Tegenstrijdige rust

Ik bevind me dit weekend in een vreemde tegenstelling. De afgelopen week heb ik heel veel gedaan. Een beetje te veel, waardoor ik zelfs gedwongen een dag in bed moest doorbrengen terwijl heel het land genoot van de zalige nazomerzon. Dat het lijf niet alles wil wat mijn geest voorstelt, is voor mij nog altijd erg moeilijk te aanvaarden. Lees: ondanks al mijn Ganselijke blogjes is bij mij de balans tussen rust en roering ook weleens lastig te vinden.

Het huis moet klaar, af, gepoetst en glanzend voor de foto volgende week. Want, ook al is het nog zo’n fijn huis, wij willen het toch graag verkopen en terug verhuizen naar het noorden des lands. En dat lukt nu eenmaal iets beter als het er niet zo heel sleets uitziet. Met onze eigen nonchalante, ietwat verlopen, shabby chic inrichting nemen we best een risico in een wereld waarin veel mensen toch lijken te gaan voor afgewerkte perfectie. Dus moeten we ons huis een klein beetje aanpassen aan de gemiddelde smaak van de gemiddelde koper en moet dat fotograferen ook nog terwijl de zon nog schijnt en de tuin er nog groen en gezellig uitziet. Er zit dus best een beetje druk op de ketel, want het is al bijna half september en de herfst staat, ondanks alle warme nazomerdagen, toch met steeds scherpere nagels aan de deur te krabben.

Dus heb ik de afgelopen week alvast veel spullen ingepakt, ruimte gemaakt, opgeruimd, een muurtje opnieuw gewit en een plafond bijgeschilderd. Ik heb buiten de tuin bijgewerkt, binnen gaten gevuld, sporen van kattennagels weggeplamuurd en trapstijlen en deuren opnieuw gelakt. Spic en span wordt ons huis.

Maar ik niet. Ik ben geradbraakt, het was eigenlijk veel te zwaar voor iemand met zo’n gammel lijf. En zomaar om hulp vragen doe ik niet graag, ik voel me zo eenzaam en afgewezen als mensen geen tijd hebben of nee zeggen. Ik vind het fijn om anderen te steunen, om er voor anderen te zijn en ze een luisterend oor te bieden, ook al ben ik zelf bepaald niet altijd fit. Misschien ervaar ik juist door mijn eigen beperkingen dat dat zo belangrijk kan zijn? Mijn ervaring is echter wel dat de laatste jaren steeds meer mensen het telkens toch iets te druk hebben om een ander te helpen op het moment dat het echt nodig is of echt te luisteren als er problemen zijn. Dus durf ik niet zomaar meer mensen te vragen. En de mensen van wie ik weet dat ze zeker zouden willen helpen, zijn ofwel zelf nog veel sleetser dan ikzelf en mijn interieur, ofwel ze zijn al zulke barmhartige samaritanen dat ik ze juist daardoor niet extra belasten wil, óf ze wonen zo onmogelijk ver weg, dat ik het wel uit mijn hoofd laat om ze te belasten met mijn vraag. Dus laat die hulp maar zitten, ik doe het liever zelf.
Het nadeel is dat ik dan dus niet kan stoppen. Ik help dan letterlijk mijzelf zoals ik een ander zou willen helpen. Ik raas maar door, trek kasten leeg, vul gaten, pak kwasten en klim op trappen, terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet kan. Ik sta na het ontwaken binnen de kortste keren in mijn pyjama met de witkwast over het plafond te vegen en trek tot zonsondergang onkruid tussen de stenen weg terwijl mijn arm heftig protesteert. Ik dender trappen op en af met dozen en tassen vol spullen tot mijn heupen breder aanvoelen dan die van een olifant. ’s Nachts giet ik er een pijnstiller in en lig uren wakker. Mijn hoofd giert van alles wat nog moet, mijn lijf giert van alles wat gedaan is. Mijn heupen lijken met messen doorkliefd en mijn arm brandt letterlijk van pijn. Donderdag ging het echt niet meer en kwam ik mijn bed niet meer uit, ook al wilde ik nog zo graag. Met tranen van wanhoop bleef ik liggen en gaf me over aan de pijn, de vermoeidheid en daaruit voortvloeiende lethargie. Ergens moet die uitknop zitten, maar ik vind hem niet. De batterij is soms gewoon leeg en dan ga je vanzelf ook uit. Prima, dan maar zo. Maar niet handig of verstandig.

Enfin, met een morsig, pijnlijk lijf zit ik nu te tikken. Niet thuis, maar op mijn ‘geheime’ rustlocatie. Ergens in Nederland, tussen de bossen, in een huisje. Eenzaam en alleen. Door zoonlief en manlief gedropt. Een kop koffie, een maaltijd met zijn drietjes, en daar gingen ze dan, mijn twee grote liefdes van dit leven in die oude, piepende Citroën van ons weer richting ons, steeds meer ontmantelde, huis. ‘Je hoeft ons niet te missen mama, want maandag ben je alweer thuis, het duurt niet zo lang’, zei zoonlief lief, terwijl hij zijn armpjes om mijn middel sloeg en zijn verkouden neusje in mijn navel begroef. Ik duwde mijn gezicht in de baardige hals van manlief en een zoutige traan druppelde vanaf mijn wang op zijn kraag. Ik zond een kushand naar de steeds kleiner wordende auto, door het nat van mijn tranen vervormd tot een vreemd, krom vehikel wat van me af leek te drijven in plaats van te rijden.

En nu zit ik hier. In mijn eentje. Uitzicht op de bossen en een pasgemaaid veld. Vogels. Vliegbeestjes. Groen. Stilte. Zaligheid.

En tegelijkertijd eenzaam, want ik ben het liefst bij mijn mannen. Zonder hen is het leven veel minder leuk. Een beetje verdrietig voel ik me. Maar wat is het zalig stil. En hier hoeft niks. Ik kan eten wanneer ik wil, alles wat ik nodig heb is in dit huis. Een opgemaakt bed, een gevulde koelkast en een warm bad. Ik hoef niet meer te schilderen, niet meer te pakken en niet meer te poetsen. Geen onkruid meer te trekken en niet meer te sjouwen. Die mannen van mij gaan de komende dagen zo veel mogelijk aanpakken van wat er nog ligt. Samen. En ze vermaken zich vast prima en dat is ook wel eens goed.

Soms zijn dingen die minder gezellig zijn best even gezond voor je. En ik heb een stapel boeken mee, een paar mooie cd’s en mijn schrijfspullen, dus vermaken zal ik mijzelf zeker. In dit heerlijke oord met een zalig bad en dito bed.

Even bijtanken. Niets hoeft, niets moet. Alleen dat wat mag… Zaligheid.

Alle liefs en rust van Hans de Gans ♥

forest-438432_640


Mooi Leven, by Hans de Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De quotes van de Gans kun je vinden op Instagram of Pinterest en de Gans gakt ook op Twitter.

Je kunt je ook op deze blog abonneren via Bloglovin.

12 thoughts on “Tegenstrijdige rust

  1. Wat heerlijk dat je lekker uit kunt rusten. Je moet ook wel een beetje proberen te doseren en niet alles tegelijk willen doen. Maar ja, ik snap die drijfveer ook wel weer. Weet je wat ik denk? Dat je helemaal die boeken en CD’s niet aanraakt.. maar misschien alleen maar heel veel slaapt. En ook dat kan dan nu. Geniet van je rust en doe lekker wat je zelf wilt. Ik weet het, af en toe is het heerlijk!
    Vlieg met Trees mee naar… Aunty Acid – “Vuile was” – Week 37My Profile

  2. Alhoewel het shit is voor je dat je zo op bent, ben ik toch (gunnend!) jaloers op je, dat je zo’n fijne plek hebt én van die lieve mannen die je dit zomaar even gunnen.
    Oplaadze!
    Vlieg met kliefje mee naar… Ah! Liefde!My Profile

  3. Een geheime rustlocatie… klinkt heerlijk. Trek nu maar even bij.
    Energie moeten we doseren, maar het is voor mij ook vaak moeilijk…
    Vlieg met Matroosbeek mee naar… BomenMy Profile

  4. Look after yourself, we were breaking our necks to fix up our house & the agent said he already had a buyer who wanted to restyle it and said any more work would be wasted.

  5. Jeetje het was net of ik een stuk van mezelf zat te lezen, ik had vorige week ook zo’n schoonmaakwoede gek werd ik ban mezelf! En hulpvragen is ook niet mijn sterkste kant…

  6. Geweldig hoe er op het juiste moment precies goed voor je gezorgd wordt en je naar je eigen Rustoord gebracht wordt.
    We kunnen het uiterste van onszelf vragen, terwijl een paar zinnen zullen zorgen voor hulp.
    Wat is het toch dat we al voor die ander denken ? waarom die niet zou kunnen komen helpen? Gelijk al redenen hebben om die persoon níet te vragen terwijl je simpelweg een vraag moet stellen zonder enige verwachting daarvan te hebben ?
    Herkenbaar voor iedereen.. maar feit blijft: soms kun je het niet alleen.
    en dan wordt je op een brute manier even keihard met de neus op de feiten gedrukt.
    Je kunt het inderdaad niet alleen..

    Geniet even van de rust die je geestelijk en lichamelijk duidelijk nodig hebt!
    xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *