echtgenoot… Ik had het (weer) kunnen schrijven… 😉 <3

    1. Sommige verbintenissen zijn inderdaad heel erg ‘onstoffelijk’. Dat maakt het ‘leven’ ook zo rijk. Leven bewust tussen aanhalingstekens uiteraard. Dank voor je lieve reactie. Mooie band hebben wij. Liefs! <3

Gak mee en plaats hieronder je reactie,